SVARFDLA  SAGA




1. kafli

a er upphaf a essari sgu a Haraldur kngur hinn hrfagri r fyrir Noregi. ann tma hafi s maur forri fyrir Naumudlum er orgnr ht. Hann tti tvo sonu og ht rlfur hinn eldri en orsteinn hinn yngri. eir uxu upp me fur snum ar til er eir voru frumvaxta. eir voru lkir skaplyndi. rlfur var mjg vi aluskap, vitur maur og forsjll, vinsll og gerist kaupmaur og fr landa milli og tti hinn besti drengur. Hann var ekki mikill maur og vel sig kominn, vnn a liti. orsteinn var vr vi alu, mikill vexti. Hann byggi eldahs og fkk miki stleysi af fur og mur og llum frndum snum en rlfur fkk v meiri viring sem hann flutti meira heim. orsteinn var v leiari fur snum sem hann fgai in lengur og ei vildi orgnr lta hann sinn son kalla.

Fr n svo ar til sem eir voru rosknir menn. var orsteinn svo mikill a hann l milli setstokka sem hann var langur til. skuhaugur var ara hnd honum en eldur ara hnd og fllu menn um ftur honum.


2. kafli

essu nst er a sagt a rlfur kom heim land til fur sns me mikinn fjrhlut og margar gersemar og geri fair hans veislu mti honum me svo marga menn sem honum tti sinn smi meiri en ur. N fr rlfur heim me fur snum.

a var s um kvld. Gekk hann inn einn saman v honum voru gng kunnig. En lei hans l um eldhsi ar orsteinn brir hans l . ann tma dags var orsteinn vanur a leggjast til svefns. rlfur gengur n um eldahs. orsteinn l milli setstokkanna. rlfur gekk a og tlai trdrumb vera.

En ar barst svo a a hann l fallinn um orstein og hraut skuhauginn rumegin en orsteinn skellti upp, hl og mlti rlfur: "Til ills hfum vr ig upp dregi er hlr a frum vorum."

"Djarfur ertu," sagi orsteinn, "a krytur um a hafir falli um ft mr ar sem eg get ei tt farir me eign okkra alla og hafir sem eigir. Skaltu a vita a mr ykir einn eya v sem vi eigum bir og kaupir r me v orlof og vinsld."

rlfur sagi: "Vittu a fyrir vst a eg vildi gefa minn eyri til og risir upp r fletinu og frir brott r essu hsi."

orsteinn sagi: "Seint tla eg mig fyrirlta hsi fyrir v a ekki f eg mr ri athfn en liggja hr fletinu."

rlfur sagi: "a vildi eg a gerir fyrir mn or og skal eg r v meiri vera sem eg meira kosti en arir frndur nir ef ltur a orum mnum."

orsteinn sagi: "Engi kk get eg a fur num s fleipri essu en mr ltil v mr er meiri von a hann gjaldi r fjandskap fyrir v a hann vill mig ei sinn frnda lta kalla fyrir stleysis sakir vi mig."

rlfur sagi: "Engu ykir mr vara hvort honum ykir vel ea illa fyrir v a mr ykir ekki undir hvort eg er hr lengur ea skemur. Hinu mun eg heita sem eg skal efna a vi ig mun eg aldrei skilja mean vi lifum bir."

orsteinn sagi: "Von ykir mr brir a munir a efna er heitir fyrir v a ert reyndur a drengskap. En vil eg fyrir skilja um a ml ef vi kaupum saman."

"Hva er a?" segir rlfur. "Eg mun til vinna flest a er beiir ef gerir n minn vilja."

orsteinn sagi: "Kynlegt mun r ykja hvers eg beii. Vil eg einn ra ef okkur skilur jafnan."

rlfur sagi: "Kynlegs hlutar beiist frndi og ykir mr a meiri vandi en viring. En vil eg a gjarna til vinna a mttir smdarmaur vera."

"Svo er ," segir orsteinn, "a eg hygg mig a mla meir na rf en mna og munum vi n essu kaupa ef vilt essu jta. En grunur er mr a munir etta ei efna mr ykir mestu mli skipta."

rlfur sagi: "Ei tla eg a vanvira svo or mn v a hefi eg aldrei gert ur."

"Hversu sem a fer," segir orsteinn, " munum vi n essu kaupa."

Hann tekur upp hnakk sinn og gengur t me og brtur sundur, segir a ei skal konum gagn a vera. rlfur gekk til mur sinnar og ba hana kerlaug gera. Hn spuri hva skyldi.

rlfur sagi: "orsteinn son inn rs n upp r fletinu og vill hafa kerlaugina."

"Gu heilli," sagi hn.

Og n frir hn orstein af klum, vararvoarstakki og hkulbrkum eim er hann var vanur a vera. Var honum n vegi og kembt hr hans og skori. Kom rlfur n me kli og ba hann fara. Klddist orsteinn n skjtt. Eftir a tk rlfur af sr seilamttul, a var skarlatsmttull og undir grskinn, og lagi yfir orstein. En er hann st upp tk hann honum ei meir en brklinda. Tk hann af sr skikkjuna og ba hann sjlfan me fara en ba hann f sr ara yfirhfn hn vri ei jafng. rlfur fkk honum eina lokpu og ba hann fara. Hann steypir yfir sig kpunni og var hn hvorki s n of stutt. tk rlfur af sr sver og gaf honum. a var gur gripur og vel bi. orsteinn tk vi sverinu og br egar, tk blrefilinn og dr saman milli handa sr svo uppi l blrefillinn vi hjltin. lt hann aftur hlaupa og var r allur staurinn.

Seldi hann rlfi aftur sveri og ba hann f sr anna vopn sterkara "og skal mr ekki sneis essi."

rlfur tk vi sverinu og tti spillt, ba hann ganga til vopnakistu sinnar um morguninn og kjsa ar af a vopn er honum tti vnlegast. Eftir a gengu eir til bors og settist rlfur nst fur snum en orsteinn ara hnd honum. orgnr sr brur og ltur sga brn nef og kvaddi orstein engu en rlfur orti ora hvern mann og var hinn ktasti.

En um morguninn gengu eir brur til vopnakistu rlfs og fann orsteinn ar bolxi er honum tti vi sitt skap vera og frir hana breixarskaft, gekk san til lkjar og hvatti hana. essa xi bar hann san a vopni.


3. kafli

N eftir etta stu eir me fur snum um veturinn.

En um vori spuri rlfur orstein hva hann vildi ra sinna en hann ba rlf ra: "ykir mr vel a sjir fyrir hi fyrsta sinn er vi frum bir saman."

Bj rlfur skip sitt og r til hseta. San hldu eir skipi snu til kaupstaa. Er a ei sagt hverja eir hldu en hitt er greint a eir komu heim a hausti. Tk orgnr vi rlfi eftir vana virktavel en hann lt sem hann si ei orstein og ekki hfu eir vimli hinum fyrrum misserum san hann reis r fletinu. ar voru eir ann vetur og var samt me eim fegum, orgn og orsteini, svo ftt a aldrei mltust eir vi. N lagist engi mannviring orstein mean svo bi var.

spuri rlfur orstein brur sinn hva hann vildi a hafast um sumari: "Mr virist svo sem r yki lti gaman a kaupferum."

"Rtt getur ," sagi orsteinn, "ykja mr kaupferir vera manni meir til pri og gtis en til hreysti."

sagi rlfur: "Hva skulum vi fyrir okkur leggja?"

orsteinn sagi: "Hugsa hef eg nokku til ess. Eg vildi a keyptir okkur langskip tv en hldir knerri okkrum kaupstai sem ert vanur."

"Anna tla eg fyrri," sagi rlfur, "v a skal eg enda sem eg hefi heiti a vi ig mun eg aldrei skilja mean vi lifum bir."

orsteinn sagi: "etta gerir illa v fair inn mun svo vira ef kemur ei aftur sem eg hafi seti um lf itt og er a mikill skai ef r verur nokku en alls engi um mig. En etta er mikil hskafer."

Eigi a sur keypti rlfur tv langskip og seldi knrrinn. Hldu eir eim herna og var gott til fjr um sumari, hldu heim um hausti og hfu fimm skip. Ekki er geti hvar eir herjuu. Svo fr fram rj vetur og hfu eir tlf skip og au fjr.


4. kafli

Svo er sagt a hi rija haust gekk orgnr mti orsteini og heilsai honum fyrri. Hann tk vel fur snum og voru eir ar um veturinn brur en hsetar vistuust annarstaar.

orgnr bau eim brrum a eir tkju vi bi og fjrforrum en eir brur sgu bir sem einum munni og kvust ekki vilja fylgja nema hans rum mean hann vri til "enda hfum vi enn ekki reynt okkur," sagi orsteinn, " einvgum ea vkingu og munum enn freista lengur. Vildi eg fair vsair okkur til vkings nokkurs ess er mr vri nokkur frg og bii eg annahvort bt ea bana og vri mn san geti a nokkru."

"a er lkast og," segir orgnr, "a a fir egar beiist ef r ykir allmiki undir a deyja skjtt. N mun eg vsa r til ess manns a uppi mun vera mean heimurinn stendur ef sigrar hann."

"Lk heill munni sundur," segir orsteinn, "og vsa mr til hans sem skjtast."

"Svo skal vera," segir orgnr. "Ljtur hinn bleiki heitir maur. Hann er austur Svaskerjum vi Gautland og hefir fimmtn skip og dreka ann er jrni er varur allur ofan. Hann siglir gegnum hvert skip, kallar hann drekann Jrnbara. Ljtur er mikill maur vexti, vnn a liti en segja sumir menn a hann bti ei vopn."

"N hefur vel sagt," sagi orsteinn, "og skal eg annahvort ba hel ea hafa felldan Ljt a hausti."

Bj orsteinn egar skip sitt r landi en keypti knrr einn svo rlfur vissi ei.

A sumri bjuggust eir til ferar og er eir komu til skips sagi orsteinn rlfi fyrirtlan sna: "Knrr ennan er eg hefi keypt tla eg a skulir halda kaupferir sumar en eg mun fara herna."

rlfur segir: "Hv viltu brir a vi skiljum ar sem eg hefi v heiti a vi skyldum aldrei skilja?"

orsteinn segir: "N er ar komi frndi a eg vil ra eftir v sem eg hefi skili fyrir v a mrgum mun ykja mikill skai um ig ef r verur nokku til meins en alls engi um mig eg komi ei aftur."

rlfur segir: "Ekki arftu a mlast undan essu. Mr ykir verra lf en hel ef eg skil vi ig."

orsteinn segir: "Fr sem mig vari a mundir ei efna a er hst. En mun eg ei lta letjast ferarinnar og segir mr svo hugur a vi munum ei bir aftur koma og ei rvnt a hvorgi komi."

rlfur segir: "Engi m komast yfir sitt skapadgur. ykir mr meiri smd a deyja me r en lifa vi skmm og hneisu eftir."

" munt n ra," sagi orsteinn.

Og hldu san skipunum til Gautelfar og gfu n engan gaum a vkingum. eir sigldu a skerjunum og su ar kastala einn. orsteinn ba ar a leggja. etta var s um kveld er eir lgu undir skerin ar sem kastalinn var uppi . orsteinn ba hlja vera og tjalda yfir sr. orsteinn ba menn sna nokkura fara um vert skeri og vita ef eir sju tindi nokkur. En er eir komu upp skeri su eir hvar drekahfui kom upp. Var sem gull eitt si. ar tldu eir fimmtn skip hj drekanum og var tjalda yfir svrtu. Ljs var undir tjldunum. ar stu menn vi drykkju. San fru eir aftur og ltu ekki vera vart vi sig. Sgu eir orsteini slkt er eir hfu s.

" skulum vr starfi ntt og fra varna allan af skipi og grafa niur nokku en flytja t grjt stainn fyrir v a eg ann eim einskis eyris a njta og egar skulum vr leggja a eim er vgljst er."


5. kafli

er ljst var um morguninn lagi orsteinn farm sinn og lt greia atrur og sagist vilja tala me vkinga. En er eir komu a eim st upp maur drekanum og gekk t bori. S var rauum skarlatskyrtli og heklu bl yfir sr, hlabna hfu hfi. S kallai drekanum og spuri hver ar geri svo gildan atrur.

orsteinn sagi til sn "ea hver spyr a?"

"Sj heitir Ljtur," sagi hann.

"a er vel," segir orsteinn, "a vi hfum hr fundist v a n hefi eg lengi leita."

Ljtur mlti: "Hva hefur mr n huga? Hefi eg ig eigi s fyrri en heyrt hefi eg n geti."

orsteinn sagi: "Skjt eru erindi vi ig. Eg vil gera vi ig flag."

Ljtur spuri: "Hversu er flagsger s?"

"Skjtur er kostur," sagi orsteinn. " skalt ganga land upp og hafa vopn n og kli en menn nir skyrtu og lnbrkum."

Ljtur sagi: "jafnlegur kostur lst mr essi ea hver er annar?"

"S er annar," sagi orsteinn, "a vi skulum berjast."

Ljtur sagi: "Hvar er liskostur s er hefir til ess a megir mr slka afarkosti gera?"

"Hr er liskostur s er eg hefi," sagi orsteinn, "essi tu skip."

brosti Ljtur og mlti: "Alllklegt ykir mr etta og vil eg miklu heldur eiga bardaga vi ig en lta f mitt svo skammsamlega."

" leggi fram skip ll," sagi orsteinn", mti mnum skipum."

Ljtur sagi: "Ei uni eg vi ann kost a lta fleiri skip til en v a hef eg aldrei fyrr gert heldur hef eg jafnan haft frri skip og hefi eg sigur haft."

orsteinn sagi: "Eigi arftu a spara mig til ess."

Ljtur sagi: "Ei mun eg fleiri fram leggja en jafnmrg en ef vilt berjast vi lismun mun eg lta anna til anna er hroi mean til eru."

"Svo skal vera," sagi orsteinn.

Brugu eir n tjldum og leggja saman skipum snum tu hvorir. Tku eir til bardaga. Gekk fyrst grjthr mikil af skipum orsteins en hver steinn er orsteinn sendi gekk annahvort gegnum skipin ea hafi mann. Brust eir n ann dag allan en fr lyktum er a a segja a hafi orsteinn hroi fjrtn skip af Ljti en Ljtur fimm af orsteini og margir mjg srir en sumir drepnir. Voru sett gri millum eirra til morguns.

Ljtur ba orstein burtu fra ll au skip sem hann hafi fengi um daginn af honum "og ertu svo frkinn maur a engi hefur mr svo bug eki sem og mun engi r etta til mlis leggja."

orsteinn sagi: "Eftir munu enn gripir gir nokkurir drekanum og tla eg annahvort a eignast allt ea liggja hr eftir."

Ljtur mlti: "Dulinn ertu a r a hyggur a vinna drekann me fimm skipum ar sem mr tti mitt vnna a legir a me tu skip og fsi eg ig fr a leggja."

orsteinn sagi: "S eg a orir ei a berjast vi mig og far lei na og ber ningsor hvar sem fer."

Ljtur sagi: "Verra beiist en tt kosti enda skaltu a hafa a liggir hr eftir ur anna kvld komi ef eg m ra."

Fr orsteinn n til lands me skip sn og tjalda yfir sr og bundu sr sn, gengu san til bors eftir a.

mlti orsteinn: "Ei munum vr kyrrum mega sitja ntt ef vr skulum geta unni drekann morgun. Skulum vr leggja a eyju eirri sem hr er nr oss. Hn er skgi vaxin. Vr skulum hggva str tr og fella anna bor drekanum. Get eg a hann hallist vi og m vera a vr komumst upp drekann."

