NS  SAGA  BOGSVEIGIS




1. Fr tt ok uppvexti ns

ann tma, er fylkiskonungar vru Noregi, hfst essi saga. ru fegar tveir fyrir einu fylki. Ht lfr inn eldri, en Ingjaldr inn yngri; var Ingjaldr fullta, er sj saga gerist. lkt var eim fegum farit. lfr konungr var vinsll, en Ingjaldr var undirhyggjumar inn mesti. Bjrn ok Ketill htu hirmenn eira; hann var kallar Bjrn inn sterki. eir vru lyndislkir ok Ingjaldr konungr, uppivslumiklir ok tilleitnir. Dttur tti lfr konungr, er sa ht, kvenna frust ok vel at sr. eir fegar ru fyrir Naumdlafylki.

lfr konungr var gamall, er hr var komit sgunni. Hann hafi tt tvr drottningar, ok var ndu hvrtveggi. Ht s Ds, er hann tti sar; hana hafi fyrr tt nundr konungr uppsj af Firafylki ok tti vi henni tv sonu, ok htu lfr hvrrtveggi. eir ru n fyrir Firafylki, ok ttist Ingjaldr eiga at rki hlft vi brr sna erf eptir mur sna. tti hann vi tvr orrostur ok hafi hvrritveggja sigr.

Bjrn er bndi nefndr. Hann bj Hrafnistu; hn liggr fyrir Naumudlum. Bjrn var inni meiri bndatlu norr ar. Kona hans ht orgerr. Hn var dttir Bms Framarssonar ok Hrafnhildar Ketils dttur hngs. au Bjrn ttu dttur, er rds ht. Hana tti Gautr Hamri, gildr mar fyrir sr. au ttu ann son, at Grmr ht. Hann var snemma bi mikill ok sterkr. ttu au Bjrn ok orgerr fleiri brn. rir ht sonr eira inn eldri, vnn mar ok kurteis ok vel at sr um alla hluti. Hann var hirmar lfs konungs ok hafi mikil metor af honum, ok at til marks um, at lfr konungr gaf ri sver at, er eir frndr hfu langan tma tt ok miklar menjar af haldit. at ht egn; at var bi langt ok breitt ok beit allra svera best; at var rskafit. Lngum sat rir annan vetr me konungi, en annan hj fer snum.

Inn yngri sonr Bjarnar ht n. Hann var snemma mikill vexti ok ekki vnn ok heldr seinligr, en um afl hans var mnnum ekki kunnigt, v at hann reyndi at aldri. Heldr tti hann heimsligr. Ltit strki hafi hann af fer snum, en mir hans unni honum mikit. Ekki tti mnnum hann vera lkr um neitt inum fyrrum frndum snum, sem var Ketill hngr ok arir Hrafnistumenn, nema vxt. Ekki lagist n eldaskla, en var hann afglapi kallar af sumum mnnum. Vi engar vandist hann rttir. Lei sv fram, ar til at hann var nu vetra. Hann var ekki minni en rir, brir hans. Hann var harla sinniligr. Ltt var hann ok settr at klum, v at ti vru honum bi kn ok olbogar.

En er hann var tlf vetra, hvarf hann burtu rjr ntr, sv at engi vissi, hvat af honum var. n gekk eitt skgarrjr. Hann s ar stein einn standa mikinn ok mann hj einum lk. Hann hafi heyrt nefnda dverga ok at me, at eir vri hagari en arir menn. n komst millum steinsins ok dvergsins ok vgir hann utan steins ok sagi hann aldri skulu snu inni n, nema hann smai honum boga sv stran ok sterkan sem vi hans hfi vri ok ar me fimm rvar. at skyldi eim fylgja, at hann skyldi um sinn hfa me hverri, at er hann skyti til eptir snum vilja. Innan riggja ntta skyldi etta gert vera, ok bei n ar mean. Sv geri dvergrinn sem fyrir var skilit ok me engum lgum, en dvergrinn ht Litr. n gaf honum skotsilfr nokkut, er mir hans hafi gefit honum. Stl vnan gaf dvergrinn n. San fr hann heim ok bar stlinn baki sr. Hlgu menn mjk at honum. n gaf mur sinni stlinn ok kvest henni eiga best at launa.


2. n rst me ri, brur snum

er n var tjn vetra, var hann llum mnnum strri norr ar. Hvrki hafi honum enn vaxit vit n kurteisi. ann vetr hafi rir setit Hrafnistu ok hafi fengit kenningarnafn af sveri snu, ok var hann kallar rir egn. En um vrit bjst rir at fara konungs fund. n bir at fara me honum, en rir neitar v verliga. En er hann fr t til skips, kom n ar farandi. rir spyrr, hvat hann vili . n segist me honum fara skulu, hvrt er hann leggi ar nokkut lofor til ea ekki.

rir segir hann hvergi fara skyldu, - "kann ekki at vera hj hfingjum," segir hann, "at varla m vi na siu hfa heima hr."

Hann tk n ok batt hann vi eina eik heldr sterkliga. Ekki braust n vi. San fr hann ok eigi langt, r hann s, at n fr ar ok dr eptir sr eikina; hafi hann kippt henni upp me rtum.

rir mlti : "Undramar ertu, frndi, at afli, en eigi lst mr r, at farir konungs fund me vlka skapsmuni sem hefir."

rir skar af honum bndin ok mlti: "Ltils viltu vira mn or." Hann br sverinu egn ok gnai honum me: "etta sver mun kenna r sannsni, er hefir enga r, ok mun at ik ekki mikils meta ok stemma fer fyrir r."

n mlti: "Ekki muntu hra mik sem sprotabrn, ok at vitir, hvers ek kosti vi ik, skaltu n sj at."

n reif til ris ok br honum lopt ok hristi hannsem barn ok mlti: "Sj n, hvat tt undir r, ef okkr ykkir eigi einn veg."

Hann lt hann lausan, ok s rir , hvert efni manninum var. Fru eir t skip, en at v hugi n, hvar hann skyldi ess koma sr, at llum tti sr mest mein at.

Kaupmenn spuru hverr annan, hverr sj mar vri. n mlti: "Hv spyri r mik eigi at? Ek kann at segja yr. Ek heiti n ok ttar r Hrafnistu, brir ris egns," en eir kvust ekki tra v.

Hann kva at satt, er hann segi. eir ltu hann skyldu ar velkominn. n var klddr ltt. rir ba skera vru til kla honum, sv at hann vri eigi sv afleitinn, ok sv var gert. Kom honum at ekki mjk at haldi, v at hann festi fimliga sik, ok var honum engi bningsbt at essu. Vel vru skipverjar til ns. Kunni hann ok eigi annat mti at leggja.


