PASSUSLMAR

eftir Hallgrm Ptursson




1. slmur: Um herrans Krist tgang grasgarinn

1
Upp, upp, mn sl og allt mitt ge,
upp mitt hjarta og rmur me,
hugur og tunga hjlpi til.
Herrans pnu g minnast vil.

2
Sankti Pll skipar skyldu ,
skulum vr allir jru
kunngjra kvl og dapran dey,
sem drottinn fyrir oss auma lei.

3
Ljfan Jesm til lausnar mr
langai vst a deyja hr.
Mig skyldi og lysta a minnast ess
mnum drottni til akkltis.

4
Innra mig loksins angri sker,
, hva er ltil rkt mr.
Jess er kvalinn minn sta.
Of sjaldan hef g minnst a.

5
Sl mn, skoum stu frn,
sem hefur oss vi gu, drottin vorn,
fordmda aftur forlka.
Fgnuur er a hugsa um a.

6
Hva stillir betur hjartans bl
en heilg drottins pna og kvl?
Hva heftir framar hneyksli og synd
en herrans Jes blug mynd?

7
Hvar fr glggvar, sl mn, s
sanna gus star hjartage,
sem fair gskunnar fkk til mn,
framar en hr Jes pn?

8
, Jes, gef inn anda mr,
allt svo veri til drar r
uppteikna, sungi, sagt og t.
San ess arir njti me.

9
A liinni mlt lofsnginn
las snum fur Jess minn.
Sasta kvldi seint a var.
Sungu me hans lrisveinar.

10
Gus sonur, s sem sannleiks r
sjlfur tti himni og l,
i sitt brau me akkargjr,
egar hann umgekkst hr jr.

11
urfamaur ert , mn sl,
iggur af drottni srhvert ml,
fu na og fstri allt.
Fyrir a honum akka skalt.

12
Illum rl er a eilf smn,
ef hann iggur svo herrans ln
drambsamlega og dreissar sig.
Drottinn geymi fr slku mig.

13
Eftir ann sng, en ekki fyrr,
t gekk Jess um hssins dyr.
A hans sivenju er a ske.
Til Olufjallsins ganga r.

14
Lausnarans venju lr og halt,
lofa inn gu og drka skalt.
Bnarlaus aldrei byrju s
burtfr af nu heimili.

15
Yfir um Kedrons breian bekk
blessaur me sveinum gekk.
S lkur nafn af sorta ber.
Snir a gan lrdm mr.

16
Yfir hrmungar er mn lei,
mean varir lfsins skei.
Undan gekk Jess, eftir g
ann a feta raunaveg.

17
Horfi g n huga mr,
herra minn Jes, eftir r.
Dsamleg eru dmin n.
Dreg g au gjarnan heim til mn.

18
vildir ekki upphlaup hart
yri, egar gripinn vart.
t grasgarinn gekkstu v.
Gafst ig manna hendur fr.

19
Af v lri eg a elska ei frekt
eigin gagn mitt, svo friur og spekt
ess vegna raskist. r er krt
olinmi og ge hgvrt.

20
Sorgandi gekkstu saga lei.
Sri itt hjarta kvl og ney.
Hljandi glpa hljp g stig.
Hefur borga fyrir mig.

21
Vort lf er grasgars ganga rtt.
Grfin er llum takmark sett.
Syndugra lei ei leik r a.
Lendir hn vst kvalasta.

22
Irunartrin ttu vor
ll hr a vta lfsins spor.
Gegnum dauann me glei og lyst
gngum vr himnavist.

23
Jess n veginum var,
vi postulana hann rddi ar,
henda mundi hrsun fljt.
Harlega Ptur rtti mt.

24
Frelsarinn Jess fyrir sr
fall og hrsun er bin mr.
Hann veit og lka lkning ,
sem leysa kann mig sorgum fr.

25
Aldrei, kva Ptur, tla g
r hneykslast nokkurn veg
allir fr r falli n. -
Fullkomleg var hans lofun s.

26
S von er bi vlt og myrk
a voga freklega holdsins styrk.
n gus nar er allt vort traust
stugt, veikt og hjlparlaust.

27
Gef mr, Jes, a g a v,
glaskeri ber g minn fsj .
Vivrun na viri eg mest,
veikleika holdsins sr best.



2. slmur: Um Krist kvl grasgarinum

1
Jess gekk inn grasgar ann,
Getsemane er nefndur hann.
Af olurgan s auknafn bar.
Olutr rtta herrann var.
Olum hjlpris allra fyrst
af hans lfi ar pressaist.