Og n gera eir svo og leggja a drekanum og veita hara atskn. En er eir hfu fellt viuna drekann hallaist hann eftir en eir drekanum skutu skjaldborg. N fr sem a orsteinn gat a eir gengu anna bor drekans, eim megin sem sknarinnar var a von. Lt skipi eftir. Var n ei of htt a vega.

a er sagt a orsteinn komst fyrst upp drekann og rlfur brir hans. Tkst n harur bardagi af hvorumtveggjum. kastai orsteinn xi sinni og tti hn of seinfeng til vopns en lismunur mikill. Greip hann sstubba einn og barist me. rlfur brir hans gekk fram ara hnd honum og hlfi eim bum v orsteinn s fyrir engu ru en drepa allt sem fyrir verur. eir brust allt til kvlds. Var orsteinn n kominn aftur a lyftingu. Ljtur sr n hvar komi var og fleygir fr sr sverinu til eirra brra en tlar a steypa sr tbyris og sr ei undanbrag anna. En orsteinn lstur hann niur vi skipborinu me sstubbanum svo hart a hfu og herar fll tbyris en ftahluturinn inn skipi. var svo myrkt af ntt a hvorki mtti ryja skipi bli n bkum. svipaist orsteinn um og s ei fleiri menn upp standa af lii snu en tlf og eftir a reru eir til lands og tluu til herba sinna.

En er eir voru skammt fr strndu komnir tk rlfur til ora: "N mun eg gera lykkju leiinni og nenni eg ei a ganga lengra."

orsteinn sagi: "Ertu sr brir?"

"Ekki dyl eg ess," sagi rlfur, "v a er Ljtur kastai sverinu stefndi hann ig meir og br eg vi skildinum og var eg ber fyrir og bar sveri a kvinum fyrir nean bringsplu og hljp hol svo t fllu iurin. Sveipai eg a mr klunum og svo hef eg gengi san. Mun n og loki minni gngu."

sagi orsteinn: " hefir fari sem eg gat a annar hvor okkar mundi eigi aftur koma og vildi eg hafa gefi til miki a vi hefum fr essa aldrei fari."

rlfur sagi: "Ekki m n sakast um a fyrir v a engi getur komist yfir sitt skapadgur og ykir mr betra a deyja vi gan orstr en lifa vi skmm a hafa ei fylgt r," sagi hann, "en vil eg bija ig bnar ef vildir veita og kennir a metnaar."

"Hva er a frndi?" sagi orsteinn.

rlfur sagi: "a mun eg segja r. Mr ykir nafn mitt ei til lengi hafa uppi veri og mun a falla niur sem sina og mun mn a engu geti egar ert liinn. En eg s a munt auka tt vora og lifa langan aldur. Muntu vera hinn mesti heillamaur. Vildi eg ef r yri sonar aui a ltir rlf heita en allar r heillir sem eg hefi haft vil eg honum gefa fyrir v vnti eg a mitt nafn muni uppi mean heimur er byggur."

orsteinn sagi: "etta vil eg veita r gjarna v eg vnti a a s vor smd og g heill mun fylgja nafni nu mean vorri tt er."

rlfur mlti: "N ykist eg hafa beitt ess sem mr ykir liggja."


6. kafli

Eftir etta andast rlfur. Binda eir n sr sn og sofa af nttina. En um daginn eftir fru eir til drekans og ruddu hann bkum og bli en fluttu fjrhlut kastalann. ar voru eir viku og grddu sr sn. eir geru kistu a lki rlfs. Kva orsteinn hann ar ei jara skulu.

er eir ttust frir tku eir eina rrarsktu og hfu af f a er honum tti best, hldu san til Svjar og hfu lk rlfs me sr en allur orri fjrins var eftir kastalanum. eir komu ar vi land Svj er jarl einn r fyrir s Herrauur er nefndur. Hann var skammt land upp.

orsteinn gekk land upp og til hallar jarls me ellefta mann og kom ar a dagverardrykkju. Dyrverir sgu a engan vana a kunnir menn gengju ar inn me vopnum drykkjustofu jarls.

orsteinn kvast ekki a hira "og hgg eg ar hvern sem kominn er ef i fari ei fr."

eir fru skjtt fr dyrunum v eim sndist maurinn gurlegur og oru ei fyrir a standa. San gekk orsteinn inn me alvpni fyrir jarl og eir ellefu saman. orsteinn kvaddi jarl. Hann tk vel kveju hans og spuri hver hann vri. Hann kvast orsteinn heita og vera orgnsson noran r Naumudlum.

Jarl sagi: "Heyrt hefi eg n geti a srt gtur maur og mun tindum gegna um nar ferir og gakk til stis og drekkum bir saman dag og seg mr tindi og sit gegnt mr ndvegi."

orsteinn gerir n svo og drekka n um hr. Jarl spuri hvar orsteinn hafi herja um sumari.

orsteinn sagi: "Ekki hefi eg va herja sumar en vi Ljt hinn bleika hefi eg n barist fyrir skemmstu og lti fyrir honum alla mna menn utan essa ellefu og ar me rlf brur minn er eg mun aldrei btur ba."

"Slks var von," sagi jarl, "og er a mikil gfa a komst undan heill v engan veit eg ann veri hafa annan en ig."

orsteinn sagi: "Eg bi a r lji mr hll yar og mnum mnnum. Vil eg drekka erfi eftir brur minn og heygja hann hr me yru lofi. Skal eg kosta f til svo yur skai ekki v."

Jarl kvast a gjarnan vilja "af v a eg hygg mna hll ei betur skipaa en skipir ea nir menn."


7. kafli

orsteinn tekur n til haugsgerar og hans menn. Gekk a skjtt. Var rlfur haug lagur og nokkurt f honum til smdar. San bj orsteinn veislu og bau til jarli og mrgum rum drum mnnum. Stu menn a henni rjr ntur sem siur var til. Leysti orsteinn menn burt me gum gjfum og aflai sr svo vinslda.

Jarl spuri n orstein hva hann vildi ra sinna "v n er mjg sumar lii en tt farveg langan."

orsteinn sagi: "Eg veit ei hvers eg kost."

Jarl segir: "Til reiu er yur hr veturvist ef r vilji og kann eg yur kk fyrir."

orsteinn sagi: "etta er vel boi herra og skal gjarnan iggja."

Er orsteinn ar um veturinn og hans menn gu yfirlti. Virir jarlinn hann fram yfir hvern mann og svo geru arir eftir.

N lei a jlum og gerist skipan lund manna. ar hafi veri glaumur og glei mikil en n tkst a af og gerist hljlti miki hllinni. Var a af v a jarl geri svo fyrir.

a var einn dag a orsteinn spuri hirmann einn hva til bri um glei manna.

Hirmaurinn sagi: "Vorkunn mun r ykja ef veist en ykir mr hrasdaufur maur er veist ei hva til ber."

"Ekki hefi eg a v huga," sagi orsteinn, "en strtindum tti mr eiga a gegna er tignir menn lta sr svo mikils f."

Hirmaur sagi: "Gesta eigum vr von a jlum, eirra sem oss er mikil urft ."

"Hverjir eru eir?" sagi orsteinn.

Hirmaurinn sagi: "Maur heitir Moldi. Hann er vkingur ea hlfberserkur ef svo vill kalla. eir eru tlf saman og hafa komi hr tvisvar ur. Molda bta ei jrn. eir vaa eld og bta skjaldarrendur."

orsteinn sagi: "Hverja kosti gera eir jarli?"

Hirmaur sagi: "Moldi vill mla til mga vi jarl en til samfara vi dttur hans, Ingibjrgu, ellegar bur hann honum hlm rem nttum eftir jl en skal rast hva jarl vill. Mundi hann skjtt kjsa ef hann vri ungur maur en n er hann r bardgum fyrir aldurs sakir."

orsteinn sagi: "Engin vorkunn ykir mr a honum fi slkt svo mikils."

essu var svo sni a orsteinn hefi boist til a ganga hlm fyrir jarl. Og litlu sar fundust eir jarl og orsteinn og spyr jarl hvort a gegndi nokkuru a hann hafi boist til a leysa hann undan og ganga hlm vi Molda.

orsteinn sagi: "Vi v geng eg ei en a sagi eg a mr tti lklegt a maur mundi til vera a leysa ig undan hlmgngu ef leggur nokkur gi til vi hann."

"a hefi eg tala," segir jarl, "a eim manni mundi eg gifta dttur mna er enna mann gti af ri."

orsteinn sagi: "Ekki spuri eg essa af v a eg tli mr etta heldur fyrir a eg veit fleiri munu til vera svo sem fleiri vita."

Htta eir n essu tali og lur a jlum. Gladdist jarl n heldur vi or orsteins. Lt jarl bast vi veislu fjlmennri og bau anga frndum snum og vinum og llum hinum bestu mnnum hans rki.

Afangadag jla drfa flokkarnir a bnum. Jarl lt autt tlf manna rm utar fr ndvegi. Glei var mikil hllinni. En eldarnir voru sem bjartastir var jarli sagt a Moldi rii a hllinni og menn hans. En er eir komu stigu eir af baki, gengu san inn hllina tlf saman og u egar eldana og bitu skjaldarrendur. Moldi gekk fyrir jarl og kvaddi hann vel og viruglega. Jarl tk vel kveju hans og ba hann ganga til stis.

Hann kvast ekki mundu iggja veislu a honum "og er mr jafnt hug vi ig sem fyrr."

Jarl sagi: "Eg mun n og segja r. Eg vil a drekkir me mr um jlin en eg leita vi menn mna hvort nokkur vill mig undan leysa essu vankvi."

Moldi sagi: "Eg vil a leyfir mr a ganga um hllina fyrir hvern mann og spyrja hvort nokkur ykist mr jafnsnjallur og er a mikil glei a skemmta sr me v en eigi mun eg a til n tala jarl v eg vil ekki a mla er r yki metnaarskar vera."

Jarl kvast ei mundu banna honum a a mla slkt er hann vildi og honum tti gaman a. San gengur hann utar fr ndvegi fyrir hvern mann og spuri hvort nokkur teldist honum jafnsnjallur ar til er hann kom fyrir ndvegismann. S lt dragast ftur af stokki og hafi breiddan feld yfir hfu sr. Moldi spuri hver s herkinn vri er ar lgi en sti ei upp sem arir menn ndvegi. orsteinn kva hann engu skipta.

Moldi sagi: " ert drjgltur ea telst jafnsnjallur mr?"

orsteinn sagi: "Ei nenni eg v a kallast jafnsnjallur r v eg kalla ig ess kvikindis lti hafa sem gengur fjrum ftum og vr kllum meri."

Moldi sagi: " skora eg ig til hlmgngu rem nttum eftir jl."

orsteinn sagi: "A heldur eftir jl a mr ykir v betur sem vi berjumst fyrr og viljir egar sta."

Moldi sagi: "Ekki vil eg spilla goahelginni og er mr ekki tt um etta."

San gekk hann brott og eir allir r hllinni og stigu hesta sna og riu braut.


8. kafli

N akka menn orsteini fyrir er hann tkst essa hlmgngu hendur og uru menn fegnir, drukku n glair og ktir um jlin.

Eftir jlin fjlmennti jarl mjg til hlmstefnunnar og komu eir orsteinn fyrr til hlms og settust niur vllinn. spuri jarl orstein hvar sver a vri er orsteinn tlai a berjast me.

br orsteinn undan skikkju sinni einu sveri og sndi jarli og mlti: "Hr er sver a er eg mun hafa."

Jarl br sverinu og leit og mlti: "Hversu komstu a sveri Ljts hins bleika?"

orsteinn sagi: "Hann gaf mr a deyjanda degi me ru gssi snu."

Jarl sagi: "Segir mr hann dauan?"

orsteinn sagi: "D hann um sinn."

Jarl mlti: "essa vari mig eigi og seg mr hversu fru ykkur skiptin."

orsteinn sagi sem fari hafi.

Jarl mlti: "Frgarmaur ertu mikill orsteinn en sver etta dugir r ei vi Molda. Mun eg sna r hva a dugir," tk blrefilinn og dr svo oddurinn l hjltunum, lt san hlaupa aftur. Var r staurinn.

Jarl mlti : "Hr er sver orsteinn er eg vil gefa r. etta skaltu bera mti Molda og taka eigi fyrr upp en ert binn a hggva en haf hitt til snis er ber ur."

orsteinn tk vi og br sverinu og sndist ryfrakki einn vera. Jarl ba hann f sr. Hann geri svo. Jarl laust niur hjltunum stein og fll af ry allt. Var bjart sveri sem silfur.

"etta sver mun bta Molda," sagi jarl, "en hann deyfir hvert vopn er hann sr. Fyrir v skaltu gta a eigi veri hann var vi fyrr en hggur til hans."


9. kafli

orsteinn tekur n vi sverinu og rei Moldi a me flokk sinn og mlti: "Eigi hefir svo tekist fyrr a eg hafi ori seinni etta leikmt en arir heldur hefir hitt veri a eg hefi ori nokkrum mnnum skjtari."

orsteinn sagi: "v seinna skaltu burtu komast sem komst sar" og sprettur upp eftir a.

Jarl bau a halda skildi fyrir orstein en hann sagi a enginn mann skyldi sig httu hafa fyrir hann: "Mun eg sjlfur bera skjld minn."

San gengu eir ar til sem eir skyldu berjast og kvest Moldi mundi segja upp hlmgngulg "v eg hefi ig skora. Snum feldi skal hvor okkar kasta undir ftur sr. Skal hvor standa snum feldi og hopa ei um veran fingur. En s sem hopar beri ningsnafn en s sem fram gengur skal heita vaskur maur hvar sem hann fer. rem mrkum silfurs skal sig af hlmi leysa s er sr verur ea vgur."

orsteinn sagi: " ar liggi vi sex merkur heldur en rjr ykir mr v betur sem eg tek meira."

"Ekki er r v heiti," sagi Moldi, "fyrir v a eg hefi a oftar tt a taka en gjalda."

orsteinn sagi: "Eigi mun n svo ."

N kasta eir feldum undir ftur sr og ganga ar .

"a er vandi vor," segir Moldi, "a rj skjldu skal taka hvor og hlfa sr me ef hggnir vera ea hversu er sver a er tlar a vega me?"

orsteinn seldi honum sveri en hann tk vi og br v.

Hann mlti: "Hversu komstu a sveri Ljts hins bleika brur mns?"

orsteinn sagi: "Ljtur sendi r kveju deyjanda degi og a me a honum tti lkastur til a hefna hans."

Moldi sagi: "Segir mr lflt Ljts brur mns og a hafir veri hans skaamaur?"

"Ekki m ess dylja," sagi orsteinn, "og muntu n vilja hefna hans og fresta eigi lengur."

Moldi sagi: "Mr ykir mikill skai a drepa svo vaskan mann."

orsteinn sagi: "a er satt a segja a eigi m geta til. a var sagt a kynnir ekki a hrast, hver gn sem r vri boin. N skil eg a vilt bera bleyior fyrir mr hvar sem fer."

"Ei skaltu ess ba," sagi Moldi, "og hgg n egar v mr er annt a drepa ig san vilt ekki anna en deyja."

orsteinn hj til hans me sveri og klauf skjld hans allan niur mundria. Moldi hj mti til orsteins og klauf skjld hans ...


(Eyur eru sguna og hafa afritarar fyllt r msa vegu. Hr eru tvr fyllingar essa eyu, hin fyrri er handritinu Ny kgl. sml. 1714 4to.)


... og svo gekk lengi dags a ei s fyrir hvors hlutur lgri yri. En um sir var s endir eirra einvgi a Moldi fll me ngvum gum orstr en orsteinn gekk til hallar og akkar jarl honum ennan sigur me mrgum fgrum orum og virti hann n miklu framar en ur og var orsteinn ar um hr miklu eftirlti hj jarli.


(Elsta handrit hinnar sari er AM 402 fol.)