3. n vetrvist at Ingjaldi konungi

eir rir kmu vi Naumdlafylki ok spuru ar au tendi, at andar var lfr konungr, en Ingjaldr var einn konungr yfir v rki, er eir hfu bir tt.

rir mlti : "S lst ar, er mar var fremri, ok munda ek eigi noran hafa farit, ef ek hefi vitat essi skipti."

rir kemr n at konungs bnum. n hafi me sr boga sinn, ok er eir kmu at hllinni, bendir n upp bogann, er kafliga var sterkr. rir spyrr, hvat at skyldi. n kva at brtt mundu snast. Hann lt koma strenginn fyrir brjst sr, en bogann um herarnar, skeyti hafi hann hendi sr. Ok er eir kmu at hallardyrunum, gfu dyraverirnir rm ri, en um fer ns var skarkalamikit, v at hann breytti ekki bningi snum. San gekk hann at dyrunum fast, en boginn skagi um herarnar, ok vannst ekki rm til dyrunum, ok var boginn annathvrt at brotna ea beygjast mjk, v at dyrrnar stust atgnguna. komst n hllina; bendist boginn, en brotnai ekki. n sest utarliga nir, en rir gekk fyrir konung ok kvaddi hann.

Konungr tk v vel ok ba hann fara til ndvegis gegnt sr. "Skulu r hr velkomnir me oss, ea hverr var fr me r, ea hv skilr essi mar sv skjtt vi ik?"

rir mlti: "S mar er brir minn ok hefir varla sr alu htt."

Konungr mlti: "Hann skal hr velkominn, ok siti hann it nsta r. Gerum vr at fyrir nar sakir, ok heyrt hfum vr getit ns, ok er hann undramar mrgum greinum."

rir hittir n ok segir honum konungs or, - "ok sn til n smahlut, frndi."

n svarar: "Ekki munu vr um rm skipta, enda liggr mr meira til at iggja vetrvist."

rir kvest hyggja, at hn mundi til reiu. Eigi at sr gekk rir fyrir konung ok mlti: "Vetrvistar vil ek beia fyrir n frnda at hans vilja, at sti s kyrrt."

Konungr mlti: "Til reiu er honum vetrvist, en hvat er honum annat sti betra en hj r?"

rir kvast engan hlut mega eiga vi hann, - "hfir honum etta gerr fyrr at vilja einn ra, ok v var ek tregr til, at hann fri me mr, at ek vissa, at honum var kynliga varit."

rir sagi n konungs or. n mlti: " er n vel orit, ok gakktu, brir, til rms ns." rir gerir sv.

n var fltr ok siblendinn; var hann lengstum rmi snu, nema hann gekk erenda sinna. Hirmenn hlgu at honum mjk, ok var Ketill foringi at v. n daufheyrist vi at, ok lei sv fram til jla. lsti konungr yfir v, at hann mundi gefa jlagjafir, sem fair hans hafi gert, kvast sv vilja sna menn at sr hylla. Ok affangakveld jla vitjuu menn gjafanna allir nema n.

Konungr spuri, hv n vitjai eigi gjafanna; "skal hann eigi gjafir iggja sem arir?"

etta var sagt n. rglaist hann upp ok mlti: "Gott ykkir mr gull at iggja."

Ekki var marinn sinniligr, ar er hann skaust fram fyrir konunginn. Furu var hann mikill at sj.

Konungr mlti: " hverju gall sv htt, n, er gekkst hr inn um dyrr fyrsta sinn?"

" boga mnum," sagi n, "v at sv vru litlar hallardyrr yar, konungr, at hann bendist allr saman, er ek hafa hann herunum, r ek komst inn, ok lt htt, er aptr hljp."

" skalt," sagi konungr, "heita n bogsveigir."

"Hvat gefr mr at nafnfesti?" sagi n.

"Eignast hr gullhring allt saman," sagi konungr, " nafnfesti ok jlagjf, v at ek heyra, hvat mltir an, enda muntu allsterkr mar, sv strr sem ert."

"at tla ek," kva n, "at ek s allsterkr, en ekki veit ek til."

n tk vi ok akkai ekki. Hann lk sr at hringinum ok setti brynju sr. Hann tk gaupnunum til fyrir nean, ok eitt sinn skaust hringrinn brott. Hann fr at leita forstofuna, en er hann kom aptr, var hann v lkastr sem hann hefi saurnum laugast. Sessunautar hans spyrja, hv hann vri sv ferligr.

Hann kva varla at spyrjanda, enn sr segjanda, "en segja munda ek r, ef leyndir."

Hann kvest leyna mundu. n sagi: "Hr mun sannast at, er sagt er: "Afgjarnt verr fundar f"; tnt er n hringinum."

Sessunautr hans mlti: "Ltum kyrrt yfir v."

n mlti: "Sv skal vera, en ekki er mr etta tlat, ok vil ek gefa eim, sem finnr."

etta kom fyrir hirina, ok sagi hverr rum, en Ketill hl at mjk ok kva farit hafa sem vn var at at gefa fli v gull. Hann fr ok leitar at hringinum me hirinni. eir rengdust fast forstofunni.

n mlti : "Hverju stir, at menn ganga hr hndum ok starfa sauri, enda heldr hr vi sviptingar?"

Honum var sagt, at menn vildu bta slys hans ok finna hringinn. n mlti: "Eigi em ek til minnugr. Hr er n hringrinn hendi mr, en n galt ek yr einn tma, er r hafi mik opt drat."

Hirmenn kvust mjk spottair. n kva sv eiga at vera. San var hvld gabbit, en dr til ins sama, ok var Ketill mest at v.


4. Fr afrekum ns

Einn dag var at, at eir brr vru tveir ti hj hllinni. kmu hirmenn t ok mltu: " munt sterkr mar vera, n."

Hann svarar: "Vera m, at sv s, en ekki hefi ek reynt at."

eir mltu: "Viltu glma vi Bjrn?"

Hann svarar: "ar skal yr kost gera. r skulu jna mr ok gera eld stran fyrir mr."

eir gera sv ok buu honum til at bakast. Hann kva sr meiri rf mundu, er hann kemr fr fanginu, at mkja sik. San bjuggust eir til glmu hllinni. n var kominn lokpu, er mir hans hafi gefit honum. Ekki hafi hann belti um sik, en hn var sv s, at hann dr hana eptir sr meir en alnarlangt; tku ermar fram af hndum honum. Bjrn hljp at n, en hann st kyrr fyrir. Bjrn var allra manna sterkastr. Hann greip n upp ok kastar honum utar blit, sv at hann kom at herunum eldinn nir, en ftrnir skullu utar blkinn. var hltr mikill. n st seint upp. Ekki sakar hann eldrinn sakir lokpunnar.

Konungr mlti : "Eigi ykkir mr , n, jafnsterkr sem lst."

n mlti: "S ykki mr, konungr, sterkari, er fyrri fellr."

