VARS  TTUR  INGIMUNDARSONAR




eima hlut m marka er n mun eg segja hver drarmaur Eysteinn konungur var ea hve mjg hann var vinhollur og hugkvmur eftir a leita vi sna stmenn hva eim vri a harmi.

S maur var me Eysteini konungi er var ht og var Ingimundarson, slenskur a tt og strttaur a kyni, vitur maur og skld gott. Konungur virti hann mikils og var til hans stsamlega sem snist essum hlut.

orfinnur ht brir vars. Hann fr og utan fund Eysteins konungs og naut ar mjg fr mrgum mnnum brur sns. En honum tti a miki er hann skyldi eigi ykja jafnmenni brur sns og urfa hans a njta og undi af v eigi me konungi og bjst t til slands.

Og ur en eir brur skildust mlti var a orfinnur skyldi au or bera Oddnju Jansdttur a hn bii hans og giftist eigi, lt sr um hana mest vera allra kvenna.

San fer orfinnur t og var vel reifari og tk a r a hann ba Oddnjar sr til handa og fkk hennar.

Og litlu sar kom var t og fr etta og tti orfinnur illa hafa r haft vi sig og unir hann ngu og fer aftur san til konungs og er me honum gu yfirlti sem fyrr.

var tekur n glei mikla og er konungur fann a heimti hann var til mls vi sig og spuri hv hann vri svo ktur "og fyrr er r voru me oss var margs konar skemmtan a yrum orum. Og eigi leita eg fyrir v eftir essu a eigi viti eg a vr hfum ekki af gert vi ig. Ertu og svo vitur maur a eigi muntu grun draga af v er eigi er og seg mr hva er."

var svarai: "a sem er herra m eg ekki fr segja."

Konungur mlti: "Eg mun geta til. Eru nokkurir menn eir er r getist eigi a?"

"Eigi er a herra," segir var.

Konungur mlti: "ykist af mr hafa minna sma en vildir?"

"Eigi er a herra," segir hann.

"Hefir s nokkura hluti," segir konungur, " er r hafa svo miki um fundist hr landinu?"

Hann kveur eigi a vera.

"Vandast oss n getan," segir konungur. "Viltu hafa forri nokkur yfir eignum nokkurum?"

Hann neitti v.

"Eru nokkurar konur r yru landi," segir konungur, "er r s eftirsj a?"

Hann svarai: "Svo er herra."

Konungur mlti: "Ver eigi ar um hugsjkur. egar er vorar far t. Mun eg f r f og brf mitt me innsigli til eirra manna er ra eiga og veit eg eigi eirra manna vonir a eigi vkja eftir vorum vinmlum ea gnarorum a gifta konuna."

var svarai: "Eigi m svo vera."

Konungur mlti: "Engi veg m ess vera," segir konungur. "v mun eg mla framar a annar maur eigi hana mun eg n ef eg vil r til handa."

var svarai: "unglegar er fari mlinu herra. Brir minn n konuna."

mlti konungur: "Hverfum ar fr," segir hann. "S eg r til. Eftir jlin mun eg fara veislur og far me mr og muntu ar sj margar kurteisar konur og ef eigi eru konungbornar mun eg f r einhverja."

var svarai: "Herra, v unglegar er komi mnu mli a jafnan er eg s fagrar konur minnir mig essar konu og er v meiri minn harmur."

Konungur mlti: " mun eg gefa r nokkur forri og eigur sem eg bau r fyrr og skemmtir r vi a."

Hann svarai: "Ekki uni eg v."

Konungur mlti: " f eg r lausaf og fer kaupferir anga til landa sem vilt."

Hann lst eigi a vildu.

mlti konungur: "Vandast mr n heldur v a eftir hefi eg n leita sem eg kann. Og er n einn eftir hluturinn og er s allltils verur hj essum er eg hefi boi r en kann eigi geta hva helst hlir. Far n hvern dag er bor eru uppi fund minn og eg sit eigi um nausynjamlum og mun eg hjala vi ig. Skulum vi ra um konu essa alla vega ess er vilt og m hug koma og mun eg gefa mr tm til essa v a a verur stundum a mnnum verur harms sns a lttara er um er rtt. Og a skal og essu fylgja a aldrei skaltu gjaflaust brott fara fr mnum fundi."

var svarai: "etta vil eg herra og haf kk fyrir eftirleituna."

Og n gera eir svo a jafnan er konungur situr eigi yfir vandamlum talar hann oft um essa konu vi var. Og etta hlddi bragi og bttist n vari harms sns vonum brara. Gladdist hann eftir etta og kemur samt lag sem fyrr hafi veri um skemmtun hans og glei. Og er hann me Eysteini.




Nettgfan - oktber 1998