Taka eir n ara skildi. Hggur orsteinn me sverinu jarlsnaut en Moldi tlar a sl vi fltum skildinum. orsteinn sr a, ltur v hendur sga svo hggi kemur utanveran ftinn og tekur af klfann, kklann og jarkann. Hopar n Moldi t feldarskauti svo hann hallast vi. v slamrar orsteinn hls Molda svo a hausinn fauk af. Var p miki af jarli og hans mnnum en egar fylgjarar Molda sj fall hans vilja eir undan halda en jarl biur menn a lta ekki n undanhlaupi. Voru eir ar allir drepnir nema einn sem orsteinn kgai til sagna hvar flgi vri f Molda. Var a heilmikill auur v Moldi hafi veri mikill hlmgngumaur og hinn mesti rningi. Fll etta f undir orstein v jarl vildi ekkert af hafa. akkai hann orsteini sigur enna og frelsi sem unni hafi sr og dttur sinni. Var n orsteinn mjg frgur af essu llu. Halda san heim til hallar. Ltur jarl stofna til gtrar veislu og drekka hana glair.



10. kafli

a var einn tma er eir voru tveir tali, jarl og orsteinn, og spuri jarl hver laun orsteinn vildi hafa fyrir a mikla rekvirki er hann hafi unni "og er oss orin mikil smd a r llu."

orsteinn sagi: "a viljum vr af yur iggja sem r vilji frammi lta en varla er von a vr fum a sem hugurinn stendur til fyrir mannviringar sakir," sagi hann.

Jarl mlti: "Raunmjg mun undir r vera hvers beiist v a skal til reiu af mr sem beiir."

orsteinn sagi: "Aukvein eru launin ef eg skal ra. a er Ingibjrg dttir yar me vlkri heimanfylgju sem henni smir og yur ti a lta."

Jarl sagi: "Fyrir lngu vissi eg a og hefur lengur frestast en eg hugi. Skal eg allt efna vi ig a eg hefi heiti en vil eg mla nokku mnu mli ar um og nu. Mun eg auka na smd v og a rir rki essu eftir minn dag og komir aldrei til Noregs."

orsteinn sagi: "v vil eg heita a vera hr rj vetur en eftir a vil eg kjsa hvort eg vil hafa jarldm fyrir v mun eg sj hvort eg ykist mega halda rki ea eigi."

"Viturlega er kjri," sagi jarl, "og mun eg v samykkur vera ef Ingibjrg vill sem eg."

orsteinn kvast ei mundu bekkjast til ess ef henni vri eigi ljft. eir gengu n til tals me hana og sgu henni sna fyrirtlan og spuru hversu henni vri um gefi en hn sagi a fair hennar skyldi fyrir ra, kva sr a vel mundu gegna. Var etta n a ri gert og var bin til smileg veisla og mrgum mnnum til boi. Stu menn a veislu til ess a loki var. Leiddi orsteinn menn burt me gum gjfum og var hann af v vinsll og vfrgur.

N situr orsteinn ar um veturinn og gtu au sr barn egar a mtti vera. Og er a eirri stundu kom sem hn skyldi lttari vera l hn sveinbarn og var hann vatni ausinn og kallaur rlfur. Hann x ar upp og var allbrger og lkur hinum fyrra rlfi.

En er orsteinn hafi ar veri rj vetur sagi hann jarli: "N hefi eg hr veri alla stund sem eg hef heiti og mr er hugur ."

Jarl sagi: "Ekki megum vr halda r ef vilt burtu fara og far hvert er vilt."

lt jarl ba skip me eim farmi sem orsteinn hafa vildi til Noregs og leiddi dttur sna t me smdum miklum.

orsteinn mlti: "ess beii eg yur herra ef svo ber vi a yvar missi vi a mnir erfingjar af dttur yvarri til komnir taki lnd og lausa aura eftir yur ef eg sendi til."

Jarl segir a skuli svo vera sem hann vildi a vri...


(Erfitt er a ra hva stai hafi strri eyu sem hr er sguna. skringum Bjrns Skars vi fornyri lgbkar er tvisvar vitna til Svarfdlu og kann a a vera stt ennan hluta sgunnar. r skringar eru essa lei samkvmt eiginhandarriti Bjrns, AM 216c 4to.)


Hra: Item Svarfdla: r hafi knlega haldi hr a byggum v mitt hra er inn fr (a var Svarfaardalur).

Kaldakol: Hann hafi n fari eldi og arni um lendur snar.

Les Svarfdlu:

egar essir allir eldar eru slkktir er kaldakol, etc.


(Hr fylgir eyufylling r handritinu Rask 37. Kaflatal er eins og ar.)


Eftir a bjst orsteinn til brottferar og fylgdi jarl honum til strandar.

Hann mlti vi orstein: "Svo kve eg a ori sem hafir hr mestur maur komi Gautland san eg til vissi. Get eg a vi munum ei oftar sjst og er a mikill harmur a missa n af ttjru vorri en alls staar muntu mesti maur ykja hvar sem fer og uppi mun nafn itt mean heimurinn er byggur og far heill og vel."

Eftir a skildu eir og hlt orsteinn skipi snu norur til Noregs og kom a hausti Naumudal. Og sem orgnr vissi komu sonar sns fr hann mti honum og var ar hinn mesti fagnaarfundur. Bau orgnr syni snum heim me konu hans og alla fylgdarmenn. Var ar ger hin besta veisla og a henni var mest til skemmtunar haft a orsteinn sagi fr ferum snum og hreystiverkum. Mtti ar heyra mrg afreksverk hans. orgnr frtti mjg a um rlf son sinn, hversu hann hefi varist mt Ljti.

En orsteinn sagi allt sem fari hafi: "tti mr sem eg mundi vera yfirbugaur af Ljti," sagi hann, " hann hafi fellda alla menn mna utan tlf en eg var sr og hlfarlaus fyrir honum."

orgnr mlti: "Mjg var sem eg gat til a mundir f ig fullreyndan fyrir Ljti bleika og hefur mjg a svorfi fyrir ykkur bum. Mun eg n auka vi nafn itt sem siur er til vi strmenni og mun eg kalla ig orstein svarfa og gefa r a nafnfesti b enna og b og ar me umr au er eg hefi haft yfir Naumudlum. Er eg n mjg a elli kominn og ei fr til umsslu en virist mr vel til ess fallinn fyrir hvervetna sakir."

orsteinn akkai fur snum me mrgum fgrum orum og var me honum um vetrin.

En a vori komanda tk hann vi bi og umsslu og gerist brtt vinsll og gur forstjri. Hann tti annan son vi konu sinni en rlf og var s nefndur Karl og sem hann eltist gaf fair hans honum auknafn og kallai hann Karl hinn raua. Dttur ttu au er Gurn ht (ea rarna). ll voru brn eirra efnileg.


13. kafli

Tveim vetrum sar en orsteinn tk vi bi tk orgnr stt og andaist. orsteinn lt efla haug og lagi ar fur sinn og miki f hj honum. San drakk hann erfi eftir fur sinn og bau til mrgu strmenni og a henni liinni leysti hann alla menn t me gjfum v hann var hinn mesti rausnarmaur. tti hann og gntt fjr san er hann felldi Ljt hinn bleika og eignaist allt hans gss.

ar eftir bj orsteinn nokkur r a furleif sinni og x meir og meir viring hans. En er hann hafi lengi bi tk Ingibjrg kona orsteins unga stt og l ei lengi ur hn andaist. tti orsteini a hinn mesti skai sem von var a. Lt hann leggja hana haug hj fur snum. Harmai orsteinn hana mjg og bar ar ei yndi san og fstist brott aan fyrir essa skuld. Hfu margir tignir menn Noregi fli ul sn undan ofrki Haralds konungs hrfagra og fru sumir vestur um haf til Hetlands og Orkneyja og byggu ar en margir fru til slands og tk a n a vera mjg albyggt. Og fyrir v orsteinn ttist ei vera varhluta skuldalkningar og hlni a Haraldi konungi, ess og annars a hann undi ei eftir daua konu sinnar, bj hann skip sitt til slandsferar. Brn hans voru fullrosku. Rst Karl hinn raui til ferar me fur snum en menn segja hann sendi rlf son sinn til Gautlands og a hann hafi teki ar rki litlu eftir daua Herraus murfur sns og auki ar kyn sitt.

Ljtur hinn bleiki hafi ttan son ann er Hafr (Snkollur) ht. Hann var vkingur og er orsteinn svarfaur var binn til slandsferar og var a rstafa eignum snum kom hann til bjar orsteins og hertk aan rrnu dttur hans og rndi f miklu. En er orsteinn kom heim vissi hann ekki hvert Snkollur hafi haldi og var ei af neinni eftirfr. Hlt Snkollur san vi rrnu og tti vi henni tv brn. Verur fr eim sagt sar sgunni.

orsteinn lt haf eftir etta. Byrjai honum seint og bar norur fyrir sland og tku land vestanvert vi Eyjafjr og ru skipi snu til hlunns.


14. kafli

Helgi hinn magri son Eyvindar austmanns Bjarnarsonar Hrlfssonar fr nu bj a Kristnesi Eyjafiri. Hann var hfingi yfir llu v hrai og mikils virur. Hann hafi komi t hinga vestan um haf. Var hann uppalinn Suureyjum og san rlandi af murfur snum Kjarvali rakonungi. En hann var Suureyjum a fstri var hann sveltur og s ei honum hold og sem fair hans og mir komu ar klluu au hann Helga hinn magra. Helgi var prmsigndur og tri Krist og kenndi vi hann b sinn en ht hann r til allra strra. Helgi tti tvo sonu, Hrlf og Ingjald, og eina dttur er ht Ingunn. Hana tti Hmundur heljarskinn.

En er Helgi fr tkomu orsteins rei hann til skips me marga menn og bau orsteini til sn. Var mjg komi a vetri. orsteinn tk essu boi me kkum og fr heim til Helga og voru eir orsteinn og Karl me honum um veturinn gu yfirlti en hsetar vistuust ar nrri um fjrinn.


15. kafli

Um vori ba orsteinn Helga vsa sr bsta.

Helgi mlti: "Mjg er n albyggt um hra og veit eg ei annarstaar numi en dal eim er liggur upp land fyrir utan Hrsey. Er a miki hra. En ar hefur teki sr bsta Ljtlfur goi er t kom austur Sandvk me Hrgeiri hvta Hrappssyni frnda snum" - en svo voru eir skyldir a Hrgeir var brir Alreks fur Ljtlfs - "og a tla eg hann muni vilja helga sr dalinn og verja hann fyrir bsetu strmenna."

"Ei munum vr a v fara," segir orsteinn.

Og eftir etta fara eir orsteinn og Karl me snum mnnum t til dalsins og tku menn a efna sr til bja. Byggi orsteinn sr ar b sem hann kallai a Grund en Karl hinn raui tk sr bsta a Karls. Fr hann san landa milli hvert sumar en hlt vallt b. etta var eim megin r er Ljtlfur tti ei bygg en a ht a Hofi er hann bj. Honum lkai strilla agerir eirra orsteins og Karls og amaist vi eim. Gerist hr af vinskapur eirra millum.

a var einn tma er orsteinn hafi fari a skja varna sinn en Karl son hans og fylgdarmenn eirra nokkrir voru a skgarhggi dalverpi einu litlu. Voru menn gervir af hendi Ljtlfs a ra a eim. Ht s Bjrn digri er a eim fr me marga menn en ar voru ei hj eim utan bolaxir eirra og hfu menn ekki vopn nema lurka og brust me eim.


(Styttri eyufylling er handritinu Lbs. 266 fol.)


orsteinn svrfuur, son Raus ruggu, tti Hildi rinsdttur, eirra son Karl raui. eir fegar fru til slands, nmu Svarfaardal og bjuggu Grund. Ljtlfur goi bj a Hofi. Amaist hann vi orsteini og brust eir sem hr segir. Karl geri b a Karls.


11. kafli

... og hfu menn engi vopn nema lurka og brust eir ar. Voru sumir drepnir en sumir lamdir. ar fllu sautjn menn. ar heitir Stafsholt san en dalurinn Deildardalur. Uni hlt til liveislu ar sem Ljtlfur var en eir brur ar sem eir Karl og orsteinn eru, v Uni er jafnskyldur Ljtlfi sem eir brur orsteini og er ess sar geti sgunni.

N er a segja hverjir til lis snerust me orsteini: lafur r lafsfiri, Hinn r Hinsfiri, eir voru brur og Svarthfi ... er drukknai og heita ar Svarthfasteinar er hann drukknai, v Siglunes a ar rak segli, v Siglufjrur a ar rak siglutr. Hinn tti son er Svarthfi ht. lafur tti tvo sonu, r og Vmund. essir hnigu allir til lis vi Karl hinn raua og margir arir gfugir menn.

S maur bj dalnum er Hskuldur ht. Hann var lgmaur. ar voru jafnan ing og m enn sj ar merki. Hann tti ann son er gmundur ht. essir hnga enn til me orsteini og Karli og slkir bgja eim Ljtlfi og leggja undir sig allan dalinn rumegin v var dauur B. digri, afi Ljtlfs.

orsteinn garpur fr n millum fjalls og fjru og lagi undir sig allan dalinn rumegin r. Hann fer til fjalls og gerir ar kennimark sem hann kom framast og braut ar sundur kamb sinn og kastai niur kambsbrotunum og ltur eftir silfur remur stum, hlfa mrk hverjum sta, og er s rimi kallaur a Kambi. Og nefnir orsteinn sr votta og fyllir hann me v dalinn sr til vistar og gaf af sr nafn og kallai Svarfaardal.

En ftt hefi veri me eim orsteini og Ljtlfi var n dtt efni komi svo a eir leggja flag me sr, einn orsteinn, Ljtlfur, Nefglita og Brur greypur fr Hrauni og orkell Skeggjason af Skeggjastum og gmundur Hskuldsson. a var flagsger eirra a eir gera skip og hafa nni og veia fyrir hvers manns landi fiska. etta var krt fyrir Hskuldi lgmanni hversu eir tluu a fara. Hann sagi a land skal taka fjrung veiar ar sem eir veiddu, og sgu engum til og tku a hrafnar. En menn hfu ei heldur en ur og ttust eir gjalda mundu lits sem Hskuldur hafi dmt.

tku eir upp leika dalnum og vildu reyna knleik sinn og var Karl knstur. x n sundurlyndi dalnum af nju.


12. kafli

enna tma kom s maur dalinn er Grs ht og fyrr var geti. Hann var nkominn t og fer hann til vistar me Ljtlfi frnda snum og var ar um veturinn. Um vori fr hann til Steindyra og setti ar b saman og hafi mjg skapast um byggir san mean hann hafi burtu veri. Uru flestir a leita til vinttu ar sem voru arir hvorir, orsteinn ea Ljtlfur.

N leitar Grs ar til sem orsteinn er en hann tekur honum ekki fljtt en sagi ef Grs kynni hf sitt a hann mundi ekki amast vi bygg hans "en er mr lti um bygg frnda Ljtlfs essu megin r."


(Hr er eya, lklega ekki str.)


Grs var vel til sgeirs raufelds.

sgeir hafi selfr a sumar ... hafi kona hans ar umsslu bs og smalaferar.

S atburur var a hn var lttari smalaferinni og fddi sveina tvo Vatnsdalshlmum eim er Vihlmar htu. Heim kom hn me sveinana um kvldi og tk Ingvildur dttir hennar me eim og vann sveinunum og fann a rum blddi og hafi ar komi vi krklykill er hn hafi haft sr.

a var henni munni er hn s etta: "Sj ben markar spjti spor."

essir sveinar vaxa ar upp og ht s orleifur er benina hafi fengi en hinn lafur.

Eftir etta fer Grs af landi burt og var um veturinn rndheimi. En eftir um vori bj hann skip sitt til slands og gekk honum ei lengra en t til Niarss og l ar um stund. Kona kom til fundar vi Grs og hafi tv brn meferar og beiddi Grs a hann mundi flytja brnin til slands.

Hann sagi: "Hva eiga brnin ar?" segir hann.

Hn kva murbrur barnanna v hrai sem hann tti b "og heitir orsteinn svrfuur."

Grs mlti: "Hva heitir ?"

"Eg heiti rarna."

"Ei mun eg a gera vitnalaust," sagi Grs.

Hn vatt undan yfirhfn sinni kefli og seldi honum. Voru ar mrg au or er kennd voru orsteini svrfui.