Konungr hl . n lt at sr belti ok stytti sik upp ok braut upp ermarnar. eir hlaupast at annat sinn. n dr Bjrn at sr ok veifir honum sem barni ok slngvar honum san utar eldinn ok lt hann sv lausan. Hirmenn hlupu til ok kipptu honum af eldinum, ok var Bjrn brunninn mjk. eir kvu mann enna rit sterkan. at fell n vel skap snum, at hann var sterkr kallar, ok kva n mega sj, at hann vildi, at Bjrn bakaist vi eldinn, ok kva honum meiri rf en sr. n kva vsu:

"Skelldi mr, sem skyldi-t,
skelkinn mar vi belki;
vi mttak vtkki
vinna; svei eim manni;
var fang at fallast,
felldum eldsmat nokkut;
honum synjaak heiri
heldr; svei eim manni."

N lei vetrinn, ok einn dag vru eir brr enn ti staddir tveir saman. mlti rir: "Unir eigi illa vi hingatfer na, ar sem hefir stt hingat h ok spott?"

n kvest eigi illa vi una, - "hefi ek hr egit gull ok vetrvist ga, en ek hiri eigi um spott eira."

rir sagi: "Ek mun raun til gera, hversu mr ykkir. Ek mun gefa r sverit egn, at drepir einhverja tv konungsmenn, ok setjast sjlfr fyrir skina."

n mlti: "Ek vil sj sverit, ok mun ek at iggja, en ekki mun ek heita eim launum."

Ok annan dag um drykkjuml reis n upp ok snst at eim, sem honum sat nst, ok horfir hann, ok sv geri hann vi alla hllinni; fyrir konungi st hann lengst. San gekk hann fyrir ri ok leggr sverit bor fyrir hann ok kvest ekki hafa vilja. ar var at hltr mikill, en ri tti strilla.

Einn tma fundust eir brr tveir saman, ok spyrr rir: "Hv frtu sv skapfelliliga, brir, ok allt ruvs en ek huga?"

n sagi: "Ek huga at, hver hefnd mr tti konungs mnnum, ok tti mr engi. En v horfa ek lengst konung, at ar var helst reik rinu, hvrt ek munda af ra."

rir mlti: "Of heimskr ertu, v at konungr er r velviljar."

n sagi: "Ekki urfu vit um hann at ra, v at ek hygg, at engi mun verri mar upp vaxa Noregi en konungr sj."

Skildu eir tal sitt, ok lei at vri. ltr Ingjaldr konungr ings kveja. Hann st upp inginu ok mlti: "at er mnnum kunnigt, at fair minn er daur ok ek rkit etta, ok vil ek v lsa, at ek vil eim llum yfirbtr veita, er ek hefi af gert vi, ok gefa eim ok llum yr g lg. En til ferar skylda ek yr, mna egna, ok skja fund brra minna, ok vr mttum semja frisamliga vr rki, ok mun ek f mnum mnnum vistir ok mungt."

Hr verr at gr rmr. mlti n: "Vel mun r ykkja konungr mla, brir."

rir kva at upp finnast. n sagi: "Ek kann r at at segja, at n er hann eim verst viljar ok ykkist ann veginn mestu illu mega lei koma vi ."

rir kva hann ekki afhugaan vi konung. Eptir at bast eir.

n spyrr ri, hvrt hann vill, at hann fari me hirinni, - "ok yr ok konungi. Er ok ltit erendit, ef ek ferr sv binn burt, ok allsnt, hversu mr tekst hr vistin mean. Em ek fsari at fara me yr, at mun lengst uppi ok gegna verst."

rir kvest vilja, at hann fri, ok halda eir norr me konungi ok liggja undir eyjum nokkurum. mlti konungr, at skyldi reisa hafnarmerki. kva n vsu:

"Vel r, selja,
stendr svi nr
laufgu harla vel;
mar skekr af r
morgindggvar,
en ek at egni
rey ntt sem dag."

rir mlti: "Eigi skaltu ess urfa, v at ek mun gefa r sverit egn."

n segir: "Ekki rey ek at eim egni."

Ketill sagi : "Ek tla, at reyir at karlmanni nokkurum, ok viltu sera hann," ok geru eir at essu gys mikit ok draskap.

"Eigi er sv," sagi n, "ekki rey ek at eim egni, ek rey at ri egn, brur mnum, v at hann er sv grunnhygginn, at hann trir konungi essum, en ek veit, at hann mun honum at bana vera."

San koma eir vi Firafylki. sagi Ingjaldr konungr: "Ek hygg, at vr sum n komnir rki brra minna, ok hefi ek at spurt, at eir vilja eigi vi oss sttast, ok ykki mr vnst, at vr munum berjast ok frelsa oss sv af mtgangi eira."

Margir vildu heldr hafa heima setit en ar komit. En er eir brr spyrja at, safna eir lii mt Ingjaldi konungi. En Ingjaldr konungr ba gefa mnnum at drekka, sv at eir s framgjarnir. kom at n mikit uxahorn. Hann kva vsu:

"v betra mr ykkir,
ef skal valr falla,
at frligar frum
ft at geira mti;
drekkum allt af uxa
enni geira hlenni,
vera mun snarpra svera
svipun, ef ek skal ra."

Konungr mlti: "etta er vel ort, ok er s eigi berskjaldar, er gengr ara hnd."

n mlti: "Ekki vnti ek, at at veri v nt dag, at ek kunna fylgd at veita."

Konungr kvast ekki vita, hvat egna hann vri. n lt hvrutveggja eira snast mundu. Hann lagist nir skipi, arir gengu upp at berjast.

rir mlti: "Allillr er inn hlutr, hafa fyrst farit hingat ok liggja n skipi, er lis er rf; ek tlaa, at hugr mundi ik fra." n kva eigi hira um or hans.

Konungr gekk upp, ok kom landherrinn mti eim. Hittust eir vi skg nokkurn ok brust. n st upp ok gekk til skgar ok einn stofn. Hann s aan yfir liit hvrttveggja ok tvau merki fram borin fyrir brrum Ingjalds konungs.

n mltist vi einn saman: "Hv mun eigi at r at veita li Ingjaldi konungi ok at , at honum er mest rf at ok hann girnist sjlfr? Ek mun skjta, ok er meiri vn, at ek hfa, v at at sagi s, er mr gaf bogann ok rvar essar, at ek munda beinskeytr vera, en at var dvergrinn, s er ek hitta fyrr skginum Hrafnistu, en menn tluu mik horfinn, at vit dvergrinn skiptumst essu vi, ok skal n reyna smina, er hann leysti sik ok sitt hfu, en r vga ek hann utan steins. Lt hann mik skjta mundu rj frgarskot ok eitt sinn me hverju skeyti."

Hann skaut ok stefndi annan eira lfanna, ok fl rin gegnum hann ok kjrr at baki honum. Fell egar merkit. n ni rinni ok strauk til skipanna. Ok er menn su at, sgu eir konungi, at hann mundi snrisspjti lagr ea skotinn.

Um kveldit kmu menn til skipa. Var alltrtt um skotit. n heyri at ok kva mega skjast, - "ef n er hlfunnit".