2
aldingari fyrst Adam braut.
Aftur Jess a bta hlaut.
Aldingarseikin vxt gaf.
Eymd, synd og daui kom ar af.
aldingari ljft lfsins tr
lfgunar frjvgun veita r.

3
Jdas ekkti vel ennan sta.
ar hafi hann lengi umhugsa,
helst mundi plss a hentugast,
herrann mtti ar forrast,
svo fstir hefu a segja af v,
og svik hans lgju svo hylming .

4
Satan hefur og sama lag.
Situr hann um mig ntt og dag,
hyggjandi a glggt, hvar hgast er
httu og synd a koma mr.
En eim sta allra mest,
sem g drottni a jna best.

5
Heimsbrnin hafa list lrt,
lyg og svikri er eim krt,
ftsporum djfuls fylgjandi,
falsrin draga hl.
Fr hans og eirra hrekkjastig
herrann Jess bevari mig.

6
Oft hafi Jess ann sta
ur gengi. v veit g a,
hefur sannlega herrann minn
hugsa um pnu og daua sinn,
fulltingis bei furinn ar,
svo fengi hann staist pslirnar.

7
Jurtagarur er herrans hr
helgra gus barna legstair.
egar gengur um ennan reit,
n s til reiu bnin heit.
Andlts n gt, og einninn
upprisudaginn minnstu .

8
Lrisveinana lausnarinn kr
lt suma ba nokkru fjr.
rj tk me sr hjartahreinn.
Hann girntist ekki a vera einn.
Sla mn, ar um enkja skalt.
r til lrdms a skei allt.

9
Gus kristni er grasgarur einn.
Gus sonar ertu lrisveinn.
Sittu hvar sem hann segir r.
Snn hlni besta offur er.
Til krossins ef hann ig kallar ar,
kom glavr n mglunar.

10
Freisting ung ef ig fellur ,
forastu einn a vera .
Guhrddra selskap girnstu mest,
gefa eir jafnan rin best.
Huggun er manni mnnum a.
Miskunn gus hefur svo tilskikka.

11
Hjartanlega var harmrunginn
herrann Jess etta sinn.
Holdi skalf vi a feiknafr,
flutu vatni augun klr.
Sagi grtandi: Sl mn er
svo allt til daua hrygg mr. -

12
Hartnr steinsnari fr eim fr,
fll strax til jarar drottinn vor
flatur sitt blessa andlit ,
gnarleg kvl hann mddi .
Hjarta barist brjsti heitt.
Bi var lf og slin reytt.

13
Samviskan mig n sjlfan slr.
S g a gjrla, Jes kr,
mn synd, mn synd, hn ji ig,
etta allt leistu fyrir mig.
Av, hva hef g, aumur rll,
auki r mu, drottinn sll.

14
Mr virist svo sem mn misgjr
s meiri a yngd en himinn og jr,
v Jess a fursins ori er,
sem allt me snum krafti ber,
flatur hlaut a falla ar,
fyrir mig bar hann syndirnar.

15
Hjartans glei og huggun traust
hr gefst r, sl mn, efalaust.
a gjald fyrir mna misgjr
er meira vert en himinn og jr.
Hans sorg, skjlfti og hjartans pn
hj gui er eilf kvittun mn.

16
Fram egar Jess fallinn var,
fegurstu bn hann gjri ar:
Abba, fair stkri minn,
af mr tak ennan kaleikinn,
svo sem helst sjlfur vilt,
sagi herrann me gei stillt.

17
rrin best er aumjkt ge,
angra hjarta og bnin me.
Hvenr sem rengir hrmung a
hugsau, sl mn, vel um a.
olinmi og mglun ver
meiri refsingar aflar sr.

18
bljgur skaltu aldrei neitt
theimta, sem r girnist veitt
til holdsins muna hentugt r.
Hugsa jafnan, a drottinn sr,
hva lfi og sl til lis er n,
langtum betur en sjlfur .

19
Eins lkaminn og slin s
sannaumjklegt bninni.
ltur drottinn innra hitt;
ei a sur skal holdi itt
fyrir gu me blygun ganga fram.
Gjri svo forum Abraham.