"Frekur mun r eg ykja til fjr," sagi Grs.

"Ml og slkt er vilt," sagi hn.

"Fjgur hundru silfurs," sagi hann, "af allgu silfri og skaltu sjlf fylgja brnunum."

"ess er ekki a leita a eg fylgi eim en greia mun eg f a sem beiddir."

Og sagi hn honum nfn barnanna og ht sveinninn Klaufi en mrin Sigrur.

Grs mlti: "v ertu svo dleg orin af svo gum ttum?"

Hn sagi: "Eg var hertekin af Snkolli Ljtssyni og hann brn essi vi mr. San rak hann mig fr sr nauga."

egar gaf Grsi byr er hann hafi brn essi skip teki og sigldi til slands sama s sem hann var vanur. Og egar hann var landfastur fri hann af hendi bi brnin svo engvir vissu fyrir hans komu. v kvldi kom hann Grund til orsteins og tk hann forkunnar vel vi honum og kom a mest til a Karl son hans hafi utan fari v mli er Grs hafi utan veri og vildi hann spyrja a ferum hans. Grs var fr heldur. orsteinn spuri hvort hann hefi yngd nokkra.

Grs sagi a honum kvast ei ykja rvnt a honum tti nokku a um tiltekjur hans "v eg hefi flutt hinga systurbrn n tv."

"Hversu m a vera?" sagi orsteinn, "og geng eg ekki vi frndsemi eirra vitnalaust."

snir Grs honum kefli og kennir orsteinn ar or sn langt hafi veri san.

Hann sagi : "Lti mun eg a essu gera kvldlangt en vi mun eg ganga frndsemi barna essara."

Um morguninn er eir stu undir borum ba orsteinn fra sr brnin og geri hann meyjunni ann ykk a hn grt egar en sveininn lk hann miklu harara og agi hann.

Grs mlti: "N ykir mr sem hafir vi gengi frndsemi barnanna."

orsteinn mlti: "r tla eg brn a annast og fulla flgu me. Eg mun lta fylgja meyjunni tuttugu hundraa en me sveininum fjra tigi hundraa."

Grs sagi: "v gerir svo mikinn mun barnanna?"

orsteinn sagi: "Kjs vi ig og annast hvort vilt."

steypti orsteinn silfri r sji en Grs taldi sr fjra tigi hundraa. orsteinn lsir kaupi me eim undir votta og ba Grs byrgjast fyrir Klaufa or og verk. Grs kvast vildu rlka Klaufa. orsteinn kva a vel vera ef hann kmi v vi. Fer Klaufi heim me Grs. Var hann tvvetur en Sigrur fjgurra.


13. kafli

N verur ess a geta hversu Ljtlfur lt laust skipi fyrir Karli a sem eir ttu bir saman. En skip a hafi gert veri uppi Tungunni og var ar hggvinn viurinn v ar var skgur ykkur. En til kjalarins var hf eik s er st niri Eikibrekku fyrir ofan Blakksgeri, og fru eikina ski a sem suur er og ofan fr Grund og l hn ar vetur og er a kalla Eikisk san en skip a var kalla slendingur. En er skipi var algert var a frt ofan eftir sum um veturinn gegnt Hofi og ltu ar standa skipi og skoruu. Heitir ar Skorumr san og v skipi hefir Karl utan fari.

S maur var vist me Ljtlfi er rur fangari ht.

Ekki hefir gerst til tinda dalnum san Klaufi kom og til ess n er komi sgunni og er Klaufi n ellefta vetur.

a var til nlundu a rur fangari bau Klaufa til glmu me ragmli og var s maur sendur til Klaufa me rnakefli er Heklu-Skeggi ht en Skeggi var vinur Klaufa. Hann tk vi keflinu og varveitti. En um morguninn kallar Klaufi til xar vi Grs og fkk ei fyrr en hann gnai honum til. fer hann Grund og rst um vi orstein frnda sinn hvort hann skyldi glma vi r.

orsteinn sagi: "a vil eg a rir sjlfur. Er r kunnigra afl itt en mr."

Klaufi sagi: " eg s ungur aldri er mr leitt a liggja undir ragmli rls ess og vil eg a farir me mr og prfum hversu gengur."

orsteinn sagist a mundu veita honum og eftir a stefna eir fjlmennan fund a Hofi v rur vill hvergi glma nema ar og fylgja eir Klaufa, Grs og orsteinn. eir takast fangbrgum og glma lengi ar til ambtt ein kom stofudyrnar og kallar etta ambttafang er hvorgi fll og ba kyssast og htta san. Klaufi reiddist vi etta og tekur r upp bringu sr og keyrir niur fall miki svo allir tluu hann meiddan. Eftir a gyrir Klaufi hann svo fast a hlt vi meisl. Kerling ein sat stofuhorni og lt allvel yfir essu verki.

Grs mlti: "Nafn mun eg gefa r Klaufi og kalla ig bggvi og skaltu hafa glfa a nafnfesti."

rur komst til bekkjar me fulltingi annarra manna.

drfa menn t og er Klaufi kom t mlti hann: "Illa kann s feginn a vera er hann ltur eftir handagervi sna hann iggi ara."

Gekk hann inn stofu og s hvar rur sat. Hann fri xina hfu honum og fkk hann bana. Klaufi gekk t egar. orsteinn spuri v xin vri blug.

Klaufi mlti: "Eg bannai ri a bja fleirum mnnum fang."

uru menn egar vsir vgsins og leituust um hver svara tti skinni en Grsi brust bturnar og galt hann sex hundru silfurs. Fru menn n heim og var kyrrt a sem eftir var vetrarins.


14. kafli

essa menn nefnum vr til sgunnar: Hvar orvaldsdal og sonu hans Vigfs og orvald. S maur var undir hans vernd er Hrani ht. Hann bj Birnunesi. Hann var brir Birnu er Birnunes er vi kennt en orkatla hin gamla var mir Hrana er Ktlufjall er vi kennt v Helgi hinn magri deyddi hana ar og kl hana hel svo hann sat henni ar mat ar til hn d.

S hinn sami Hrani bau jafna mikinn bnda eim er bj Hellu og rarinn ht. Hann beitti upp engjar hans og akra. En fyrir v a rarinn var skyldur mjg Klaufa sendi hann honum or og fer Klaufi egar inn anga og fundu eir Hrana akri rarins me f sitt og sat hann hesti snum me alvpni. En er Klaufi fann hann skir Klaufi egar a Hrana vopnum svo hann hefur ekki a gera nema hefjast undan ar til er hann fkk bana. ar heitir san a Hranarki er hann var veginn.

Heim fara eir rarinn og Klaufi v eir vilja gera flgufll Grsi brautvistinni. En er Klaufi fr heim fann hann mann og rei s hrossi Grss og drap Klaufi hann. S maur ht rn og var hskarl Hskuldar lgmanns, nfrndi hans. N fr hann og mtti Grs honum og spuri v x hans vri blug og kli.

"Mat minn vil eg," sagi Klaufi, "en ekki hiri eg um etta."

A linu matmli Klaufa ra tlf menn a gari. Kenndu eir ar orstein svrfu og me honum Hvar r orvaldsdal og mla eftir Hrana. Grs var til andsvara og galt hann tlf hundru fyrir vgi hans Hrana. ann tma kom Hskuldur lgmaur og heimti fyrir vg frnda sns og var Grs a gjalda sex hundru fyrir vg Arnar.

San fru hvorirtveggju heim. En Klaufi var n miklu verri viureignar en ur og hlt Grs hrddum en ei a sur kvaddi Grs hann til fiskiveiar na og fer Heklu-Skeggi me honum. Hrlfur tti hlfa na og veiina vi Grs. En er Klaufi kom til og Bjrn hskarl Hrlfs greindi egar , v Klaufi vildi hafa alla na til veiarinnar. Bjrn hleypur Klaufa veran og tlar a fella hann t na v hann var bi mikill og sterkur. En Klaufi leitar n eftir en Bjrn undan og finnast me v a Klaufi drepur Bjrn og fer san heim. Og brtt kom Hrlfur nefglita og beiddi bta fyrir Bjrn og var Grs enn a gjalda sex hundru silfurs.


15. kafli

essu sumri bj Grs skip sitt til utanferar.

Klaufi spuri: "Hver skal hr fyrir bi sj mean?

Grs mlti: "r hef eg a tla," sagi hann.

"Ei tla eg a ," segir Klaufi, "v eg vil utan me r."

Grs fer n og hittir orstein svrfu og spyr hversu me slku skal fara.

orsteinn segir: "a legg eg til a flytjir hann v hann alla kynsl austur ar. tti mr af v lklegt a hann mundi ekki fsast t hinga."

Grs tk essu vel og var Klaufi fer me honum.

orsteinn ba frtta af Karli syni hans "v langan tma hefur ekki frst til hans."

N hldu eir skipi til hafs og komu til rndheims. Var Grs ar um veturinn en um sumari bj hann skip sitt til slands og gekk ei lengra en til Niarss, lgu san t undir Slskel og gaf nst byr af tnorri og mlti Klaufi me allillu skapi a eir mundu sigla suur me landi.

Grs sagi a afglapi s skal ekki v ra "a eg sigli svo langt afleiis."

Klaufi svarai: "Svo skal sigla sem eg vil ea siglir aldrei han lfs."

Og Klaufi var a ra og sigla n suur me landi ar til eir koma a einum hlmi. ar lgu tv skip og voru ngvir menn . eir hlupu upp anna skipi.

Klaufi mlti: "Segu Grs hver skipi essu hefur strt v hr eru rnir r er segja."

Grs kvast ei vita a.

" veist a," sagi Klaufi, "og skaltu vera a segja."

N verur Grs a segja hvort hann vill ea ei en svo segja rnir: "Karl r skipi a rnar voru ristnar."

Hljp Klaufi egar bt og reri a landi. Svo var hann reiur a hann rak xi sna jr niur svo st hamri. reif hann upp mikla kylfu svo a ngvum sndist hn vopnhf nema honum einum. eir heyru mannaml miki og komu ar a a tlf menn voru bundnir en fjldi manns var ar hj og leystu menn r bndum og var hver hggvinn sem leystur var. eir menn sem bndum voru var Karl hinn raui og hans flagar. Einn maur gekk mest a berbrynjaur a hggva flki. Hann reiddi sver um xl, alleigulegt. ar sneri Klaufi a eim manni og spuri hver hann vri. S maur svarai allstrmannlega og kva hann a engu skipta. Klaufi sneri a honum og bari bar hendur ... allvel a hlaupa. Fer Atli nokkura hr. Svo ht vkingur sj er barist hafi vi Karl.

En er Klaufi ni til hans hlfi hann honum ei heldur en rum og gekk af honum dauum, tk san sveri og hj tvr hendur allt til ess er Grs kallai htt og mlti: "Klaufi, Klaufi, kunn hf itt."

gerist Klaufi svo knr a hann gat ei valdi klumbu eirri er ur bari hann me. eir Karl voru n leystir. Var ar mikill fagnafundur.

Um vori eftir fara eir Grs og Klaufi herna og eru vkingu rj sumur og fengu jafnan sigur. Og er eir leggja af hernainn halda eir til Noregs og sigla rndheimsmynni og eru ar svo um veturinn.

En um vori ba eir Klaufi skip sitt til slands og fru v skipi Karl og gmundur. Koma eir r stvar sem eir Grs ttu vanda til og lgu skipi undir Melshfa og fru allir heim Grund og fengu ar gar vitkur.

mlti Grs til orsteins: "Misjafnt vera farir til manna."

Klaufi mlti: "Kenn r a ekki skrfan er veldur engu um en Karl m ar nokku af segja me hverjum atburum hann er heim kominn."

Karl sagi sem fari hafi. orsteinn akkai Klaufa frnda snum.

Vel samir a segja fr yfirlitum Klaufa. Hann var verrar handar og fimm alna hr. Armleggi hafi hann bi langa og digra, kinnur miklar og reklegar greipur. Hann var teygur og ennisbrattur, mjg munnljtur og nefltill, hlslangur og hkumikill, skolbrnn og skarpleitur, lgu htt kinnarbeinin. Manna var hann svartastur, bi brn og hr. Hann var opinmynntur og skgu tvr tennur fram r hfinu og allt var hann a liti sem hann vri krepptur og knttur.

N fara eir heim Grs og Klaufi og er hann n tjn vetra.

enna vetur bar ekki til tinda nema a a maur kom til Hofs eitt kvld s er Ski var nefndur. Hann hafi stokki undan annars manns nau, ess er orgrmur hinn gri ht. Hann bj slandi Skagafiri. Ski ba Ljtlf veita sr traust nokkurt. Ljtlfur kvast mundu veita honum fyrir sakir Una frnda sns. Ski bar rls nafn. Ei bar hann a nafn af v a hann hefi til ess tt ea eli. Hann var manna mestur og frastur. Ljtlfur skipai hann fyrir verkstjra og mannaforri.

Um vori eftir kom orgrmur vestan me rj tigi manna a vitja essa manns og smdu eir Ljtlfur svo og orgrmur a Ljtlfur galt f fyrir a hann hafi haldi Ska um veturinn og klluust sttir og hafi orgrmur me sr rlinn a sinni v a Ljtlfur hafi fmennur heima veri. koma sex tigir manna til mts vi Ljtlf og snr hann mlinu llu til heimsknar. etta voru r Hrlfs nefglitu og krepptu eir svo a orgrmi a hann var a selja Ljtlfi sjlfdmi og lt laust bi f og rlinn og fr heim vi a.


16. kafli

A linum vetri er menn voru voringi Hskuldsstum var mnnum virtt mjg um komu Karls.

gekk Grs til tals vi Ljtlf frnda sinn og mlti: "Vel samir n a tala um launin skipsins vi Karl hinn raua v n eru margir gir menn vi."

Ski var ar vistaddur og mlti: "Hygg a v Grs a leggir a eina til me mnnum a s ei verr me mnnum eftir en ur."

Og eftir a spyr Ljtlfur Karl eftir hva hann vill leggja a launum fyrir skipi a eir ltu gera bir saman.

Karl mlti: "Eg hygg a megir ar engvar heimtur fyrir hafa v bast mig ra verinu."

Grs mlti: "Gott tti oss hr a gera Ljtlf r a vin og leggja fram f nokku."

Karl mlti: "Ekki mun fram koma fyrir n or og einskis annars a essu sinni."

Og svo var. En eir frndur, Karl og Klaufi, heimtu a Grs fjgurra vetra forgift og greiddi hann flgu hans og fengu eir honum land til bar og ekki skildu eir um byrg verka hans aan fr og fr hann byggum til Mela og sat ar um sumari.

voru lgrttir t Tungunni og rku fi til rttarinnar fegar tveir r Teigsfjalli. Ht annar Bjrn en annar Sigurur og mislkai Klaufa fjrreksturinn v hann tti eina me og lkai honum illa er hn var elt afvega. Og er eir komu gegnt honum hljp Klaufi til allillu skapi og drap ar hvorn sem kominn var og fr me a til rttanna og mtti ar Karli frnda snum og hlupu eir rttargarinn. Ljtlfur spyr hva hann si til eirra manna er f rku.

Klaufi sagi: "S eg um stund hvar eir rku fi en n far og vit hvar hvor hefir staar numi."

var vst a Klaufi hafi drepi ba. Eftir etta var Klaufi laust a lta Melaland og fkk Karl honum n aftur ara jr og tuttugu hskarla og reistu ar b fyrir noran na upp dalnum ar sem n heitir Klaufabrekkum er ht fyrst Klaufanesi v a st fyrst niur vi na og tti ar kominn illa v mjg bar hann strum, sem sar bar raun . Og eftir etta gerist fullur fjandskapur me mnnum dalnum.

eim vetri vnti hvorutveggi sr lis noran r dalnum af snum frndum, Kolbeinn og Uni, v a sundurykki eirra var sem mest en fyrir frst a au misseri og var kyrrt a kalla dalnum.