Um morguninn eggjai konungr menn til uppgngu ok kvest vnta sigrs. n var eptir, ok kvaddi hann engi til uppgngu. Honum kom hug, at Ingjaldr konungr mundi urfa lis. Hann skaut r annarri. Kom s fyrir brjst lfi, ok var hann v harskeytari en fyrr, at rin st ar fst. Kenndu menn skeytit ok tluu at, sem var, at einn mar mundi eiga bi skeytin, tt at sist eigi.

Konungr mlti: "Fyrir lngu vissa ek, at n mundi atgervismar vera."

Konungr sendi eptir honum ok segir, at hann tti gt laun fyrir at hafa. Sendimenn su, at n var kominn bt ok eigi allnri eim. eir sgu honum konungs or ok kveju, at hann mundi viringu mta fyrir framgngu sna.

n mlti: "Ek mun eigi fara konungs fund, v at hann mun mr unna glgans fyrir mitt starf."

Menn kmu aptr ok sgu konungi. Hann segir: "Eigi var hann fjargtr, ok vilda ek, at eigi geri hann fleiri launvgin vi gfga menn, ok tlaa ek brrum mnum lf ok eiga rki undir eim."

rir mlti: "Illa ferr r; vildir heldr sjlfr gert hafa. Ekki var at um hr, at eigi vildir feiga."

Konungr svarar: "Hefi hann upp gengit me oss, vri hann verr smdar, en fyrir launvg vri hann verr bana."

rir kvest tla, at jfn laun mundi hann honum fyrir hyggja. Ingjaldr tk eignir brra sinna ok setti menn yfir fylkit. San var orpinn haugr eptir , er heitir lfahaugr. Konungr var skipum ok binn til burtfarar.

Ketill kvest vilja hitta vin sinn, er skammt bj aan burt. Konungr svarar: "Lt eigi sein at r, v at vr siglum snart."

Ketill hafi skeyti ns hendi sr. Hann kom at b bnda eins skammt fr skipunum. Ekki var honum s kunnr. Bndi heilsai honum ok spuri at nafni.

Hann svarar: "Ek heiti n bogsveigir, er munt n heyrt hafa getit af skotum mnum."

Bndi svarar: "n mttum vr hafa verit inna skota hr, v at hfingjar vrir vru vinhollir. En ver me oss ntt."

Hann kva at mundu ekkjast. Ekki var ar fleira manna en kona hans ok dttir. Hn ht Drfa.

N er at segja fr n, at hann rr einn leynivg ok kom at eim sama b ok nam n staar ok hlir til tals manna.

Gestrinn tk til ora: "Er sj dttir n, bndi?"

"Sv er satt," sagi hann.

"Ek tla mr at byggja rekkju me henni ntt, ok mun yr eigi betr boit."

Karli kvest ekki mikit um at. Ketill kvest gert hafa meiri strvirki en n rekkju hennar. Ok er n heyrir etta, drap hann hgg dyrr ok gekk at dyrunum. rll gekk til hurar ok allt t mjk, r hann s manninn. Hann spyrr hinn at nafni. S kvest n heita.

rllinn sagi: "Hr er mikit um nagang, sv ht ok s, er kominn er inni."

n sagi sv vera mega ok gekk inn ok settist gegnt Katli. Bndi spyrr hann at nafni. essi nefndist n.

Bndi sagi: "Hr er ntt mjk, ea viltu me oss vera?"

Hann kvest at iggja mundu, "en hafa ver ek dvl nokkura, r en ek mtumst, ea hefir hann n nefnst Ketill?"

Hann sagi: "Ek br v gaman."

n mlti: "etta hefir vel at mti borit um fundi okkra. Vrum vit einni vist bir, ok leitair eptir nokkurum hlutum um atgervi mna, ok ttist ekki af v sj, heldr hitt, at ek vra skiptingr, en ek em atgervismar, ok kann ek lkning at gera vel at kvensemi. Ek heyra an, at leitair eptir vi dttur bnda um hjhvlur."

Hann tk n lyrg honum ok lt hann skurka t ok kva vsu:

"at munt finna,
er flr mokar,
at eigi ert
n bogsveigir;
ert brausveigir
heldr en bogsveigir,
ostasveigir
en lmsveigir."

Hann batt hann ok rak af honum hrit ok bar tjru ok mlti, at sv skyldi hverr fljga sem fjarar vri. Hann stakk r honum annat augat, san geldi hann hann. Eptir at leysti hann hann ok fekk honum tv stafi, - "en ek mun taka vi skeyti mnu."

n mlti: "at kalla menn konungs gersimi, ef nokkut er annars afbrag. En r er n brugit nokkut, ok v sendi ek ik n sv binn Ingjaldi konungi, ok geld ek honum ik fyrir annan brur sinn, hv nr sem fyrir annan er goldit."

Ketill leitar til skipanna ok sagi konungi, ok bru honum vitni stafir hans, at hann var stirr orinn, en sjn var sgu rkari um augu hans ok eistu, at burt var hvrttveggja.

"Afhendr ertu mr," sagi konungr ok rak hann burt fr sr.


5. Fr athfnum ns ok kvnfangi hans

N er at segja fr n, at hann mlti vi bnda: "r tku vel vi mr, ok skyldir eigi illt af mr hljta. Skulu vit eya binn ok fara skg, v at konungsmenn munu brtt koma hr," ok sv geru eir.

n var essu nrgtr, v at konungr sendi menn egar um nttina, ok brenndu eir upp binn ok fru aptr san.

Konungr mlti vi sna menn: "Ef n hefir undan komist, legg ek rjr merkr silfrs til hfus honum, ok geri ek hann tlgan um allan Noreg."

etta spyrst n va. Konungr kom heim sitt rki. n var me karli ok hsar upp b hans um sumarit.

n var sv binn hversdagliga, at hann var hvtu pilsi; at var sv stt, at at nam hl. var hann grm pilsungi; hann tk ofan mijan klfann. var hann rauum kyrtli; hann tk ofan kn. Yst var hann vndum vruvarstakki; hann tk ofan mitt lr. Hann hafi hatt hfi ok viarxi hendi. Marinn var furu strr ok karlmannligr ok ekki dvnn.

at var einn dag, at n mtti ti Drfu karlsdttur. rjr konur gengu me henni. Hn var kvenna vnst ok vel bin. Hn var rauum kyrtli ermalngum ok ekki nir vum, sum ok mirngum. Hn hafi hla um enni ok hr kvenna best. r hlgu at honum mjk ok druu klabna hans.

Drfa mlti : "Hvaan gekktu at n, ferfaldr?"

"Fr smum," sagi n.

v kom bndi at ok ba r eigi sklka hann. n kva vsu:

"Meyjar spuru,
er mik fundu,
hvthaddaar:
"Hvaan komtu, ferfaldr?"
En ek svaraa
silki-Gunni
heldr hinni:
"Hvaan er logn ti?" "

"Ekki ykkir mr," sagi n, "kyrtill inn fara betr en stakkr minn, v at hann liggr nean at bakstakki num."