20
Jes, n grtleg grasgarspn
gleur rja slu mn.
itt hjartans angur hjarta mitt
vi hrygg og mu gjri kvitt.
v skal mns hjartans hjartael
heira ig, minn Emanel.



3. slmur: Um herrans Krist dauastr grasgarinum

1
Enn vil g, sl mn, upp n
upphaf taka mli v:
Upp st Jess, reyttur s,
risvar sinnum fr bninni.
Lrisveinarnir svfu fast,
sankti Ptur v vtast.

2
Til og fr gekk hann risvar .
ar fkkst ei minnsta hvld n r.
Undanfri v ekkert fann:
Alls staar drottins reii brann.
Gegnum hold, ar, bl og bein
blossi gulegrar heiftar skein.

3
Himnaljsi var honum byrgt,
helst v af ntt var ori myrkt.
stvina huggun ngva fann;
allir svfu um tma ann.
Jrin var honum hg eins.
Engin fkkst bt til essa neins.

4
essum spegli a s g:
eim sem drottinn er reiur mjg,
hvorki verur til huggunar
himinn, ljs, jr n skepnurnar.
n gus nar er allt um kring
eymd, ma, kvl og fordming.

5
Framar sst hr, hva frleg s
fordmdra kvl helvti.
Fr einni plgu til annarrar
ystu myrkrum eir hrekjast ar.
, hva syndin afskapleg er.
Allt etta leiir hn me sr:

6
rija mta af essu sst,
a lr , sl mn, allra best,
gus reiield og eilft fr
tslkktu og lgu herrans tr.
Allt honum v til ama var,
svo allt veri r til huggunar.

7
Hryggarsporin n, herra minn,
himnarki mig leia inn.
nturmyrkrum l ney r;
nar og drar ljs gafst mr.
Vinir r ngva veittu sto,
svo vinskap fengi eg vi sjlfan gu.

8
ar kom loksins eirri t,
reytti Jess vi dauann str.
Andlt mitt bi og banastt
blessaist mr smu ntt.
Dauinn tapai, en drottinn vann.
Drlegan sigur gaf mr ann.

9
gekk svo dauans afli rkt,
ekkert dmi m finnast slkt:
Allur lkami lausnarans
litaist bli hans.
S dreyrasveitinn dundi jr,
drottins pna v mjg var hr.

10
Adams broti var blskuld gjr.
Blvun leiddi a yfir jr.
Jes bl hr til jarar hn,
jrin aftur svo blessu s,
vxtur, gri og aldin klr
oss veri a notkun srhvert r.

11
Srkalda dauans sveitaba
um sir mr kemur a,
srheiti dreyrasveiti inn
sefi og mki, Jes minn.
Angistarsveita eilft bl
aldrei lt snerta mna sl.

12
Mr er svo kvl n minnileg,
morgni hverjum upp stend g,
fyrst g stg niur fti jr,
fri eg r hjartans akkargjr.
Blsveitinn inn mr bi g s
blessun og vernd jrunni.

13
Hrmung srir huga minn,
hef g mig strax grasgar inn.
Dropana tni eg dreyra ns,
drottinn, sjinn hjarta mns.
a gjald alleina gildir best
hj gui fyrir mn afbrot verst.

14
Upphaf alls mesta fgnus,
klgun strng og reii gus,
btt er, fristillt og forlka.
Fairinn lt sr lynda a.
Sonurinn bar hans bri fr.
Borgaist rllinn t me v.

15
ess meir sem pnan rengdi a,
v innilegar Jess ba.
Heilagur engill himnum fr
herra sinn kom a styrkja .
Enn hefur hr einn lrdm.
Ika og lr hann, sl mn frm.

16
Ef hr verur, sem oft kann ske,
undandrttur hjlpinni,
bi, styn, andvarpa ess meir,
sem aukast vilja harmar eir.
Furlegt hjarta hefur gu
vi hvern sem lur kross og nau.

17
Sj a engill sendur var
syni gus hr til huggunar.
eir gu andar oss eru nr
alla tma, bijum vr,
helst lfs enda lur a;
Lazar dmi kennir a.

