18. nótt

Einu sinni fór gamall garšyrkjumašur śt ķ garšinn sinn meš syni sķnum, reiš drengurinn asna, en karlinn gekk.

Undrušust žaš allir, sem męttu žeim, og margir köllušu til žeirra: "Sjįiš žiš karlinn vitlausan, sem er žaš flón aš ganga, en lętur son sinn vera aš spjįtra sig į asnanum."

Vegna žessara įmęla lét karlinn son sinn fara af baki, og fór sjįlfur į bak. En ekki leiš į löngu, aš žeir męttu öšrum og heyršu glöggt aš žeir sögšu: "Hann er oršinn ęr, gamli karlinn, hann sęti ekki einn į asnanum annars."

Žį lét garšyrkjumašurinn piltinn setjast fyrir aftan sig, og tvķmenntu žeir svo spölkorn, žangaš til žeir heyršu menn segja, sem fram hjį gengu, aš žetta vęri mesta ósvinna, aš drengurinn skyldi sitja svona fyrir aftan föšur sinn. Höfšu žeir fešgar žį sętaskipti, en žaš varš ekki til annars en aš žeir fengu aš heyra hjį žeim, sem uršu į vegi žeirra nęst:

"Karlinn sį arna er ósóminn sjįlfur, aš hann skuli rķša svona meš žennan ungling fyrir framan sig."

Hvernig sem aumingja garšyrkjumašurinn reyndi į alla vegu, gat hann aldrei gert svo öllum lķkaši. Getur yšar hįtign," sagši Kansade ennfremur, "rįšiš af žvķ, aš enginn sleppur hjį įmęlum annarra, og aš žaš er heimska, aš ętla sér aš hlżša hvers eins rįšum. Framkvęmdu žvķ hiš fyrsta įform žitt, og lįttu hegninguna koma yfir son žinn fyrir vanžakklęti hans og gušlausan nķšingsskap."

Morguninn eftir settist Sindbaš konungur ķ hįsęti, gerši boš eftir böšlinum og skipaši honum aš drepa Nśrgehan.

Žį gekk annar vezķrinn fram og męlti: "Ó žś konungur veraldarinnar, lįt ekki ginna žig til slķks brįšręšis, aš śthella svo dżru blóši. Mistryggšu žann munn, sem ęsir žetta haf svikanna. Konur verša aldrei uppnęmar aš ręgja. Žęr sitja ķ legubekknum meš krosslagša fęturna og fingurna leikandi į tįnum, og gera ekkert annaš lišlangan daginn en aš hugsa upp vélręši til aš leika į karlmennina.

Minnist yšar hįtign žeirra orša, sem Mahómet sagši ķ andarslitrunum: "Ég skil svo viš mannkyniš, aš ein sundrungar uppspretta er eftir, og hefur hśn upptök sķn hjį konum. Ég gekk rķkt eftir aš minna bošorša vęri gętt, og leitašist viš aš śtrżma syndinni śr heiminum, en ég gat ekki rifiš upp hina dżpstu rót hennar, sem er kvenkyniš, žvķ žaš er frišarspillir mannkynsins, og žó haušsynlegt til aš halda žvķ viš."

Ef ég mętti segja žér söguna af Saddyk hestaverši, mundiršu ekki hlaupa svona į žig, aš lįta eftir hinni blóšugu bęn drottningarinnar."

Svo uppvęgur sem Sindbaš konungur var, baršist žó föšurhjartaš ķ brjósti hans, og hlżddi hann fśslega į allt, sem hann hélt mundi geta sannaš sakleysi sonar hans. Bauš hann žvķ vezķrnum aš segja hina fyrrgreindu sögu.