San skildu au at sinni. En er upp var hsar brinn, talar bndi til ns um haustit, at honum vri heimilt ar at vera um vetrinn, - "ok hefir vel til ess unnit."

n kva at iggja mundu. Honum leist vel karlsdttur, at hn hefi kallsat hans klasniit, ok var hann sr um at vrkunnltr.

En um vrit lsti hann yfir v, at hann mundi burtu ok annat fyrir sik leggja. "En ef sv verr sem mr er grunr , at dttir n s me barni, eru ar fir blramenn, ok vil ek ganga vi faerni. Ok ef at er sveinn, sendi til mn, er r spyri nokkura mna stafestu, ok fylgi hringr essi til jartegna, en sj sjlfr fyrir, ef mr er."

Ok san ferr hann burt ok austr skg. ar liggr ti stgamar, er Garan heitir. Ok um daginn, er n gengr um skgargtuna, s hann, at mar gekk svig vi hann. S hafi svartan skjld ok hjlm hfi, en boga hendi, rvamli bak. Hann s inn nkomna ok skaut egar skjld hans broddr ok vart gegnum skjldinn. n geri hfing eptir ok skaut gegnum skjldinn, ok kom aflvvann honum, sv at hann var srr. Stgamar mlti honum tti essi rfum harskeytari ok lagi vpn sn ok hitti enna mann ok spuri hann at nafni. Hann kvest n heita.

Garan segist heyrt hafa nafn hans, - "ok ertu vfrgr."

n sagi: "Heyrt hefi ek ok n getit ok jafnan at illu."

Garan sagi: "Fyrir gu muntu vera af mr. Vil ek bja r til mn, ok eigum flag saman, ok munu vit miklu leiis koma."

n sagi: "rit mun um at, ef vit viljum illa gera."

eir kmu til skla, er st skginum, ok var ar hnigin hur gtt. eir gengu inn, ok skorti ar eigi f, vpn ea hlfar. n s ar steina tv, annan hra en annan. n spyrr, hvat eir skyldi.

Garan sagi: "ar hefi ek reynt hryggafl nokkura manna, er mik hafa heimstt."

n sagi: "Illmannliga bjttu vi na gesti, ea hvrr mundi r hfiligri steinninn at lta hallast?"

Hann kvest ekki v tlun haft hafa, en lt sr inn hra betr fallinn vera fyrir har sakir. er liit dag mjk.

Garan sagi: "N skulum vit matba, ea hvrt viltu heldr taka vatn ea gera eld?"

n kva at sjlft leggjast, at hann geri eldinn, v at hann kvest v vanr verkinu. Ok er hann var lagstr nir, kastai hann sverinu bak sr, at hann hafi at vpni. Hann heyri hvin upp yfir sr, hj stgamarinn til hans, ok kom sverit, ok at hlfi honum.

hljp hann upp ok mlti: "Eigi ertu n trr, ok vildir n skjtt skipta flaginu, ok hafa ek ltit til saka. M vera, at n gistir bndasteininn h kveld."

ar var hr skn, ok vildi hvrr firra sik steininum. bar Garan at steininum. n st rist honum, en rak hendrnar bringu honum ok bendi hann um steininn; gekk sundr hryggrinn honum. n gekk af honum dauum. Hann hj af honum hfuit ok dr hann t ok stakk nefinu klof honum, at hann gengi eigi daur. Lei af nttin. n var ar um sumarit ok geri engum manni mein ok lt ekki sj sik. En er haustai, lsti hann aptr sklanum ok fr burt ok vildi ara vetrvist hafa.

Hann kom aptan dags til ekkju einnar auigrar, er Jrunn ht. Hann var ar um nttina ok duldist. En er hsfreyja kom skla, spuri hn gestinn at nafni. Hann sagi slkt er honum sndist.

Hn gekk fr ok sneri aptr ok mlti: "Hv frtu hingat? at er mitt hugbo, at munt vera n bogsveigir." Hann lt at satt.

"Hv frtu hingat?" segir hn, "r er etta ekki traust fyrir konungi."

n kvest tla, at eigi mundi meira vi urfa, - "mun ek til htta at vera, ef r gefi leyfi til."

Hn mlti: "Ekki mun ek spara mat vi ik."

ar var hann um hr ok var tiltakasamr ok s um b hennar, ok var at me miklu ri. n mlti: "Hr vilda ek vera vetr me yr ok gerast eigi setumar me llu."

Hn kva honum eigi ar hent, - "er konungr er eptirsj um ik; vr megum r ltit."

Hann lst tla, at lngjaldr konungr mundi honum ekki grand gera.

"Eigi mun ek mat spara vi ik," en lt hann sjlfan mundu gta sn.

Hann gerist umsslumar inn mesti. San tekst tal me eim. Hann segir, at honum lstr v skap at mla til rahags vi hana. Hn kva at mundu gert at frnda ri ok mjk nr hennar hugokka, en enginn latti, ok tkust rin. n var inn mesti umgangsmar ok strhagr. Hann tti naust skgi skammt fr bnum ok smai ar skip. Jk brtt mikinn framdrtt fjr ok viringar. Hann tti fjgur b str, ok me honum var rr tigir vgra manna hverju bi. Fylkismenn eir, er ar vru, hfu hann sr at forstjra. Hann var vinsll ok strlyndr. Ingjaldr konungr spyrr etta ok leitar eptir honum. rir, brir hans, fr opt austr angat me sttarboum, ok var stigt me eim brrum. var andar Bjrn, fair eira, Hrafnistu, ok varveitti bit Gautr, mgr eira, ok rds, systir eira. Grmr, sonr eira, var mikill, vnn ok sterkr ok kva engan af snum frndum sr jafnskapfelldan sem n. Hann fr fund hans. n tk vel vi honum, ok dvaldist hann ar lengi. Hann var vinsll.

rir ba opt n, at hann skyldi vgja til vi konung, - "ok stoar r ekki, brir, af v at ek s gerla hans skaplyndi grimmt til n."

"Auna mun ra me okkr konungi," sagi n, "en trir honum til vel. Vilda ek heldr, at varveittir b okkur." En at var ekki.


6. Fr flugumnnum konungs

Mar ht varr, upplenskr at tt ok ttgfugr. Hann kom til hirar Ingjalds konungs, ok tk hann vel vi honum; ekki var hann ar, at n var me konungi. varr var gerviligr mar. Hann lagi hug mikinn su ok hafi tilmli vi hana um rahag. Konungr tk v seinliga. au tluu etta ml me sr.

Konungr mlti : "Mjk leitar eptir essu, ok mun ek gera kost. skalt fara fund ns ok fra mr hfu hans, en er kemr aptr, ttu essa ra vn, er beiist, v at muntu kallar mikilmenni ok makligr konungs mgr."

varr kva eigi austtligt, - "ea gefr , konungs systir, jyri til essa mls?"