18
Heiur, lof, dr himni og jr,
hjartanleg star akkargjr,
drottinn Jes, r stast s
sungi af allri kristninni
fyrir stri, ig ji frekt:
a er vort frelsi vinlegt.



4. slmur: Samtal Krist vi lrisveinana

1
Postula kjri Kristur rj
kvlinni sr a vera hj,
bau eim: Vaki og biji vst,
brleg freistni svo grandi sst.

2
Strax sem Jess um steinsnar nr
st fram lengra, ess gtum vr,
allir sofnuu stt me r.
Sjlfur herrann einn vakti .

3
ur var svoddan um ig sp.
sett fram kom n herrans r.
hlaust gus reii rgu einn
reyttur a troa, Jes hreinn.

4
Ef g skal ekki sofna synd,
svo er nttran veik og blind,
um steinsnar mttu eitt mr fr
aldrei, minn Jes, vkja .

5
Nturhvldin mn nttrlig
ng er mr trygg, veit g ig
hj mr vaka til hjlpris.
Hvert kveld vil g ig bija ess.

6
risvar Jess til eirra fr,
v a hann mddi pna str.
Hann ba Petrum me hrri lund
hj sr a vaka um eina stund.

7
En hann sofnai v meir,
svo ekki vissi hann n eir,
hverju svruu honum .
Herrans pnu mjg jk a .

8
Mig hefur ljfur lausnarinn
leitt inn nar grasgar sinn,
vakandi svo g vri hr;
vitni skrnin mn um a ber.

9
Ungdms bernskan, sem vonlegt var,
vildi mig of mjg svfa ar.
Foreldra hirting hgvrlig
hans vegna kom og vakti mig.

10
Aldurinn mr laist,
fll gjlfissvefninn mest.
Kennimenn drottins komu rtt,
klluu mig a vakna brtt.

11
Fullvaxinn gleymsku svefninn sr
stti mig heim og var mjg dr.
Dimman heimselsku drst a me.
Dapurt var mitt til bnar ge.

12
kom gus anda hrring hrein.
hjarta mitt inn s ljminn skein.
En heimskunni svo g svaf,
sjaldan mig neitt a slku gaf.

13
Frlega var mn fflskan blind.
Forlt mr, Jes, essa synd,
hvar me a jk g hugraun r,
en hefnd og refsing sjlfum mr.

14
Lttu aldrei leiast r,
ljfi Jes, a benda mr.
Hugsi til mn itt hjarta milt.
Hirtu mig lka sem vilt.

15
Vil g n hjartans feginn f,
frelsari minn, a vaka r hj.
Andinn til reiu er sta.
Of mjg holdi forhindrar a.

16
Jess unnti me ljfri lund
lrisveinum a hvla um stund,
v hann vorkynnti eim og mr.
a eitt mn blessu huggun er.

17
Sast allra, s hann ar
svikara li fyrir hendi var,
bau eim: Vaki og biji best;
burt er n vrartin mest. -

18
Svoddan minning, sla mn,
sannlega skyldi n til n,
svo ig ei skai svefninn vr.
Svikarinn er r ekki fjr.

19
Dauinn forrur fjri ,
fyrr en vari v margur d.
Hann er nnd, sjist sst.
Srhvern dag er hans hlaup vst.

20
Dauinn mtir dapur r,
dminn hefur hann eftir sr.
Djfullinn bur binn ar,
bli vill draga slirnar.

21
Sj vel til, a svoddan her
sofandi komi ekki a r.
hreinni iran v hvern dag vak.
Herskra drottins ig tak.

22
Bnin m aldrei bresta ig.
Bin er freisting mislig.
lf og sl er l og j,
lykill er hn a drottins n.

23
Andvana lk til einskis neytt
er a sjn, heyrn og mli sneytt.
Svo er n bnar slin snau,
sjnlaus, kld, dauf og rtt steindau.

24
Vaktu, minn Jes, vaktu mr;
vaka lttu mig eins r.
Slin vaki, sofnar lf,
s hn t inni hlf.



5. slmur: Um komu Gyinga i grasgarinn

1
Mean Jess a mla var,
mannfjldi kom garinn ar,
Jdas, s herra sinn forr,
sveinar prestanna og strsflk me,
skribyttur bru, blys og sver,
bnir mjg t essa fer.
Um a g framar enkja ver.