En a linu sumri ba Grs konu til handa sr, Sigrar Klaufasystur. orsteinn svrfuur var ar til andsvara og veik hann llu til Klaufa. fr Grs a finna Klaufa og ba hann konunnar.

Klaufi svarai skjtt: "Mun ei hraust kona illum manni gefin en lt eg a mitt r sem frndur hennar vilja fyrir sj."

Grs mlti: "Koma muntu til bos mns ef eim snist a gifta hana."

"Koma mun eg vst," sagi Klaufi.

Og san var essu keypt og var Ljtlfur ekki vi essa rager. N var boi bi Grund og kom ekki margt manna en var sem mest vinfengi eirra Ljtlfs og sgeirs raufelds v a Ingvildur fagurkinn var frilla Ljtlfs og var ngum boi fr Brekku. Var mnnum skipa sti Grund. Stu allir hinir eldri menn annan bekk en orsteinn svrfuur og Karl son hans og Klaufi frndi eirra annan.

Grs tk til ora: "Vel samir a svo gu samsti a tala mest a eftir megi hafa og strengja heit ea taka sr jafnaarmenn."

orsteinn sagi a viturlega til lagi "og mun aan jafnan margt koma sem Grs er."

Ei a sur halda eir essu tali og hf Karl hinn raui a fyrst og tk sr jafnaarmann Ljtlf goa og strengdi ess heit a hann skyldi hafa heimila ragmli hendur honum riggja vetra fresti. Grs tk sr jafnaarmann og nefndi til ess Ska og strengdi ess heit a hfa hfn sem hann vildi hvert sinn er hann sigldi landa milli. gmundur sagist eigi mundu sigla lengra en um veran hroftann. Klaufi tk sr jafnaarmann laf sgeirsson og strengdi ess heit a koma smu rekkju Ingvildi fagurkinn n vilja Ljtlfs goa.

Grs mlti: "Ekki vita slk or ltils og ekki mundu reklausir menn slkt tala og ltum etta n ei a engu vera og frum egar t Brekku eftir Ingvildi fagurkinn og setjum hana brbekk hj Sigri."

eir gera svo, standa upp tjn saman og ganga t til Brekku. Grs settist tal vi Ingvildi og rhildi mur hennar en eir Karl tala vi sgeir bnda og bu au ll samt koma suur sar dagsins og fru eir heim fyrir og mttu eim manni fyrir heima er rur gapa ht.

Grs gekk a honum og mlti eyra hljtt: "Allillt er a a hann Karl er svo matspar a hann bur ei slkum mnnum sem ert. Far n til Hofs og svo muntu ei hafa ar verri vitku ef segir hva hr er rager."

rur hljp egar. Karl ekkti egar a maurinn hljp fr veislunni og ba hlaupa eftir honum og elta hann en hann hljp na undan og ltti ei fyrri en hann kom til Hofs og sagi hva leikum var. Ljtlfur br egar vi og safnai a sr mnnum og rei vestur yfir na til Brekku.

Maur s var ti Grund er hj eldivi. Hann hljp inn og sagi a tuttugu menn riu yfir na og til Brekku. standa eir upp tjn saman og fru t til Brekku og uru vi a varir a margir menn voru hsunum en byrgar dyr. kom Karl og beiddi Ljtlf t ganga. heyru eir hltur mikinn inn binn er au hlgu Ingvildur og Hrlfur nefglita. Ingvildur fagurkinn gekk fyrir dyrnar.

gekk Klaufi upp a dyrunum og kva vsu:

Hygg eg a heiti
Hrlfur nefglita,
s bur Klaufa
kvon a verja.
Munattu Bggvir
brar njta
nema Nefglitu
nmir lfi.

Og enn kva hann:

Hlr mest a v
Hrlfur nefglita,
nrgi er greppi
gjldum etta.

gekk Karl hinn raui a dyrunum og kva vsu:

Veit eg a seggir stu,
slkt er minnilegt, inni.
Rir s er lof leiir
Ljtlfur fyrir skjta.
Brims get eg enn a msir
eldskerandar veri,
hltur skal herinjtum
hegna, brgum fegnir.


17. kafli

Karl br sveri og setti dyrustafinn og nefndi sr votta og heimilai ragmli Ljtlf goa er hann vildi ei t ganga og fyllti svo or sn er hann hafi tala Grund.

Hann bau Ljtlfi enn tgngu "og munum vr ganga fr dyrunum," sagi Karl.

Ljtlfur vill ei t htta mnnum snum og fr Karl heim og stu eir a boinu. Eftir a fr hver til sinna heimkynna. Var kyrrt dalnum ann vetur.

En um vori eftir tluu hvorutveggju til lis vi Una og Kolbein sem eir hfu hi fyrra vori. Ljtlfur var fyrri binn en Karl og fru synir sgeirs me Ljtlfi. spuri orsteinn svrfuur Karl son sinn v hann lti svo seint vi um ferina. Karl kvast ei hira eir brytu snj fyrir honum um heiina. ann tma hafi sgeir fari upp dalinn a rja gemlinga. Og n fer Karl til heiarinnar og kemst ei lengra en upp heiina. var a til tinda a Klaufi fll af baki. drpu eir hross eitt er laust hljp me eim og flgu af skinn og ndu um Klaufa og bundu hann um vert bak hrossi og sna vi a ofan eftir dalnum og fundu sgeir fyrir nean Vatnsdals. sgeir spuri v eir fru svo hverft.

"Sj mttu," sagi Karl, "a vr frum hr me Klaufa veginn."

"Ei er a illa," sagi sgeir, "v hann hefir mrgum manni mikinn jafna snt mean hann lifi."

Karl sagi: "Ei arftu a hrsa v svo mjg v a n skaltu lta lf itt ea fastna Ingvildi dttur na Klaufa vegnum."

a kjri sgeir a rtta fram hndina og n sprettir Karl til handar Klaufa og verur sgeir ar a taka og fara festar fram.

kom kvelingur r hinni:

Ml er meyjar hvlu,
mjg emk sngglega hggvinn,
flgur fam mr eigi
fgur drs, gala mgrum.
Munat oss um r essa,
a kvu hj, batna.
Rtt, ann er reisa ttu,
raukinn, hana inni.

mlti sgeir: "Segir Klaufa dauan?"

Karl svarai: "a segi eg ei. En a sagi eg a hann vri veginn."

sgeir sagi: "Vi v tti eg ekki gert a frir me prettum ea rkrkum ea lygi."

"Eigi laug eg," sagi Karl, "tt eg segi hann veginn v a er sagt vegi sem reitt er."

Og n fara eir ofan til Brekku og frir Karl au eina sng, Klaufa og Ingvildi fagurkinn, en sgeir hafist vi upp dalnum mean etta fr fram.


18. kafli

N halda eir vestan eftir ingi Ljtlfur og hans menn og hafi orgrmur hinn gri mjg veri mt eim Ljtlfi og Una. Og n koma eir dalinn ann tma er eir Karl og Klaufi fara nean me konuna. sgeir var kominn fr me Ljtlfi og hafi sagt honum a sem hafi gerst mean eir voru vestur. N fara eir Ljtlfur yfir na hj Teigarhfa en eir Karl og Klaufi nean eftir eyrunum a Urarhsum. Var Ljtlfur vi rtugasta mann en Karl vi fimmtnda mann.

Karl hrpai miki Ljtlf og ba hann heyra til ess er hann talai: "Hr er Ingvildur frilla n fr me mr."

Ljtlfur ltur ei sem hann heyri og fer heim vi svo bi. Var Karl me Klaufa svo a voru um a almli um dalinn a Karl bri gishjlm yfir Ljtlfi en m kalla kyrrt um sumari.

Geta verur ess hversu fr me eim Una og Kolbeini, a Uni hlaut a er eir deildu um v allir voru mti Kolbeini. Og svo var Kolbeinn reiur a hann stkk skip og sigldi haf og braut skipi vi klett ann er liggur tnorur undan Grmsey og tndist Kolbeinn ar og er eyin vi hann kennd og kllu Kolbeinsey. En Hjalti situr ar eftir og minnkar ekki viring sna.

Um hausti eftir tkst deila me eim Klaufa og Ljtlfi. tti Klaufa menn Ljtlfs skilsamlega reka f eirra orsteins svrfuar og Karls. Klaufi ba Karl fara upp dalinn til rttanna en Karl kvast vera a fara t strnd til rtta. Klaufi rur upp eftir dal en Karl t strnd.

Ekki er sagt fr ferum Klaufa fyrr en hann kemur upp a Krkamelum gegnt Brfellshsum og ar er hann fyrir fjallmnnum vi vai. N er fi reki a vainu en Klaufi ver vai og er vi fimmta mann en rttamenn margir og tekst ar bardagi en lgrttin var Hringsstum og bj ar Hringur. Hann sr a f dreifist ar vi na og hleypur heiman me tunda mann og komast eir ei yfir na v a Klaufi rst mti og var kominn a honum berserksgangur og berjast eir n fyrir austan na. ann tma kom Ljtlfur a me rija mann og snr a me Hringi. Klaufi ltur n sem ekki s anna a skja en Ljtlf og hopar Klaufi n undan t na og berjast eir n miri nni. essu bili ra nu menn utan eftir eyrunum hvatlega. Var ar kominn Karl hinn raui.

Hann kallar htt: "Klaufi frndi kunn hf itt."

Klaufi mlti: "Illra heilla komstu n v a n hefi eg sigrast og drepi Ljtlf ef hefir ei komi og hefum vi einir ri dal essum."

"a skaltu ei mla frndi," sagi Karl, "v a Ljtlfur marga frndur gfga um allt sland og mundum vi sitja fyrir afarkostum ef honum vri nokku til meins gert og sel honum n sjlfdmi fyrir allan saman jafna ann sem hefir gert honum."

Klaufi reiddist og kvast a aldrei skyldu gera. Eru eir n skildir og var Hringur fallinn og fimmtn menn arir og skildu vi svo bi.


19. kafli

essu sama hausti sttu eir litgrs brur r Brekku, synir sgeirs, upp Klaufahl er mir eirra sendi eftir og komu eir heim Klaufanes er eir hfu stt grsin og vildu finna Ingvildi systur sna og lgu niur ti baggana mean eir dvldust. Var anna verja en anna ht mikil. kemur Klaufi a og saxar sundur baggana me pli og gekk burt san. En er eir brur komu t su eir a belgirnir voru ekki tiltkir og fara eir heim og mta mur sinni. Hn spuri v eir hefu ekki me a fara.

var orleifi vsa munni:

Belg hj fyrir mr
Bggvir snggvan
en fyrir lafi
l og verju.
Svo skal vera
ef vr lifum b(rur).
vi bl binn
Bggvir hggvinn.

a var eitt sinn a Ingvildur fagurkinn settist kn Klaufa og var vi hann allbl og ba hann lofa sr a fara ofan til Brekku kynni og kvast ei lengur skyldu burtu vera en hann vildi og ba a Heklu-Skeggi skyldi fara me henni. Klaufi leyfi a. Hn fr san og var ei lengur burtu en hann leyfi.

En er hn kom heim settist hn kn honum og var bl vi hann og mlti: "Ei tla eg a nnur kona s betur gefin en eg. En a lkar mr illa vi brur mna er eir hafa drepi yxni mitt er mest gersemi var og vildi eg gjarna Klaufi minn a ltir r etta mislka og sktir yxni ar sem a liggur til gert hinni gegnt dyrum Brekku niur."

Klaufi svarai: "Hva mun a vara? Ei mun ig hr mat skorta."

Hn svarar: "Ei vari mig ess a mundir vilja vera rningi brra minna."

Klaufi spratt upp og gyrti sig sverinu Atlanaut og var hinn reiasti og gekk ofan Brekku og kom ekki Grund og fann egar hina liggja dyrunum og tk upp allt saman yxnisfalli og kastai bak sr og hugist mundu ganga t me. En a gekk ei v a vi nam dyrigttunum og fr hafi hann au ll saman og gekk me suur a gari og hristi ar af sr dyrigttin ll og ar hurina me og gekk san heim. En er hann kom heim var langt af ntt. Var ar borinn mjg snjr a dyrunum. Gekk hann inn snjbyrgi. kom Ingvildur mt honum og var allbl vi hann og svo rann Klaufa reiin a hann gat eim bagga ei valdi sem hann hafi ur lengi bori.

Hann laut mjg dyrunum er hn fagnai honum og renndi sveri Atlanaut fram me slrunum og tk hn a og kastai t snjbyrgi og mlti: "Neyti s sem neyta orir."

Hn dvaldi fyrir Klaufa ar til a hann var laginn gegnum svo hann fkk egar bana. essu verki ollu eir sgeirssynir og tku eir Klaufa og drgu undir heygar a hsbaki. Ingvildur fr rekkju sna en eir bjuggust burt. egar kom Klaufi til sngur Ingvildar er eir voru burtu. Hn lt kalla brur og hjuggu eir af honum hfu og lgu nean vi iljarnar.

eir brur komu heim um kvldi Brekku og spuri fair eirra hva eir hefu annast.

orleifur kva vsu:

Rau eg randa gi
rtorm sakar vtis.
Meiur, mlma veri,
mens, tk sver a grenja.
Sng httlega hringa
hnitslar, fitjar,
felli-Gunnur meal fjalla,
fetils trolls hl eg olli.

sgeir sagi: "Finn eg n hva i hafi gert en ekki ber eg traust til a halda ykkur hr og fari i til Ljtlfs."

eir fru egar til Hofs og geru Ljtlfi kunnigt hva eir hfu gert.

Ljtlfur tk v verki allvel og ba fara til Grss "v vr vitum allir saman essi r."

Og Grs tk v allvel en treystist hann ei til a geyma svo a Sigrur vissi ei, kona hans, og var hn n vr vi ger hva til tinda var ori og mlti hn kaup til a leyna eim og ba selja sr sveri Atlanaut til geymslu og kvast eigi mundi segja til eirra fyrr en nokkur segi annar og a var n kaup eirra.


20. kafli

a var ru kvldi a Karl hinn raui sat vi eld og fylgdarmenn hans tta. eir heyra a nokku nauar hsinu og kom kvilingur:

Sit eg hsi,
s eg til ess,
han munum vr
oss hefnda vnta.

Karl mlti: "Alllkt er etta rm eim er Klaufi frndi vor hafi er vr heyrum til hans og m vera a hann ykist nokkurs mikils vi urfa. Fellur mr svo hug kveskapur sj a vst er etta fyrir strtindum hvort sem au eru fram komin ea eigi."

Og fara eir t eftir etta alvopnair og tla a sna yfir til Hofs.

su eir ekki ltinn grepp suur vi garinn og var a Klaufi og hafi hfui hendi sr og mlti:

Sur er og sur er,
svo skulum stefna.

eir sna n anga eftir Klaufa og fara til ess er eir koma til Steindyra og nam Klaufi ar staar og laust hfinu dyrnar og mlti:

Hr er og hr er,
hv skulum lengra?

snr Karl heim til hsanna og kom ar a opnum dyrum og voru inni eldar. Trapisa st glfinu en miki sltur var frt upp og soi.

Grs st upp glfinu og fagnai vel Karli "og sestu niur mgur," sagi Grs, "og tak sning."

Karl svarar: "Annara er oss a tala um tindi au er orin eru."

Grs svarar: "Engi koma n n tindi a oss ea hva kanntu a segja?"

"a er vst," segir Karl, "a eg tla a Klaufi s dauur."

"Hva mun anna til vor koma en lta illa yfir v?" sagi Grs.

Karl svarar: "ig hyggjum vr vita hver unni hefir verki."

Karl settist n niur og semst heldur me eim og sna n mennirnir. Gluggur var hsinu noran og skyldu eir sitja sgeirssynir ar vi og sj hva komi vri. eir eru n vi glugginn og sj a eir Karl eru komnir.

a var orleifi munni: "Glggt ykist eg n vita hversu til mun tla. Sent mun eftir Ljtlfi og munu eir veita Karli atgngu en eg oli a aldrei a svo gtur maur s svikinn."

orleifur kva vsu essa:

Kvaat sendir mig mundu
mundhyrs rekast undan
dyggur er s er drjgt mun eggja
dlg, minn rni, sinna.
Og breyndan bendi
blorm um kn gan
hrva gfurs me hreifum
heggr og btur skeggi.