Hn svarar: "Ek tla vera valdi brur mns, ef kemr essu erendi fram."

Vi etta fr hann austr land ok fund ns ok skorar hann til vetrvistar.

n spyrr, hverr hann vri, ok kvest varla vita kunna, me hverjum hug hverr vri, en lst vanr at synja matar; "ek beiumst ok ekki forgiftar, fyrr en ek veit, hversu egit er ea veitt er."

varr var honum fylgisamr til sma ok annars.

at var eitt kveld, at eir gengu heim, at vari kom hug, hvat hann tti at annast. Hann hljp at n ok hj til hans. n gekk skjtara en varr hugi ok var strfetari, ok hj hann jrina ok allt viarrtr. n fann n atgngu hans ok snr aptr ok sagi, at honum tti eigi vel hald koma vistarlaunin. n batt hann me bogastreng ok rak hann heim fyrir sr. Hann setti var fjtur um nttina. En er menn vissu etta, bu eir drepa hann ok segja hann til ess gert hafa.

n kva eigi at skyldu. "Mun at mlt, at ek gerumst fjandmar konungs, ef menn vita eigi sanna sgu. Vil ek ing lta stefna fjlmennt ok konungsmar segi sgu sna ok geri fyrir llum bert etta vandri," - ok sv var gert.

Kom n ingit ok leiir var eptir sr. n mlti: "Seg n fram allt erendi itt."

varr geri sv. mltu allir, at hann hafi sr daua rit.

n mlti: "Nei," sagi hann, "at skal eigi vera. Ek veit, hvers hann heim at vitja, sem r heyru."

Hann lt brjta ftleggi hans allt til kns ok lt san gra ok sna ftunum ruvs en r; horfu tr bak aptr.

n mlti: "Stattu n fyrir mr," ok sv gerir hann.

n mlti: "N ertu konungs gersimi, er ert fr v, sem arir menn."

San snr hann andliti hans nokkut ok mlti: "N ertu til hvrstveggja enda afbrag annarra manna, vnn at yfirliti, enda eigi fttr sem arir menn. Hittu n Ingjald konung, geld ek ik fyrir annan brurinn, enda hann n hingat einkis at vitja."

varr hitti konung ok sagi eigi sna sltta. Konungr mlti: "at hefi ek vitat, at menn hafa drepit nir menn hverr fyrir rum, hitt veit ek varla, at slkar meislar hafi gervar verit, ok kalla at konungs gersimar, ok ykki mr engi gersimi r, ok far til eigna inna."

Konungs systir mlti: "Viltu n eigi unna honum rahagsins vi mik?"

Konungr kva at eigi sama, lt var sr ofr framarla treyst hafa, at hann mundi essu lei koma, - "ok vru v engi fjartk hf vi ik."

rir var eigi lngum heima.

Eptir etta sendi konungr tlf menn til hfus ni ok mlti sv: "Ek vil senda yr me eim htti fund ns, at r beii hann vetrvistar, en hann er strlyndr ok mun spyrja, hv r fari sv margir saman. En r skulu segja, at r eigi f allir saman ok r tri engum til at skipta me yr nema honum. Ok ef hann tekr vi yr, dragi undir yr ara jafnmarga af mnnum hans me fgjfum, ok kalla ek sjlfrtt, at r lti hann eigi rekast undan."

San fru eir fund ns, ok fru sv or me eim sem konungr gat til. Hann tk vi eim, ok vru eir ar fram um jlin.

Eitt kveld mlti Jrunn vi n. "Hvat gestum hyggr etta vera, er ik hafa heimstt?"

Hann sagi: "at hygg ek, at eir su gir menn, ok til ess tlum vr."

Hn kvest eigi at tla, at eir muni dyggvir menn heita mega, - "ok gruna ek at, hvrt eir hafa unnit illvirki ea tla eir til, v at hvert sinn er gengr fr rmi nu, sj eir eptir r ok brega lit vi."

Hann kvest eigi at tla. "En ber ek meiri nn fyrir r en ek tlaa," sagi hn, "ek vil gangir fr hsi morgin, ok ef eir gera engan grun sr, mun etta ekki vera. Seg, at skalt heim kveld ok at vilir einn fara, ok ef eir gera nokkurn grun sr, m vita, hverir eir eru."

n kva sv vera skulu. Um morguninn gekk n fr hsi, ok er vetrgestir su at, hyggja eir fri n ok fru heiman tveim stum, sex hvrum sta, en sex vru heima af njsnarmnnum ok sex af hskrlum, er f tku til hfus ni. Vru sex af hvrum fyrirstrinu. eir settust hj gtu ns.

Jrunn hittir Grm ok sagi, at henni tti grunsamlig fr eira, - "ok far njsn".

Hann kvast ess binn ok fr skg me marga menn, sv at hinir vissu eigi, en su eir hvergi. Lei n kveldit, ok sndist eim mest nausyn at fara heim ok gta tmans, at eigi yri rit um atfrina. eir kmu heim. n var kominn ndvegi ok ekki frnn. Grmr var ok heim kominn.

n mlti: "at mun n hfa vetrgestum vrum at segja erendi sn ok hvern eir tluu mr dauann dag. Ek veit n r yur, ok fyrir lngu vissa ek svik yur vi mik, en eigi hefi ek dyggt hjnaval." eir uru vi at ganga.

n mlti: "Eigi mun ek drepa hjn mn, ok fari au burt. En konungsmenn gef ek vald Grmi, frnda mnum, ok hafi hann af eim gaman dag."

Grmr kva slkt vel mlt. Hann fr til skgar me ok spyrti saman alla einn glga.

etta spyrr Ingjaldr konungr ok lkar mjk illa. rir var kominn til hirarinnar. Hann var hljr ok tti mjk rtna mlit.

Konungr spyrr, hv hann vri sv hljr, "vel viljum vr til n gera sem fyrr".

rir sagi: "Ekki fr ek at, en varla verr at me hallkvmd."

Konungr spyrr: "Hvat skortir at um at, sem fair minn geri?"

"Ekki leita ek etta," sagi rir "en strrum gaf fair inn mr, sem er sver etta."

Konungr sagi: "Er at gersimi mikil?"

"Sj ," sagi rir. Konungr tk vi ok br sverinu ok mlti: "Ekki er etta tigins manns eiga."

rir sagi: "iggi r , herra."

Konungr sagi: "Eigi vil ek at; skalt eiga ok r lengst fylgja."

Hann gekk at ri hstinu ok lagi gegnum hann ok lt ar standa sverit srinu. Hann mlti: "msar munu vit n sendast sendingar milli."