2
Verur a oft, varir minnst,
voveifleg htta bin finnst.
Ein ntt er ei til enda trygg;
a v kvldin, sl mn, hygg.
Hva helst sem kann a koma upp ,
kjs Jesm r a vera hj.
Skelfing engin ig skaar .

3
En Jdas hafi ur sagt
aukenni eim og svo vi lagt:
Hvern g kyssi, handtaki ann,
hndli me gtni og bindi hann. -
Varastu, sl mn, svik og prett,
snast megi hylming sett.
Drottinn augljst a dmir rtt.

4
En Jess ur allt fornam,
hva tti vi hann a koma fram.
v gekk hann sjlfur eim mt,
anninn rddi me krleiksht:
A hverjum leiti hinga r? -
Hpur illmennis aftur tr:
Jesm naverska nefnum vr. -

5
g er hann, sagi Jess .
Jdas sjlfur st flokknum hj.
flugt var drottins ori a;
allir til jarar fllu sta.
Hva hans vini hrelldi mest,
huggar n mna slu best.
allri nau a auglsist.

6
g fell eur hrasa hr,
hstur drottinn vill reiast mr,
segir Jess: Eg em hann,
sem endurleysti ann syndarann
me mnu bli og beiskri pn.
Bri, fair kr, stilltu n. -
Eflaust er a afskun mn.

7
Djfull, synd og samviskan ill
slu mna kvelja vill,
eins segir Jess: Eg em hann,
sem afm na misgjr vann,
lka sem vindur lttfr sk
langt feykir burt og sst ei v.
mig tr , svo ertu fr. -

8
egar mig srir stt ea kvl,
sorgleg ftkt og heimsins bl,
g veit segir: Eg er hann,
Jess, sem lkna vill og kann.
Auleg himnum ttu vst;
eymd n og hrygg fgnu snst.
Heiminn sigrai eg, hrstu sst. -

9
dauastund og dmsins t,
drottinn, a skal mn huggun bl,
or itt er sama: Eg em hann,
sem inn ig leii himnarann;
jn minn skal vera ar g er. -
v hefur , Jes, lofa mr.
Glaur g frii fer.

10
g segi mti: g er hann,
Jes, sem r af hjarta ann. -
Or itt lt vera eins vi mig:
Elska g, seg , lka ig. -
Eilft a samtal okkar s
uppbyrja hr jrunni.
Amen, g bi, svo skyldi ske.



6. slmur: Um Jdas koss og Krist fangelsi

1
Frelsarinn hvergi fli,
fjandmenn lgi senn.
Herrann bei eirra hinn i,
eim leyfi ftur enn.
Hvern helst eir hyggi a finna,
hann spyr, sem ljst g get.
Jafnt sem fyrr Jar inna:
Jesm af Nazaret.

2
Eg em hann, aftur sagi
anna sinn Jess htt,
lrisveinunum lagi
lknaror etta brtt:
Ef mn yur lystir leita,
lti essa fr. -
Binn var hann a heita
hjlprisori v.

3
Hr af m heyra og skilja
herrans vors Jes makt.
Ekki gat n hans vilja
hann neinn hendur lagt.
Vi mig hatri hreyfi
heiftarmenn illgjarnir,
enginn kann, utan hann leyfi,
eitt skera hr mr.

4
Furnum hjartahlinn
hann gafst eirra vald.
Sl mn, v srt kvin.
Sj, itt hlnisgjald
viljugur vildi hann bta.
Vst er n skylda ausn:
st og ausveipni mta
ttu a leggja gen.

5
Jdas kom fljtt sem kunni,
kyssandi Jesm n,
mlti flrum munni:
Meistari, sll vert . -
Herrann hgvrarrkur
hann sagi: , minn vin,
me kossi son mannsins svkur. -
Sst mun v hefndin lin.

6
Evu munn epli eina
aumlega ginnti um sinn.
Falskoss v fkk a reyna,
frelsarinn, munnur inn.
Blmlum djfuls bgu,
svo blekkist g ekki eim.
Heims hrekki lka lgu.
Lf mitt og ru geym.

7
Ausn eru augum num
ll vl og launsvik hr.
Hritt eim r huga mnum.
Hreint skapa ge mr.
Virstu mig vin inn kalla.
Vera lt raun ar .
Holds brest og hrsni alla
hindra og tak mr fr.