Og enn kva hann:

Hr sit eg og hvet hvassan
hlymbrand jru randar
mean vinir rir
oss leia matreiur.
Eigum bernsklegt bir
bl a er ltt ntur slar,
oss hlgir a eigi,
t um hellisskta.

etta heyrir Karl og kennir orleif a mli og kva vsu essa:

Hr gelr hvass hsi
hyrlundr mikils styrjar.
Fleinhrar vekur fir
fer s er hrddr skal vera.
v munu lj, en, leiar
linnsveigir, renndu eigi,
b gunnstara grennir,
Grsi htt, er eg vtti.

Eftir etta sprettur Karl upp en Sigrur Klaufasystir gekk a honum og fkk honum sveri Atlanaut. Hann br sverinu en kastai umgerinni xl sr. Grs var ti og bar flot spjtskefti eirra.

Karl hljp t a Grsi og hj hann sundur tvo me sverinu og mlti: "Svo brytjum vr grsuna Grundarmenn."

Hann s a floti var rii ll spjtskefti eirra. Hann tk spjt og rak skaflinn og dr t a fjrinni og erri ann veg af me snjnum og svo geru eir allir og sna san r garinum og su ar fara grepp harla mikinn gagnvart sr og var ar Klaufi kominn.

kva hann vsu:

Ganga hr fyrir gar fram
gunnhvt enni,
eru vanir vgum
sem vr fyrri.
S hfum slheim,
sj munum annan.
Eru r sem vr,
alls um duldir,
alls of duldir.

" ur tla eg nokkurum kveld Karl frndi," sagi Klaufi.

Og n sj eir a fimmtn menn fara fr Bakkavai. eir mtast ar sem heitir Kumlahll ea Kumlateigur. Var ar kominn Ljtlfur goi og voru engar kvejur me eim. Hlupust menn egar a og var hinn harasti bardagi.

Og er eir hfu barist um hr mlti gmundur Hskuldsson vi Karl: "Gttu n vel v a eftir standa skr nir fnninni og mun eg standa fyrir r mean kippir ig."

Karl kva vsu:

oku s eg upp, vi ekka
oss hlfir sj drfa
kols, a Klaufahvoli,
kornl, gri vlum,
nrgi er eyr af eirri,
a er meinlegra einu,
r eg a rigni bli
randelds b standa.

kom Klaufi bardaga og bari blgu hfinu bar hendur bi hart og tum og kom fltti li Ljtlfs. v var lkast sem er melrakki kemur sauadn. eir Ljtlfur hldu n undan og eru n nu eftir en fimmtn hldu til en sj voru hinir. Og tlar Ljtlfur a sna ofan Bleikudal fyrir ofan Bakkagar en ar var Klaufi fyrir og bannai eim ar a fara. t sna eir undan og tla ofan Nafarsdal fyrir utan teiginn. Eigi var ess kostur. Klaufi var ar fyrir. bar Karl a og tkst bardagi anna sinn. Undan var Ljtlfur a halda er eir hfu skamma stund barist v a Klaufi var bardaganum. Sj voru eir Ljtlfur er eir hldu undan en hinir fjrir. Allt fr Ljtlfur til ess er hann kom heim a garinum a Hofi. Eigi var kostur a fara hlii v a Klaufi var ar fyrir. bar Karl a og uru eir a berjast anna sinn egar er eim laust saman.

kva Klaufi vsu:

Dynur er um allan
dal Svarfaar.
Eru vinir vorir
vals of fylldir.
Knjum, knjum,
Karls um liar,
ltum liggja
Ljtlf goa
ur
og ur.

mlti Ljtlfur a eir skyldu pa upp allir senn "v a mun Ski heyra og mun hann koma til lis vi oss me menn sem hann hefir til."

Ski heyri pi og stkk upp og t garinn vi hinn rija mann og tti hann eigi kost a fara til bardagans. Klaufi var ar fyrir og vari eim stiginn. Heim fr Ski og fkk sr eldibrand mikinn og vafi a nfrum og hljp upp garinn og vi etta stkk Klaufi til bardagans. Ski hljp og anga vi rija mann og s a bi var grundinni gltur og hvtabjrn og gengust eir a en Ski gekk a og skildi me eim og lt eigi kost a berjast lengur "v a tveir eru hvorir."

Ljtlfur hfst undan og hlfi Ski honum og eir rr saman frunautar en horfinn var bi glturinn og svo bersi. N fara eir svo ar til er Ljtlfur ni dyrunum tibri snu v er hann tti. eir voru me Ljtlfi sgeirssynir raufelds. Karl bar a dyrunum og var hann vi annan mann. Hann tti eigi kost inngngu v a Ski var ar fyrir. Ski eggjar Karl atgngu en Karl eggjar Ljtlf tgngu og lt honum eigi vnna anna sinn til afburar. Ljtlfur kvest n mundu vera lta a sinni og fer Karl heim eftir etta og gmundur me honum.

orsteinn svrfuur fagnai vel Karli frnda snum og mlti: "Sest niur frndi og seg fr tindum og ykist eg eigi vita hv erfii etta hefir mig fengi sem eg hafi veri me yur bardaganum og eigi m eg han ganga."

Karl mlti: "Vissi eg fair a varst bardaganum og veittir oss li."

voru bundin sr Karls og gmundar.

orsteinn svrfuur var frur rekkju sna af vanmtti og l hann ntt alla og um morguninn eftir og veitti Karli syni snum mrg heilri og ba hann brega bi Grund og fara til Upsa: "ess vil eg og bija ig son minn, ver vinfastur vi menn er r eru hollir sveitinni."

N mtti kalla kyrrt sveitinni um veturinn eftir ann aga er eir hfu haft. komu til fylgdar vi Karl Vmundur og rur og Svarthfi Hinsson.

En um vori lt orsteinn svrfuur af berast og var hann grafinn niri melnum gegnt Blakksgeri. Eftir andlt orsteins lt Karl gera mikla veislu Grund og bau til Hvari og sonum hans og llum vinum snum innan dals. a tku menn rs er ar voru komnir margir ggjarnir menn a leita um sttir me eim Ljtlfi. Karl var v samykkur um sir og fru menn til Hofs eftir veisluna og leituu um sttir vi Ljtlf og gekkst a svo vi a hvorirtveggju fundust Grund og inntu n ml sn og var Ljtlfur llu tregari a sttast enda voru ll ml meir dregin undir Karl. eir uru utan a fara synir sgeirs raufelds.

Ski gekk a og beiddi Karl a hann legi til vi sgeir raufeld hagjr nokkura "v a s er fjarlg er hann ."

Karl geri n svo a hann gaf honum hagmrar miklar. S var sttin a Ljtlfur hlaut a gjalda sex hundru silfurs. Siglufiri st skip uppi og fru eir ar sgeirssynir.

Svo gengu sttir saman sem sagt var og m kalla kyrrt dalnum og fer Karl byggum til Upsa.


21. kafli

essu nst er a a segja a Ljtlfi er kona tlu innan r Eyjafiri af Mruvllum, rds dttir Gumundar gamla.

a bar a a skip braut Fljtum og komst ekki mannsbarn af svo a ala manna vissi.

Einn morgun var Heklu-Skeggi kominn a Steindyrum. Hann var vist me Sigri Klaufasystur. Hann s a tveir menn hfu vai yfir na en v s hann a glggt a snjfl var falli og kallai hann Sigri. Og kenndu au sporin a eir sgeirssynir hfu ar fari v a tin var miklu meiri lafi en rum mnnum. Og ba hn hann fara til Upsa og segja Karli. Hann br vi egar og fer til Hofs vi hinn fimmtnda mann en Ljtlfur var ekki heima og var hann farinn inn til fjarar. au voru fyrir bi mean, Ragnhildur og Ski. ar var Ingvildur fagurkinn. Fr eirra gat Ski liti.

N voru sveinarnir nkomnir. eir sgeirssynir stu hj Ska er hann k vll. Ekki s hann anna fangar en eir settust haugstainn og drap hann a eim mykinni er freri hafi en san mokai hann a blautri myki. San fr hann suur vllinn og bar Karl a og frtti hva komi vri til hans.

Hann kva a ekki a snu viti "a neinir menn su hr komnir."

"Leyndu eigi Ski," sagi Karl, "v a hr eru komnir synir sgeirs."

"Sagt er a er eg mun segja," sagi Ski.

"Frum vr heim," sagi gmundur, "og fum ekki Ska. Rannskum binn."

Og svo geru eir.

Fyrir sunnan hs lst gmundur sj rauan kyrtil hanga ti si og diglai niur r og br hann munn sr og kenndi a salt var. San hljp hann suur um hsin me kyrtilinn og dr me sr tk mikla og hj af henni hfui og fri kyrtilinn og lt taka strjpann niur r hfusmttinni og dr a dyrunum ar sem r voru Ragnhildur og Ingvildur.

Hann mlti : "Hr megi i sj hva vi hfum fundi. Illa hefir s er slkan vin hefir svo trr sem Ski er v a hann hefir sagt til eirra brra og megi i sj hr annan eirra."

r ltu eigi sem r heyru.

eir hlaupa n suur vllinn og var ar Ski fyrir.

Karl hljp a honum og tekur Ska og rekur niur fall miki og mlti: "Seg n ef r er betra n en fyrr. Vsir erum vr n ornir a eir eru hr sgeirssynir."

Ski mlti: "a segja eir sem vilja. Sagt hefi eg a er eg mun segja."

tk Karl reip og renndi rmsnru a ftum Ska og kntti tagl hestinum og st bak og rur fyrir ofan Skorumri. Ski dragnai eftir og var eytt skgunum og stu stofnar eftir. Hann hlaut a gntra ar um til ess er gmundur hj sundur tagli hestinum.

"Illa munum vr a er fair inn mlti, v a hann var vinur hans, er vr kveljum Ska svo."

eir su hvar riu rr tigir manna utan a bnum. Ski var mjg meiddur v a honum blddi hvervetna, hkubeini var rifi og hakan me, r tennur tvr. eir fara yfir na en Ski fer heim. Allt var jafnskjtt, a Ski kom heim og Ljtlfur og spuri hv hann vri svo leikinn illa.

Ski svarar: "Engi veldur v nema haldinyri mn."

bast eir Karl vi hlnum gegnt Grundarhsum en hinir ra anga rr tigir manna og tveir um fram v a sgeirssynir voru me Ljtlfi. Venda eir yfir na a Karli og tekst ar bardagi og lkur svo a nokkurir menn fllu af Ljtlfi en tveir af Karli. Brur sterki lyfti Ljtlfi sul upp og ba hann undan ra og svo geri hann v a ftt gafst vel af lii hans og skildust vi svo bi. Fr Karl heim.

En Ljtlfi var a munni er hann s Ska: "Kjstu sjlfur laun fyrir haldinyri na."

Ski svarar: " skalt gera smd mna slka sem vilt en aukjrin eru launin ef eg skal ra."

Ljtlfur svarar: "Hver eru au?"

"Eg vil a gefir mr Ingvildi," sagi Ski, "og eigir hlut a. ykist eg maklegastur a njta hennar fyrir hrakning er Karl fkk mr."

"v beiir ess er mig vari sst? Og tla eg a r veri a ekki a glysi a eiga hana."

Ski svarar: "Hversu sem a er vil eg etta verkaupi en r hverja smd leggur henni."

" skulum vi leita vi hana," segir Ljtlfur, "v a eg vil eigi gefa hana nauga."

eir gengu til Ingvildar og vekja etta ml vi hana, hvort hn vildi ganga me Ska.

En hn mlti til Ljtlfs: "Ltils ykir mr vilja vira mig er vilt gifta mig rli num."

Ljtlfur svarai: "Eg mun a bta r. Eg gef honum frelsi og f svo miki a i su ei meiri menn i hafi meira."

"Nr er ," sagi Ingvildur, "og mun eg mla nokku mnu mli."

Ljtlfur spuri hva a vri.

Hn sagi: "Hann skal hafa fyllt skari vr sinni fimm vetra fresti svo mr yki vel fullt vera."

essu jtar Ski og var etta a ri gert og gaf Ljtlfur Ska dal ann til forris er san er kallaur Skadalur. Mrk var svo ykk upp fr Tungunni a aldrei var rjur . Ski hefir reistan b sinn ar sem san heitir Mruvllum. Ljtlfur fkk honum bf svo a au voru vel birg. au Ski og Ingvildur ttu rj sonu. orkell ht hinn elsti, annar Bjrn, riji Grmur. er orkell var nokkurra vetra gamall bur Ljtlfur honum til sn til fsturs og vex hann ar upp.


22. kafli

N verur ess a geta er vr hvurfum fr, a er Karl hafi heima veri eina ntt rur hann t strnd en oka var mikil. Ljtlfur hafi og rii t sand a vita um viu og skyldi draga heim. Fru eir fimm saman.

Karl rei til ess er hann kom Holt hi ytra og mtti Geirdsi er hn gekk fr goahsi. Hn fagnai vel Karli. Hann frtti hvort Geiri son hennar vri heima. Hn kva hann genginn a f upp Holtsdal. Karl rei r gari og sneri upp hlina. Karl spuri ef eir sju nokku manna fyrir sr. eir sgu a maur rak f t eftir hlinni.

"ann veg munum vr stefna," sagi Karl.

eir mta Geira vi geri a er upp er og suur fr Bggvisstum. Karl lt taka Geira og drepa og er a kalla Geiravllum. rei Karl heim til Upsa. Ei lt Ljtlfur sem hann vissi hva hafi gerst og sitja n hvorutveggju um kyrrt rj vetur.

gmundur var einatt me Karli og Svarthfi Hinsson, og tku mjg a eyast fin fyrir Karli af kostnai eim er hann hafi og gerist eigi hgt til bndunum og var hann ei jafn vinsll sem veri hafi.

Eitt sumar kom skip af hafi Svarfaardalsrs og ht Gunnar strimaur fyrir skipinu. Hann var vkverskur maur og mikill vin Karls. Ljtlfur var ingi er skipi kom. Karl rei til skips og bau Gunnari til vistar me sr vi svo marga menn sem hann vildi.

Gunnar tk v vel "en ba mun eg Ljtlfs goa. Er mr sagt a miki misstti s me ykkur og mun eg rast anga til vistar. ykir mr vnst a eg komi nokkru lei um stt me ykkur."

Karl rur heim til Upsa en Gunnar bur ar nokkra hr og kemur Ljtlfur ei heim.

Karl elur mli a Gunnar mundi til hans fara "og mun fara a aunu um stt me okkur Ljtlfi."

Gunnar rur n til Upsa me Karli og nokkrir menn me honum. Litlu sar kom Ljtlfur heim. Er n kyrrt um veturinn. Austmaur fr jafnan upp til Hofs um veturinn a leita um sttir me eim Karli og Ljtlfi og v kom hann lei a sttarfundur var lagur me eim niri brekkunum hj Grafarhsum. Til ess fundar kom Ski og Ingvildur fagurkinn. Og er mjg var rin sttarstefna me eim Karli og Ljtlfi sagi Ingvildur a seint mundi vera fyllt skar vr Ska ef sj stt skyldi takast.

Ski mlti: "Ml allra kvenna rmust og vesulust."

Gunnar svarai: "Oft stendur illt af tali kvenna og kann vera a af hljtist essu tali sem verst hefir af hlotist."

N var loki llu um sttina og skildust sttir.


23. kafli

lafur kemur n utan r lafsfiri til Upsa og beiir Karl a synir hans mundu fara heim me honum v hann mddist mjg fyrir aldurs sakir. Fru eir n heim me honum synir hans, rur og Vmundur, og voru eir ekki me Karli san.