San bj hann skip, ok vru sex tigir manna, ok ba fara fund ns ok leggja lgi hans ok teygja hann skip, - "ok segi, at ar s kominn rir, brir hans, ok vili leita um sttir. En ef hann kemr greipr yr, drepi hann, ok er goldit nokkut fyrir mna brr, ef essir koma fyrir . Komi snemma dags til ns."

etta verk mltist mjk illa fyrir, ok var hann n kallar Ingjaldr inn illi af hverjum manni.

San fru eir veg sinn. En r um nttina en eir kmu vi land, dreymdi n ok sagi Jrunni: "Mr tti rir hr kominn daprligr mjk, en vallt hefir hann komit, er mik hefir dreymt hann. En eigi vilda ek, at eir fri erendislausir, er hann fra hingat me slku mt er mr segir hugr um, v at hann sndist mr allr blugr, ok st sver gegnum hann."

Hn kva sv vera mega, at skrir vri draumar hans. n spratt upp ok sagi, at menn mundu koma. Hann lt ba fjgur skip, ok vru tvau vi tey, en nnur tvau leynivgi hj lginu fyrir bnum. n sendi menn byggina eptir mnnum at drekka fagnaarl mt ri, ef hann kemr glar ok heill, elligar reyna vpn sn. n var bnum, en menn hans skipum, ok bei hann binn ess, er at hndum kmi.

Eptir at sj eiri at skip renndi lgit fyrir binn ok rauir skildir . Skipamenn sendu n or, at hann kmi ofan ok fyndi ri, brur sinn, er ar var kominn at leita um sttir.

n mlti: "Opt hefir hann ekki ann mun metit at ganga heim, ok ltr hann n ltit skorta."

eir kvu honum svefnhfugt. n kvest ganga mundu ofan at skipi, en eigi lengra. eir treystust eigi at ganga at honum ok skutu ri af skipi upp ok bu n taka vi vinsending Ingjalds konungs.

n tk ri upp ok mlti: "Goldit hefir grunngi innar, er trir konungi vel, en annat mun n skyldara en at vta ik."

Hann skaut honum hellisskta, en hljp t skipit ok br upp rauum skildi. Hann leggr n at eim, ok brust eir, ok fellu mjk menn Ingjalds konungs. Einn mar barist knjnum. Grmr stti at honum, en s mar hj til hans knsbtina ok af klfann me hlbeininu ok lt hann mundu stirfttan, r en grtt vri. eir drpu hvert manns barn.

n lt haug gera ok skip setja ok ri lypting, en konungsmenn hvrttveggja bor, til ess at at sndist v, at honum skyldu allir jna. Grmr var grddr. Konungr spyrr n essi tendi ok tti enn eigi mjk aukist hafa sinn smi ea smd.


7. Fr ri nssyni ok drpi Ingjalds illa

at var einn morgin, at n var heima b snum, at hann mlti: "at hygg ek," sagi hann, "at menn s skginum mjk margir, ok m vera, at komi at v, sem mlt er, at mikit er konungs rkit ok mikil er konungs gifta."

n vekr n upp hskarla sna ok mlti: "Opt finnst at , at ek er vel kvngar. Jrunn hefir opt varat mik vi, at ek skylda eigi sitja hr vi mtykki konungs, en ek vilda lta drfa um stafn, sem> vera mtti."

San tk hann s einn ok hj sundr ok telgir handarhald bum hlutunum.

n sagi: " er vr komum t, mun hringr sleginn um oss, en mr ykkir illt at flja. En vit Grmr munum eigi vpnum vi koma," ok ba hann taka annan trlurkinn, ok sv geru eir.

eir sneru n til sjvar. var konungr ar kominn me mikinn mannfjlda. eir n ruddu gtu fyrir sr ok lmdu tvr hendr. tti konungs mnnum ar eigi gott at ba undir, en hskarlar sttu ar eptir, ok vru margir drepnir, en konur kmust nir Jrunnar. eir n ok Grmr kmust eina rrarsktu ok su konungsflotann umhverfis sik, en t misyndis var ein njsnarskta.

n sagi, at honum tti vel, at eir geri eim nokkurn fundarkrk, - "sem oss eru settir til meins".

n skaut einum fork, er jrni var binn, undir rangbyrit sktunni, ok gerist at skipti , at sjr kolblr kom stainn, ok klluu menn konungs skipin, at eir hjlpi eim. n stti undan t millum eira. n sagi, at meiri mundi rr Grms, ef bir ftr hans vri jafnir. Hann kva einkis skyldu sakna. n fann eigi fyrr en hlummarnir runum skullu millum hera honum, en Grmr var sprunginn af rrinum. n st n fyrir bor ok vildi at sst, at konungs menn hefi hendr at honum. eir su, at marinn var fyrir bor stiginn, en annarr l daur austrinum.

eir segja konungi etta. Hann sagi: "ess var vn, at n fyrirmyndi oss at hafa hendr at honum, en skal honum fyrir allt eitt koma, ok setjum vru allt me sjnum, at hann komist eigi land."

etta kom n hug ok snr vers til eyjar einnar, er l utan fyrir, ok komst ar upp ok var allmttfarinn. Erpr ht s, er ar bj, ok kona hans. Ekki var ar fleira manna. Erpr kannar fjrur ok fr me eyk ok s, at mar l mikill strndinni. Bndi tlai hann dauan ok gekk illa at honum. n ba hann fara djarfliga.

Erpr sagi: " munt hafa hgri sng haft heima hj Jrunni."

Hann ekr honum n heim, ok skgu ftrnir t af vagninum. Kerling ba hann eigi dauum manni heim aka. Erpr kva nnur efni vera ok sagi henni. Hn mlti, at at mundi gott til fjr, ef vi gan dreng tti um. n hresstist ar n mjk. lngjaldr konungr hugi n dauan, ok fr hann heim. n var me karli, ok er hann var heill, flytr Erpr hann til lands. n kva eim vel farit hafa ok gaf kerlingu gull, en Erpi eyna ok lt meira skyldu verkaup eira tmi. San kom n heim. Jrunn hafi nokkut snit leiis mean, ok skorti mikit , at risna mtti haldast.

Menn fgnuu vel n, en hann svarar hsfreyju: "Ekki hfum vr jafnir verit um fjrhagina hingat til vi ik."

Hn kvast ekki at v telja, ef hann heldist vi. Honum kom n hug, at eigi mundi rligt at vitja fjrins skla Garans, v at honum tti n nausyn til bera.

Hann lt at n heim fra ok sagi Jrunni: "Hr mttu lta mna eigu," ok segir allan tilburinn. tti hann eigi flauss, sem menn tluu. Kom n samt lag um f eira sem r ea meira.

n setr n njsnir alla vega fr sr. Ingjaldr konungr frtti etta, ok hafi hann gslur sr ok svaf skla hj hir sinni. n fylgdi smum snum sem fyrr.