8
hrygg og hska mikinn
hefur mig satan leitt.
, hva oft eg ver svikinn.
Ei get g hj v sneitt.
Son mannsins svikum mtti
sannlega upp a,
svikanna hskinn htti
hj mr ei fyndi sta.

9
Munnur inn, a g meina,
minnist vi Jesm bert,
hold og bl hans hreina
hr fr , sl mn, snert.
Gus vegna a r gu;
gef honum ei koss me vl.
tr og irun ig tju
og til b itt hjarta vel.

10
anga egar a stundu
usti illrisli,
ljfasta lamb gus bundu,
loki var llum fri,
harsnnum reipum reyru,
rangltis mns hann galt,
drottin drma keyru,
dofnai holdi allt.

11
Jar ig, Jes, strengdu,
g gaf ar efni til.
Syndir mnar r rengdu.
ess n g irast vil.
Glpabnd af mr greiir
og gef mr frelsi itt,
andlegum dofa eyir,
sem fll hjarta mitt.

12
Gus son var gripinn hndum,
gefinn svo yri eg fr.
Hann reyrist hrum bndum;
hlaut g miskunn af v.
Fjtur ung og fangelsi
frekt l, minn herra, r.
Djfuls og dauans helsi
duttu v laus af mr.

13
Bi g n bndin hru
bindi n hvern minn li
fr alls kyns glpa gjrum
og gldum heimsins si.
Laus og liugur andi,
lfs mean dvelst g hr,
r s jafnan jnandi.
essa bn veittu mr.



7. slmur: Um vrn sankti Pturs og Malkus eyrasr

1
Lausnarans lrisveinar
lta atbur ann
og Ja athafnir einar,
allir senn spuru hann:
Eigum vr ekki a sl
vina sveit me sveri,
svo hr ei yngra af veri? -
Sl mn, ar gjr a g.

2
Ef forma vildir
eitthva sem vandi er ,
arfleg r iggja skyldir
og ig vel fyrir sj,
af v oftlega sker:
s sem er einn rum,
einn mtir skaa brum.
Seint a irast er.

3
En me v mannleg viska
mrgu nir skammt,
allt kann ekki a giska,
sem er vandasamt,
kost ann hinn besta kjs:
Gus or fr snt og sanna,
hva s r leyft ea banna.
a skal itt leiarljs.

4
Ptur me svellu sinni
sver r slrum dr,
hans tri eg brin brynni,
og beint flokkinn hj.
Malkus hlaut hr af tjn:
Hann missti hi hgra eyra,
hggi tk ekki meira.
essi var biskups jn.

5
Lausnarinn ljst nam svara
lrisveinunum fyrst:
Lti essa fram fara
frekast a sinni lyst. -
Ptri svo sagi n:
Sverdaua s skal sekur,
sem sver n leyfis tekur.
Sver slra, Smon, .

6
Meinar fairinn mildi
mundi ei senda hr,
ef g ess ska vildi,
engla til fylgdar mr,
fleiri en tlf fylkingar?
Ea mun skylt g ekki
skenktan kaleik drekki,
sem mr settur var? -

7
Svo mun uppfyllast eiga,
hva er ritning tj,
og san sannast mega,
hva sst fyrir lngu sp.
Svo eftir sermon ann
eyra jnsins hrri,
sem ur Ptur sri,
og lknai a heilu hann.

8
Sl mn, lrum og sjum
me sannri hjartans lyst,
tvenns lags svers glggt vi gum,
greina skal ar um fyrst:
Sver drottins dmarinn ber,
sver eigin hefndar anna,
sem llum verur banna.
a kennir Kristur hr.

9
Bi g hr glggt a gtir,
g valdstjrn heiarlig,
saklausan sst grtir
n sjlfan meiir ig.
Vir sver gus vandltis.
Bl skaltu ei v banna.
Burt snddu grein lastanna.
Merk dmi Misis.

10
itt sver, sem itt er eigi,
fyrir na eigin sk
skal ekki r skeium dregi.
Skr eru til ess rk:
Jess a bannar bert.
Honum er skylt hlir,
hgvr umberir, lir,
a mti r er gjrt.

11
Rn ei gu snum rtti,
v reiknast hefndin hans;
valdstjrn til verndar setti
va um byggir lands.
Ellegar a v g:
Sver drottins, sem hr nefnist,
sannlega r hefnist.
Tjn itt tvefaldast .