Um vori eftir bjuggu Austmenn skip sitt ar til eir voru bnir en Gunnar var a Upsum.

a var einn morgun er eir voru ti staddir, Karl og Gunnar, og horfi Karl upp himininn og fr annar litur hann en annar r. Gunnar spuri hv hann vri svo litverpur.

Karl svarar: "Lti brag mun v vera en fyrir bar nokku."

"Hva var a?" segir Gunnar.

"Eg ttist sj Klaufa frnda minn ra loftinu yfir mr og sndist mr hann grum hesti og dragnai ar eftir slei. ar ttist eg sj ykkur Austmenn mna og sjlfan mig sleanum og skgu t af hfuin og get eg mig litum brugi hafa er eg s etta."

Gunnar sagi: "Ekki ertu svo mikill fyrir r sem eg tlai. S eg slkt allt og hyggu n a hvort eg hefi nokku brugi lit."

"Ekki s eg a," sagi Karl.

En er eir rddu etta kva Klaufi loftinu:

Miki mun mnnum ykja,
margur sr ar til bjargar,
svo greiist, lok la,
langr heimfjtur anga.
Koma mun s um sir,
s hygg eg a a li,
jafnt lt eg vi sk skrimta
skin grams og r framsi
og r framsi.

Og enn kva hann:

Kl aldregi la
ldrauga ske vlum,
beit seggja sveitum,
svimm eg n vi sk grimmum,
svimm eg n vi sk grimmum.

Og mlti hann svo a eir heyru bir: "Heim tla eg r me mr kvld Karl frndi."

mlti Gunnar a eir mundu til skips um daginn.

Karl mlti: "Ekki er annt um a v ekki er byrlegt."

Gunnar lt ekki letjast.

Karl gekk til orgerar konu sinnar og sagi henni: "N mun eg flytja Austmenn mna til skips dag en eg mun segja r hversu htta skal ef eg kem ei heim kvld v ei veit hverju heilli heiman fer."

Hann sagi henni fyrirburinn.

"N veri svo a eg ltist vil eg a frir bygg na upp Grund og hefir mr allt yngra falli san eg fr aan. Eg vil lta fra mig yfir er hr er t strndinni ef eg lst fundi okkrum Ljtlfs. ykir mr ar gott tilsni er skip sigla t ea inn eftir firinum. Eg vil og a ltir heita eftir mr ef tt svein v ert ei heil kona og vnti eg a nokkur heill fylgi."

orgerur svarai: "Gjarnan vildi eg a frir hvergi og er mr ekki a skapi fyrirburur sj."

Karl svarai: "Ekki verur a gert. Svo verur a vera sem vera vill."

Og eftir a bast eir heiman Gunnar og Karl, Svarthfi og gmundur. Tveir voru Austmenn arir en Gunnar, og Karl var vi hinn stta mann. Og er eir komu ofan hlana fyrir sunnan Brimness og til dlar eirrar er ofan er og suur er fr nni spretta ar upp fyrir eim rr tigir manna og var ar Ljtlfur. Tekst ar bardagi mikill og harur.

mlti Ljtlfur: "Gri viljum vr gefa Austmnnum."

Gunnar svarai: "Annahvort munum vr hafa gri allir ea engi."

Og er eir hfu barist lengi geta eir gert Karl frskila snum mnnum og skja sj menn en hann hrfar undan ar til er hann kom til Hyltinganausta. ar felldi hann alla er hann sttu. Og kom Ski a vi tlfta mann. Karl hljp upp nausti.

Ski mlti: "a er vel Karl a vi hfum hr fundist."

"Eigi lasta eg a," sagi Karl, "og kann eg drengskap num a v a munt vilja skja einn a mr og er a nokkur frami en ef skir mig me fleiri mnnum ykir mr ekki enda skildagann vi Ingvildi, ann er hst er fkkst hennar, og ykir mr v a eins fullt skari vr inni ef ber einn af mr."

Ski mlti: "Njta mun eg n lismunar og mun n vera a leggja til slkt hver sem snist. Kalli s fullt skar Ska sem a vill en s ru vsu er a vill mla."

N veita eir Karli atskn en hann verst vasklega. Er svo sagt a hann Karl vegur rj menn Ska en srir flesta sem eftir voru. eir Ski ltta n ei fyrr en eir drepa Karl.

eir Ljtlfur og Austmenn berjast rum sta og falla eir fyrir Ljtlfi allir og svo Svarthfi og gmundur fylgdarmenn Karls. a er sgn manna a hlfna hafi li Ljtlfs. Og eftir a fer hann heim.

Og er etta frttist til Upsa ltur orgerur fra Karl og Austmennina upp til Karlsr og voru ar lagir skip og f miki me eim og v heitir ar a Karls san.


24. kafli

Eftir essi tindi frir orgerur b sitt upp Grund og hefur anna b a Upsum.

N lur af sumari. Fr v er sagt a orgerur kennir sr sttar og elur hn sveinbarn. Er s sveinn nefndur Karl eftir fur snum. Hann vex ar upp og er snemma mikill vexti. En er hann var nokkurra vetra gamall uxu eigi miki vitsmunir hans. Hann mlti ekki or og v var hann kallaur mli og ekki maur mikill.

orkell Skason fer heim til furs sns og vaxa eir ar upp allir brur, synir Ska, og eru efnilegir menn allir.

N lur svo fram nokkra vetur a ekki gerist til tinda. Ljtlfur amast ekki vi bygg orgerar og hefir einn mannviring alla. Karl Karlsson vex upp me mur sinni uns hann var tlf vetra gamall og tluu a flestir a hann vri ffl. orgeri hgist fjrhagurinn mjg v hn hafi mjg kostnai en voru verk jafnan ltil en enginn fyrir utan stokk til umsslu.

a var v nst a hestaing var nefnt uppi fyrir Tungugeri. Skyldu eir etja hestum Ljtlfur og orkell Skason. Mrgum var ar rum hestum til mlt eir menn su ei nefndir er ttu.

Grund voru rekin a hross um daginn au er menn skyldu ra. ar var eitt hross revett tami. a var svo miki sem au strst eru og fax miki. Karl mli var ti er hrossin voru heim komin. Hann s hrossi tamda og hleypur og rfur tagli. Hann les sig fram me og fr rifi hlsinn en a ist vi og hleypur va um vllinn. Karl fylgir vel og lttir ei fyrr en hann komst bak og krkir ftunum niur undir kviinn en heldur sr faxi. Hrossi hleypur aftur og fram til ess a eir eru bnir sem fara tla. rei Karl me eim upp eftir hlmunum. Hljp hrossi mist fyrir eim ea eftir og geru menn p miki a honum. Upp koma eir til mannamtsins og hleypur Karl af baki hrossi snu og settist niur einn saman. ar hafi maur kasta niur glfum og ar l hj x silfurrekin. Karl tekur upp og leggur kn sr hvorutveggja. Hann strauk einatt xina. Ekki gekk hann til hestavga.

En orkell Skason hafi ar niur kasta og er loki var hestvgum svipast hann um hvar hann hafi lagt handagervi sna og s hann hvar Karl sat og strauk xi hans.

gekk orkell a honum og mlti: "ykir r g xin Karl?"

Hann agi og leit fr honum vi.

"Sj ykist eg a r ykir g xin og r eg a iggir allt saman og glfana furbtur."

Karl spratt upp og kastar fr sr xunni og kom stein og brotnai r allur muurinn og sest niur annarstaar.

En orkell gekk til Ljtlfs og sndi honum hversu s afglapi hefi leiki xina "og hefir hann n snt hver fli hann er."

Ljtlfur svarar: "Heimskur snist yur hann vera en mr lst hann hyggnari en r og svo mun reynast."

"etta hefur aldrei fyrr mlt," sagi orkell.

"Ekki hefi eg lagi til ess," sagi Ljtlfur.

"etta skal reyna," sagi orkell, "hvor okkar vitrari er. Eg hefi hr rjr merkur silfurs er eg skal bja honum furbtur og hefi eg a a marki a hann er ffl ef hann egir vi en ef hann svarar er hann ekki jafn heimskur sem hann ltur."

"Freista mttu ef vilt," sagi Ljtlfur, "en rlegra tti mr a r ttu ekki vi hann mean hann talar ekki til yvar."

orkell sagi: "Freista mun n vera um sinn."

Og gengur orkell n ar a sem Karl situr og hefir sjinn hendi og rttir a honum og mlti: "Viltu f Karl?"

En Karl agi vi.

Hann spuri anna sinn hins sama.

Karl svarai: "Viltu f Karl?"

orkell mlti: "a vissi eg a mundir mla kunna. Eg vil n gjalda r f etta furbtur, rjr merkur silfurs."

San setti hann sjinn nasir orkels svo fast a brotnuu tvr tennur r hfinu og stu blbogar r andlitinu og gekk orkell burt vi svo bi en Karl fr til sinna manna. Og er Ljtlfur sr etta honum spyr Ljtlfur v hann er svo.

Hann svarai: "Karl laust mig me sjnum."

Ljtlfur svarar: "r var engin rf a eiga vi hann og munu i ekki jafnir menn reynast ef i skulu nokku vi eigast."


25. kafli

N hlaupa menn tvo stai og ra san heim af hestainginu. eir Karl ra ar til er eir koma t yfir .

nam Karl staar og mlti: "Hverjir munu r vera me ingmnnum mnum ef eg arf nokkurs vi?"

eir spuru hvers hann beiddi.

Hann sagi: "Ei meira en eins dags verks eg kref yur til en yur skal ekki skaa."

eir svruu: "Hva muntu fram leggja a verkalaunum?"

Hann sagi: "Hundra silfurs mun eg f hverjum yrum og mun eg kjsa dag til nr r skulu vinna mr. Mun eg gera yur vara vi."

"Vari oss ess," sgu eir, "a mundir gur drengur vera en ekki kom oss a hug a mundir svo miki verkaup gefa einum degi. Viljum vr a gjarna."

"Hversu margir vilji r vera?" sagi Karl.

"Ei frri en tjn," sgu eir.

"Eg mun yur afgreia fi r vilji en ri kalla eg kaupi," sagi hann.

eir jta n essu og skildu vi svo bi.

Og rei Karl Grund og sat ar um veturinn ar til vorai.

sendi hann eftir eim brrum snum, orgrmi, orsteini og orvaldi. Og er eir koma fagnar Karl eim vel og ltur hann breia ti eina ldungsh mikla og steypir ar niur gulli og silfri v sem innan veggjar var v eir brur vildu skipta lta og tti eim horfa til aunu ef ei vri skipt. Karl st hj mean eir skiptu og lagi ekki til en er skipt var rtar Karl saman fnu og gekk burt egjandi. eir spuru v hann geri svo en hann agi. eir skiptu enn aftur en Karl rtai jafnan saman.

eir spyrja v hann geri svo "og viljum vi a skiptir en vi kjsum."

...

"Hva ?" sgu eir.

"i skulu gera annahvort, hafa f allt og hefna furs vors ea eg mun hefna hans og hafa allt eftir v sem vill auna til falla og skulu i r llum vanda ar um."

eir kjru heldur a hafa ekki af fnu og fara eir brur heim.

Og la n stundir fr og heimtir Karl a sr menn sem honum hfu verkum heiti. eir brugu vi skjtt og tla a eir skulu fara til verks nokkurs, ganga a garlagi ea hsan fyrir v a margt hs var komi a falli. En er eir komu tk Karl vel vi eim og eru eir ar um nttina.

Um morguninn er Karl snemma ftum og biur menn upp standa.

Og er menn eru klddir biur Karl ganga til dagverar "og vil eg ..."

Hann var frammi mean eir mtuust og ber t tn alls konar herkli. Og er eir koma t sj eir a Karl var herklddur. skaut eim skelk bringu og vildu n gjarna hafa engu keypt.


26. kafli

eir stga n hesta sna. Veri var svo vari a oka var svo mikil a hvergi s bja milli. Karl rur n suur r gari og upp hlma og allir eir eftir. Hann rur ar til hann kemur Skadal Mruvllu. a var snemma morguns og var Ingvildur ei upp risin. Karl rur a hssbaki og segir a eir skyldu ba hans ar. Karl rur a dyrum og gengur grikona ein t. Karl spuri hvort Ski vri heima.

Hn svarar: "Hann er farinn upp til rtta undir hlina og ar eru synir hans."

Hann spyr: "Er Ingvildur heima?" sagi Karl.

"Hn er rekkju sinni," sagi hn.

Karl og eir frunautar hans ra n upp til rttanna og handtaka eir fega egar og leia heim tn. Og gengur Karl inn b og biur Ingvildi upp standa. Hn st upp og vildi klast og komst ei fleira en serk sinn. Karl tk hnd henni og leiddi hana t tn og setti niur einhvers staar tninu. Hn var faldlaus og hafi hri bi miki og fagurt.

Karl br sveri og mlti til Ingvildar: "Hversu miki er n skar vr Ska?"

"Nei," sagi hn, "aldrei er ar n skar."


(Hr er eya sem margir hafa spreytt sig a fylla og er a flest keimlkt. Eitt elsta afbrigi er handritinu Thott 976 fol.)


Hann tk orkel son eirra hinn elsta og hj hfu af honum, gekk san til Ingvildar og spuri hvort fullt vri skari vr Ska. Hn kva a fullt me llu. Tk hann annan son hennar og hj af honum hfui. Hann gekk til hennar og spuri hins sama. Hn kva ekkert skar vera og svarai hinu sama.


En hn svarai hinu sama.

tk hann son eirra hinn yngsta, Bjrn, og hggur hfu af honum, gengur san til Ingvildar, errir n sveri eftir miri ... og spyr hvort fullt vri skar vr Ska.

Hn sagi a hann yrfti ekki jafnan a klifa hins sama "og hefir a allvel gri."

gekk Karl a Ska og spuri hvort hann vildi iggja lf a sr.

Hann kvest a gjarnan vilja iggja " eg gi a miklu verra manni."

" mttu fara hvert er vilt en eg mun taka b etta. En eg mun f r fararefni svo megir fara hvert er vilt en ekki vil eg a finnir Ljtlf."

"Hva leggur til?" sagi hann.

" skalt fara utan einhverju skipi. Eg mun f r f a er eg vil."

Hann fkk honum tvo hesta.

Karl mlti: " skalt fara upp r ... og svo vestur. Far sem eg kenni r ella mun eg gera til n og drepa ig."

Ski fr sem Karl bau honum til ess er hann kom suur Eyrar og fr ar utan, og er hann r sgunni fyrst.

Karl tk upp bi og fri Grund. Hann lt Ingvildi fara me sr og setti hana hi nsta sr. Jafnan gekk Karl me bert sveri, a sem hann hafi vegi sonu hennar me, og spuri hana jafnan hvort fullt vri skar vr Ska. Hn sagi a aldrei jafn vel gri hafa veri sem n.

Karl sat Grund ann vetur. Ljtlfur lt ei sem hann vissi hva fram hafi fari. Og um veturinn ru a vinir Karls honum a hann mundi fra bygg sna af Grund og tti seta hans ar varleg svo nrri Ljtlfi og bu hann fara til Upsa og svo geri hann. Karl bj a Upsum einn vetur og tk a verra fjrkostur hans. Mir hans spuri hann hversu hann tlai til um b sitt en hann gekk undan egjandi.

Um vori einn morgun gekk Karl burt og hafi heim hest sinn og rur upp til Hofs. Ljtlfur var hvlu. Karl drap dyr og gekk t verkakona. Hn heilsai Karli og spuri hvert hann skyldi fara. Hann kvest ei lengra mundu fara og spyr hvort Ljtlfur vri heima.

Hn sagi hann heima "og far burtu hvatlega v hann vill ngvan mann feigari en ig."

"Eg vil finna hann," segir Karl.

"Hva er manna me r?" segir hn.

"Eg er einn saman," segir Karl, "og bi Ljtlf t ganga."

Hn gengur inn og kallar Ljtlf og sagi a Karl mli vill finna hann.

"Hversu fjlmennur er hann?" sagi Ljtlfur.