Ok eitt kveld, sem hann gekk fr sminni, s hann ey einni eld brenna. Honum kom hug, at konungr mundi enn vitja ea snttungar mundu leggjast f hans. Hann forvitnast um ok fr til sjvar einn saman ok tk sr bt ok rr til eyjarinnar. Hann s ar mann sitja vi eldst, ungligan ok mikinn. S var skyrtu ok lnbrk. Hann mataist. Silfrdiskr st fyrir honum. Hann hafi knf tannskeptan ok stakk upp r katlinum ok t af slkt er honum sndist, en kastar aptr , er klnai, en tk annat upp. n tti hann eigi varliga ba um sik. Hann skaut til hans, ok kom stykkit, er hann v upp r katlinum, ok datt at sku nir. Hann leggr skeytit nir hj sr ok mataist sem r. n skaut r annarri, ok kom hn diskinn fyrir hann, ok fell hann tv hluti. essi sat ok gaf engan gaum at essu. skaut n inni riju, ok kom s knfskeptit, er aptr st r hendi honum, ok fl heptit tv hluti.

mlti sj inn ungi mar: "essi mar geri mr mein, en sr ltit gagn, er hann spillti knfi mnum."

Hann reif upp boga sinn, en n kom hug, at eigi var vst, hvar skytin r geigai. Hann gekk rum megin eikarinnar ok lt hana millum eira. Sj inn ungi mar skaut inni fyrstu r, sv at n hugi, at koma mundi hann mijan, ef hann hefi beit; nnur tti honum sem komit mundi hafa fyrir bringspalir honum, en in rija augat, ok stu sv allar til eikinni, ar sem n hafi stait.

mlti s inn ungi mar: "Hitt er eim r, er skaut at mr, at sna sik n, ok hittumst vi, ef hann vi mik sakir."

San gekk n fram, ok tku til at glma, ok var eira atgangr mjk sterkligr. n mddist skjtara, v at hinn var stinnleggjar ok sterkr. n ba hvlast, en inn ungi mar lst binn til hvrstveggja, ok r n.

Hann spyrr: "Hvert er nafn itt?"

Hann kvast rir heita, en sagi fur sinn heita n, - "ea hverr ertu?"

"Ek heiti n," sagi hann.

Ungi mar sagi: "at mun satt vera, at margs gs muntu n vera, ok ertu n n sauarins ess, er ek tk."

n sagi: "Hirum ekki um heiptarml, ok er etta ltils vert, ea hverjar hefir jartegnir, ef finnr fur inn?"

"Ek tla finnast muni snn merki sgu minnar, en em ek eigi skyldr r at sna," sagi rir.

n lt at betr sama at sna, hvat til marks vri um faerni hans. rir snir honum hringinn.

n sagi: "Snn eru essi merki, at fur inn hefir hr fyrir hitt, ok frum heim ok vitjum betra herbergis."

eir gera n sv ok koma heim, ok stu menn hans ok biu eptir honum me ugg ok tta, v at eir vissu eigi, hvat af honum var orit. n settist ndvegi ok rir hj honum. Jrunn spyrr, hverr sj mar vri inn ungi. n ba hann sjlfan segja til nafns sns.

Hann sagi: "rir heiti ek, ok em ek sonr ns."

Hn mlti: "Kemr at v, sem mlt er, at hverr er augari en ykkist. Ekki sagir mr, at ttir enna son, en hygg ek ekki aukasmi vera munu at honum, ok togi af honum, ea hversu gamall ertu?"

"tjn vetra," sagi rir.

Hn sagi: "at tla ek, at ek muna kalla ik hlegg, v at ek hefi engum st hra til kns."

Hann sagi: "etta nafn lkar mr, ok muntu gefa mr nokkut nafnfesti, at menn kalli mik sv."

Hn sagi at skyldu satt ok gaf honum gull mikit. n spyrr ri at um uppfi hans me karli. Hann kva at or hafa verit, at ar fddist upp dttir, "v at Ingjaldr konungr vildi drepa mik, ok fli ek v noran, sem vera mtti." ar var rir um vetrinn.

n mlti eitt sinn: "Eigi nenni ek at fa ik upp sitjanda lengr, ef leggr ekki fram."

Hann kvest eigi til hafa fmunum nema hringinn. n kva sr betra ykkja at hafa sendifr nokkura, - "snist mr sem vrir skyldr til at hefna nafns ns Ingjaldi konungi. tla ek, at r veri auit helst af vrri tt, v at at er reynt, at vit konungr leggjumst aldri hendr . Ok ekki arftu hingat at vitja, nema hefndin komi fram, hvrt sem tt skylt vi mik ea eigi. Sverit egn skaltu eiga, ok ef kemr essu verki fram, er ar systir konungs. Haf hana me r ok gjalt henni son fyrir brur."

rir kva etta gera mundu ok helt me skip albit herna, en at hausti hafi hann fimm skip vel skipu. Hann var yfrit djarfr mar ok sterkr ok inn mesti hervkingr. Hann kom b Ingjalds konungs nttareli ok bar eld at sklanum. Vknuu menn vi reykinn. Ingjaldr konungr spyrr, hverr fyrir eldinum ri. Hann kva ri hlegg ar vera.

Konungr segir: "Vera m, at essi gneisti hafi flogit af Drfu karls dttur, v at ar hefir mr lengi grunr verit, ok m vera, at oss veri fullelda um at lkr."

rir kvest at viljar, at sjatnai illvirki hans. Ingjaldr konungr lt brjta upp stokkana ok bera sklahurina ok kva eigi vilja inni brenna. hlupu menn t. rir var nr staddr, er konungr kom t, ok hj hann banahgg.

Hann tk burt su ok hafi me sr ok mikit f ok sendi hvrttveggja fur snum. Hann tk vel vi su, en rir leggst herna ok vann mrg framaverk. Hann var gtr mar ok tti lkr fur snum. rir kom me at til ns, at hann var orinn strauigr, ok fekk ar gar vitkur. Hann var ar um vetrinn.

En at vri sagi hann n, at hann vill burt rast - "ok gef ek r upp eignir allar, en girnst eigi eignir r, sem Ingjaldr konungr hefir tt, v at skammt mun at ba, at eytt mun fylkiskonungum. Ok er betra at gta sinnar smdar en at setjast hra sta ok aan minnkast. En ek mun fara norr Hrafnistu til eigna minna. Erp skaltu annast ok fstra inn ok mur."

San fr n norr, en rir var gildr mar. n kom norr eyna, ok tti hann ar dttur, er Mjll ht, mur orsteins, Ketils sonar raums, fur Ingimundar ins gamla Vatnsdal. n tti opt at berja um r skinnkyrtlur norr ar, ok tti hann inn mesti mar fyrir sr. Sonr ris var gmundr akraspillir, fair Sigurar bjaskalla, gts manns Noregi.

Ok lkr hr vi sgu ns bogsveigis.


(Ragnars saga lobrkar kemur fr Zoe Borovsky     borovsky@darkwing.uoregon.edu)




Nettgfan - ma 1998