12
Malkus sem missti eyra,
merkir alla fr,
sem or gus ekki heyra,
eiga kost v.
Heyrn er eim hgri slj,
vinstri hlust heilli halda,
h og splni margfalda
ng geta numi .

13
Sklkamark mtti kalla
Malkus hr fengi rtt.
gus vini alla
aukenni slkt er sett,
or hans ei akta hr.
g bi og jafnan segi:
Jes minn, lttu eigi
au merki sjst mr.

14
Enn finnur hr framar
frelsarans dmi best.
Hrmungar httusamar
honum lgu mest.
Sitt traust setti hann
gus furs gsku rka.
Gjru a, sl mn, lka,
ef kross ig henda kann.

15
Kvl sna Jess kallar
kaleik skenktan sr.
Kross inn og eymdir allar
eins mttu nefna hr,
v drottinn drakk r til,
fyrir ig hann pndist,
svo , mn sl, ei tndist.
Gjr honum gjarnan skil.

16
mtt ig ar vi hugga,
hann ekkir veikleik manns.
Um arftu ekki a ugga
drykkjuskammtinn hans;
vel n vankvi sr.
Hi srasta drakk hann sjlfur;
stari og minni en hlfur
skenktur er skerfur r.

17
Heift mna og hefndar nmi
hefur , Jes, btt;
mr gafst manngsku dmi,
Malkum fkkstu grtt.
Eg arf og einninn vi
eyra mitt lkna yri,
svo or itt heyri og viri.
lega ess g bi.

18
Hjlpa mr, herra sli,
a halda krossbikar minn,
svo mig ei undan mli
n mgli um vilja inn.
Eg bi: Almtti itt
vorkynni minni veiki;
ef vera kann g skeiki,
hresstu hjarta mitt.



8. slmur: Prdikun Krist fyrir Gyingum

1
Talai Jess tma ann
til vi vini sna,
sem komnir voru a hndla hann.
Heyrum kenning fna.

2
Sem til illvirkja eru r
tgengnir mig a fanga.
ur gat enginn meina mr
musterinu a ganga.

3
Daglega hef g snt og sagt
sannleiksins kenning mta.
Enginn gat hendur mig lagt;
ttu n ess a gta.

4
Yfir stendur n yar t,
uppfyllt svo ritning veri.
Myrkranna geisar maktin str. -
Mla svo Jess gjri.

5
Ljflyndi blessa lausnarans
lttu hr, sl mn kra.
S vill ei daua syndugs manns.
Svoddan mttu n lra.

6
Jess eim sndi sannri raun
slarheill, n og frelsi.
Gus syni Jar guldu laun
grimmd, hatur og fangelsi.

7
Fura a, sl mn, engin er,
ei skalt v dmi tna,
verldin launi vondu r
velgjr mjg litla na.

8
Gyinga dmi skynja skalt,
skil ig vi dygg slka.
akklti fyrir ggjr gjalt
gui og mnnum lka.

9
g lt mr essu jafnframt sagt,
Jes, af orum num:
Enginn gat hendur ig lagt
af eigin vilja snum.

10
ann takmarkaa tmans punkt
tilsetti fairinn mildi,
nr a nauar oki ungt
yfir ig ganga skyldi.

11
Eins upphaf lka og ending me
allrar hrmungar minnar,
fair himneski, er fyrir s
forsjn miskunnar innar.

12
essi n tminn yar er,
vinum Jess sagi.
Herrans g etta mltak mr
minni og hjarta lagi.

13
N stendur yfir mn nart.
Nausyn er ess g gtti.
Lur mig drottins bilund bl,
brot mn svo kvittast mtti.

14
Ef g t sem gu mr gaf,
glaus forsma ni,
drottins tmi tekur af
tvmlin ll bri.

15
v lengur sem hans bilund bl
bei forgefins hefur,
ess harari mun heiftin str,
hefndar drottinn krefur.

16
Gus vegna a r g, mn sl,
glpum ei lengur safna.
Gjrum iran, v meir en ml
mun vera synd a hafna.

17
dag vi skulum skipta um skjtt,
skal synd fltta rekin.
Hver veit nema s n ntt
nin burtu tekin?