"Hann er einn saman," segir hn.

Margir menn stu upp og vildu ganga t me honum.

"Ei urfi r upp a hlaupa. Eg vil einn t ganga og vita hva hann vill."

N gengur Ljtlfur t og heilsar Karli. Hann tk v vel.

"Hva viltu mr Karl?" segir Ljtlfur.

"Eg vil a gangir gtu me mr v vi ig er erindi."

Ljtlfur mlti: "Eru nokkrir menn me r?"

"Eg er einn saman," sagi Karl.

"Skammt mun eg fara," sagi Ljtlfur, "v eg ltt vanda til a leia menn gtu, allra helst ef ei eru vinir mnir."

Karl veik hestinum ofan fyrir hlai. Ljtlfur gekk me honum ofan til rinnar og t me nni til ingavas.

Hann kvast ei mundu fara lengra "og lk erindum num."

"Eg vil a takir vi llu f mnu, lndum og lausum eyri, og haf af vxt og far me sem eigir ar til sem eg kem til."

"Hva tlar fyrir r?" sagi Ljtlfur.

"Eg tla utan," sagi Karl.

Ljtlfur sagi: "Margir eru arir menn til a taka vi f nu og er ei vst a nir er vilt."

Karl svarai: "v hefi eg essa leita a mr ykir mitt hvergi jafn vel komi sem hj r."

Ljtlfur svarar: "Undarlegur maur ykir mr vera en vil eg jta a taka vi f nu og mun a flestra manna ml a verir heimskur af essu."

rj vetur var ri umbo Ljtlfi ef Karl kmi eigi til fyrr, en laust egar hann kmi til. Hann sagi mur sinni essa rager.

Hn svarar: " verur r illt til manna a varveita f itt og er a vnna a nir aldrei."

Karl svarar: "Eg s fyrir v en ekki ."


27. kafli

rei Karl vestur til Skagafjarar og keypti skip Kolbeinsrsi a eim manni er Brur ht og geri flag vi Br og rst til skips egar hann var binn. Hann lt fara me sr Ingvildi fagurkinn og geri hann a til skapraunar vi hana en eigi fyrir rktar sakir. Eftir a sigla eir haf og komu a rndheimi. Brur spyr hva Karl tlar fyrir sr.

Karl svarar: "Eg vil afla mr fjr v langt er sumars eftir. tla eg a halda til Danmerkur."

Brur sagi: "a lkar mr vel og vil eg fara me r."

eir halda til Danmerkur og koma ar s um hausti. Og er eir hafa skamma stund ar veri koma tveir menn af landi ofan, miklir og illilegir. Og er eir koma kaupstefnu spuru eir hvort nokkur maur hefi ambtt a selja eim. Karl spuri hva eir mundu vi gefa.

"a sem vill," segja eir.

Karl sagi: " eg ambtt og mun ykkur dr ykja og ei veit eg hvort i geti j hana v hn er vn verknai."

eir segjast mundu a byrgjast "og met hana," sgu eir.

Karl sagi: "Hn skal vera fyrir rj hundru silfurs."

"ess yrfti," sgu eir, "a hn ynni miki og vel, svo dr sem hn er og viljum vi sj hana."

Karl gengur skip t og bregur sveri og spyr Ingvildi hvort fullt vri skar vr Ska. Hn sagi a aldrei jafnfagurt veri hafa sem n.

" skaltu ganga land me mr," sagi hann og tk hnd henni og leiir hana og snir eim ambttina.

eir kvust ngva ambtt jafnfagra s hafa. eir tldu honum n silfri.

Karl mlti: "a vil eg skilja a kaupa hana vlku veri ef mr snist."

eir sgu: "Ekki muntu raun koma um a og er a lkara a vr sjumst aldrei."

San gengu eir land en hn sperrist vi og tk annar hr henni og leiddi hana en annar hafi svipu hendi og keyri hana. Karl gengur til skips. Brur spyr hva hann vildi a eir legu fyrir sig.

Karl sagi: "Hr munum vi vetur vera."

Brur spyr a vori hva Karl vildi a hafast.

Hann svarar: "Spurt hefi eg til vkings ess er Bjrglfur heitir. Hann hefir langskip og li vanda. ar vil eg fara sveit me honum og afla svo fjr og frgar."

Brur sagi: " munum vi skilja flagi v eg er enginn hermaur."

Karl mlti: " skalt fara me skip okkart sem eigir en er vi finnumst gerum vi sem okkur snist."

N skiljast eir gir vinir og fer Karl leiar sinnar.


28. kafli

Svo er sagt a Karl fr sr eina sktu og heldur suur me landi ar til a eir koma a einni eyju. ar var Bjrglfur fyrir. Karl reri ar a skipunum og spyr hver ri fyrir.

Einn maur gekk t vgi og sagi a s hti Bjrglfur "ea hva heitir ?"

"Eg heiti Karl."

"Hvaan ertu af lndum?" segir Bjrglfur.

"Eg er af slandi," segir Karl.

"Hvert tlar a fara?" segir Bjrglfur.

Hann svarai: "Eg hefi n stt mitt erindi er eg hefi ig fundi og vildi eg rast fruneyti me r og afla mr svo fjr."

Bjrglfur tk vi honum og gengur Karl skip og setur Bjrglfur hann hi nsta sr. eir halda san Suurrki og herja va um landi og hafa sigur hvar sem eir koma. eir liggja tvo vetur vkingu.

a var einu sinni a Karl mlti vi Bjrglf: "N mun eg ltta hernai og fara norur lnd til ttjara minna."

Bjrglfur svarar: " munt ra en gjarnan vildi eg a vi skildum ei v eg hefi engan slkan dreng reyndan sem ig."

N fara eir bir saman til Danmerkur og situr Karl ar um veturinn. En um vori kaupir Karl knrr einn og einn allan farminn. Og er hann var mjg binn sr hann hvar tveir menn ganga og leiddu konu millum sn. ar kennir hann kaupunauta sna og Ingvildi og hkk annar trefill fyrir en annar bak.

eir sgu Karli: "Hr frum vi me ambtt er seldir okkur og hfum vi engu kaupi verr keypt. Vi brum hana aldrei svo a hn vilji vinna fyrir okkur og viljum vi n gjarna selja r hana aftur."

Karl sagi: "Eg vil og n kaupa hana."

Hann taldi eim n jafnmiki silfur sem eir fengu honum. Hann leiddi hana til skips og lt gera henni laug og klddi hana gum klum og geri hana svo sla sem hn var slust. Eftir a heldur hann til slands og kemur skipi snu Svarfaardalsrs og frir varna sinn til Upsa. B hans hafi ar stai mean hann var utan. Uru menn fegnir mjg hans heimkomu.

er hann hafi heima veri um stund gengur hann til Ingvildar og bregur sveri v sem hann hafi vegi me sonu hennar og mlti: "Hvort er fagurt skar vr Ska?"

Hn kva a aldrei jafnfagurt veri hafa.

Karl rei til Hofs einn dag og hittir Ljtlf goa. Ljtlfur fagnar honum vel og spyr hvert hann tlar a fara.

Hann kvest ei lengra fara mundu: "Vil eg n taka vi f mnu."

Ljtlfur svarai: "Hefir eigi meteki ur og sest bi?"

Karl svarai a engu vri eytt a svo bnu "og muntu n skipta af num hlut v eg veit a munt eiga bi a helmingi ea meir."

Ljtlfur sagi: "a ykir mr r a vor s skipt fnu og vil eg a farir me sem eigir."

Karl sagi: "a mun vera vera."

eir skilja n vi etta og rei Karl heim til Upsa og sat ar um veturinn me fjlmenni. A linum vetri rei Karl til Hofs og hittir Ljtlf. Hann spuri hva Karl vildi.

"Eg vil a vi skiptum fnu," sagi Karl, "og er n hgra en nst er eg beiddi v eg hefi eytt miklu f kostnai vetur."

Ljtlfur sagi: "Hva tlar fyrir r ef fnu er skipt?"

"Eg tla utan," sagi Karl, "v mr er ltt hent bi."

Ljtlfur mlti: "Hver skal hafa umbo itt mean ert burt?"

Karl svarai: "r hef eg tla ef vilt."

Ljtlfur sagi: " tti mr ei skipta urfa. En kynlegt ykir mr er vilt jafnan f mr hendur f itt v vst er a eg veri jafn drengur hvert sinn."

"Hversu sem a fer," sagi Karl, " mun eg r mitt umbo f."

"Ei arf a skipta," segir Ljtlfur og tekur hann vi umboinu Karls annan tma.

N rur Karl heim og ltur ba skip sitt.

En er hann var binn leiddi hann Ingvildi fagurkinn til skips me sr og voru skapsmunir hennar hinir smu. Karl hlt haf og gaf vel byri og tku rndheim. Var Karl ar um veturinn en um vori hlt hann til Svjar. Og er hann kom einn kaupsta kemur maur af landi ofan, mikill og illilegur, og falar ambtt ef nokkur vri fl.

Karl sagi: "Eg hefi a selja og mun r dr ykja ea hva heitir ?"

"Rauur heiti eg," sagi hann, "og mettu ambttina."

Karl svarar: "Fyrir sex hundru silfurs."

Og essu kaupa eir.

"ykir mr v betur," sagi Karl, "sem gerir hana vesalli."

San gengur Rauur land upp me hana en Karl fer kaupferir til msra landa og var rj vetur essari in. Karl var um vetur Noregi og fr um vori kaupstefnu anga sem Haleyri heitir.

Og einhvern dag gengur maur af landi ofan og leiir eftir sr konu svo nakta a aldrei bei henni randa rksn. Hn var alblug ll. Karl spuri me hva hann fri.

"etta er ambtt, ill og aum, er eg keypti hinn fyrra dag en essi ambtt fer mjg a kaupum og ykist s betur hafa er lausa ltur en hinn er vi tekur og vildi eg gjarnan selja hana."

Karl mlti: "Hva heitir ?"

"Eg heiti Brynjlfur."

" munt gera ambttina dra," sagi Karl.

Brynjlfur sagi: "Ei nenni eg a selja hana me affllum, heldur mun eg kvelja hana til daua."

Karl kaupir n ambttina og telur Brynjlfi sex hundru silfurs en Karl leiir hana til skips og var ar Ingvildur fagurkinn. Hn lagi hendur um hls Karli og grt en a hafi Karl aldrei ur s a henni hefi nokkurs fengi hva sem a henni hafi borist. Karl ltur gera henni laug og f henni g kli. gekk Karl til tals vi hana og br sveri v hann hafi vegi me sonu hennar og spuri hvort fullt vri skar vr Ska. Hn sagi a aldrei fullt mundu vera.

Karl sagi: " mun eg af leggja han fr og svo mundi eg gert hafa ef hefir etta fyrr mlt. Skal eg n fra ig Ska bnda num v eg veit n hvar hann er niur kominn."


29 kafli

egar byri gaf siglir Karl til rlands og hefir frtt af hvar Ski var. Hann hafi unni undir sig mikinn hluta af rlandi. Karl kom ar a landi sem Ski var fyrir. Hann var ar genginn land a berjast vi ra og tlai a skyldi til skarar skra me eim. er Karl kom til orustu var Ski binn a flja. Karl gengur egar li me Ska og hans menn og berjast ann dag allan og gekk Karl jafnan gegnum li ra. Er og svo sagt a hann felldi hfingja ann er fyrir v lii var er Ski hafi barist vi og nlega allt a li. Eftir bardagann gengur Ski a Karli og spyr hver honum hefi li veitt.

"essi maur hefur veri vinur inn mikill og heiti eg Karl son Karls hins raua. a var mest erindi mitt hinga a veita r li og bta r svo sonu na."

fagnai Ski honum vel og bur honum allar smdir me sr a iggja.

Ski sagi: "Ei vannstu a framar a drepa sonu mna en ttir, a hefndir fur ns."

Karl sagi: "Hr hefi eg Ingvildi fgurkinn konu na."

Ski svarai: "Eg vil ei a hn komi augsn mr. Eg hefi ekki verra verk unni en a eg af henni hlaut er eg drap fur inn."

Karl var ar um veturinn en Ingvildi var fengin nnur vist.

Um vori bst Karl burt af rlandi me miklum smdum er Ski fkk honum og skildust gir vinir. Karl hafi Ingvildi me sr og heldur skipi snu til Noregs og er ar vetur annan. San hlt hann til slands og kom skipi snu Svarfaardalsrs. B hans st a Upsum og anna Grund og hfu kvikfn miki fram gengi a hvorutveggi binu. Karl rei upp til Hofs. Ljtlfur fagnar honum vel.

Karl mlti: "N er hr komin Ingvildur fgurkinn. Vil eg a takir me henni. Mttu n gifta hana hverjum er vilt v a ngum mun hn n of str ykjast."

Ljtlfur svarai: "ar er s kona er eg vildi aldrei sj v a verk hefi eg verst unni er af henni leiddi til eg lt drepa fur inn."

Karl sagi: "N vil eg a skiptir f me okkur. Vil eg taka vi jafn miklu sem tkst af mr en eg tla r vxt ann sem ori hefir."

Ljtlfur svarai: "a eina stendur saman a Upsum og Grund a eg tla mr ekki af."

Karl sagi: "Gott ykir mr a iggja smdir af r. S eg a gefur mr allan vxtinn."

Ljtlfur mlti: "R n til Upsa og tak ar vi bi nu."

San sttust eir heilum sttum og hldu vel sna vinttu. Rei Karl til Upsa. Ljtlfur tk vi Ingvildi fgrukinn og kunna menn a ei a segja hvort hn hefir gift veri en sumir segja a hn hafi tortnt sr af yndi.

Ljtlfur bj a Hofi ar til er hann lst og fannst hann okkadl nokkurri ofanverum vellinum og st gegnum hann saxi er gert var r sverinu Atlanaut er Klaufi hafi tt og Ljtlfur fkk eftir bardaga eirra Karls hins raua. Ljtlfur var frur suur og ofan vllinn.

Yfirgangur Klaufa gerist svo mikill a hann meiddi bi menn og fna. Karli ttu mikil mein um Klaufa frnda sinn er hann gekk aftur. Karl fr til haugs hans og lt grafa hann upp. Var hann enn finn. Hann lt gera bl miki steini eim sem er fyrir ofan gar a Klaufabrekku og brennir hann til sku. Karl lt gera blstokk og koma skunni og rekur tvo jrnhanka. San skkur hann stokkinum hver ann sem er fyrir sunnan gar Klaufabrekku. Steinn s er Klaufi var brenndur sprakk sundur tvo hluti og var aldrei mein a honum Klaufa san.

Karl sat Upsum lengi vi og er a sumra manna sgn a hann hafi utan fari og auki ar tt sna en fleiri segja hann hafi tt Ragnhildi Ljtlfsdttur og mrg brn me henni. Bggvir ht son hans er bj Bggvisstum, annar Hrafn er bj Hrafnsstum. Ingvildur ht dttir hans er bj Ingarastum.

En er eyddist f fyrir Karli ttist hann ei ba mega a Upsum fyrir kostnaar sakir og sakir Ljts Ljtlfssonar. Ljtur tk vi mannaforri eftir fur sinn og bj Vllum. Tk a greinast me eim Ljti og Karli og vildi Karl vkja burt r dalnum og segja menn a hann hafi fari til lafsfjarar og veri ar elli sinni og hefir Karl sett ar b sem heitir Karlsstum og lt ar lf sitt og tti hinn besti drengur. Margir menn eiga a telja til Karls unga en Ljtur hafi mannaforri um allan dalinn.

Bvar hyggjum vr a bi hafi a Urum, sonur Eyjlfs Breihfa er Uramenn eru fr komnir. Eyjlfur breihfi var sonur orgils mjgsiglanda.

Margar eru sgur af Valla-Ljti og var hann hinn mesti hfingi. Ljtur lt drepa Eyglu-Halla brur Karls unga.

N lkur hr Svarfdla sgu me vlku efni.




Nettgfan - nvember 1998