18
Talar Jess um myrkra makt.
Merki a, valdstjrnendur.
Yur skal n eyra sagt:
Umdmi heims tpt stendur.

19
Ljsi myrkrin burt leiir fr
me ljma birtu sinnar.
Varast a skla sklkinn v
skugga maktar innar.

20
Minnstu a myrkra maktin verr,
myrkur dauans skalt kanna.
ystu myrkrum og enginn sr
agreining hfingjanna.

21
Myrkri lttari er maktin n.
Minnst ess fyrir inn daua.
drottins htignar drin skn,
hann dmir eins rka og snaua.

22
Fyrst makt heims er vi myrkur lkt,
mn sl, halt r stilli.
Varastu ig a reia rkt
rkismannanna hylli.

23
Drottinn Jes, lfsins ljs,
lstu valdstjrnarmnnum,
svo eir sem ra yfir oss
eflist a dyggum snnum.

24
Jes, n kalda kvalastund
kvalat af mr svipti.
Gus barna gafst mr gleifund.
G voru au umskipti.

25
Myrkranna rengdi maktin r,
mig svo leystir r vanda.
Kvalanna ystu myrkur mr
mega v aldrei granda.



9. slmur: Um fltta lrisveinanna

1
lrisveinarnir su ar
sinn herra gripinn hndum
og hann af flki verstu var
vgarlaust reyrur bndum,
allir senn honum flu fr,
forltu drottin hreinan
hska einan.
A svoddan skulum vi, sl mn, g.
Sjum hr lrdm beinan.

2
n drottins ra er asto manns
ngu minnsta gildi.
Fntt reynist oft fylgi hans,
sem frekast hjlpa skyldi.
Hver einn vill bjarga sjlfum sr,
ef snist hskinn binn
a hendi sninn.
Far v varlega, a fallvlt er
frnda og vina trin.

3
sama mta sr hr,
sl mn, spegli hreinum,
a hryggilegar s htta r
en herrans lrisveinum.
eir hfu leyfi lausnarans
lfi a fora snu
fr srri pnu,
nauugir misstu nvist hans.
N gt a ri nu.

4
Hva oft, Jes, r fli eg fr
frekt mt vilja num,
glpaveginn gekk g ,
girndum fylgjandi mnum?
Forskulda hafi eg fyrir a
flttamaur a heita
til heljar reita.
En virtist mr aumum a
aftur miskunn leita.

5
Einn varstu, Jes, eftir v
vina ltinn hndum,
einn svo g vri aldrei
eymd og freistingum vndum.
Allir forltu einan ig,
allt svo mig hugga kynni
mannraun minni.
g bi: Drottinn, lt aldrei mig
einsamlan nokkru sinni.

6
Lrisvein, sl mn, sj ann,
sem Jes eftir fylgdi.
Ranglt ungmenni rntu hann,
rtt nakinn vi skildi.
Bersnggur fltti betri er
en brralag rttinda
selskap synda.
vinning lt ig ngvan hr
eirra flokki binda.

7
Burt aan Jesm fri fljtt
flokkur illrismanna.
Lamb gus saklaust, lei a ntt,
leiddu eir til kvalanna.
Miskunnarlaus s mefer br
mr virist eftir vonum;
nttmyrkrunum
eir hafa bi hrakt og hrj,
hrundi og rga honum.

8
dauans myrkrum g, dmdur rll,
dragast tti til pnu,
en tkst, Jes, son gus sll,
saklaus vi straffi mnu.
anninn til bjstu ljssins lei
ljmandi slu minni,
lf hr linni.
Andltskvlum og kaldri ney
kvi eg v ngu sinni.

9
Hrktu v svo og hrju ig,
herra minn, illskujir,
hr svo n bru hndum mig
heilagir englar gir.
Musm uru myrkrin r,
mta ltu ig hru
og hindran gjru,
gus drar ljs svo lsi mr
lifandi manna jru.

10
Kvalafr, Jes, essi n,
sem gekkstu einu sinni,
veri kraftur og verndin mn,
svo veginn lfsins g finni.
Lt ekki djful draga mig
dofinleik holdsins blinda
til sekta og synda.
g bi af st og al ig
kef hans burt a hrinda.



10. slmur: Um a fyrsta rannsak fyrir Kafa

1
Til Hannas hsa herrann Krist
harrir Jar leiddu fyrst.
Beisk fr g bnd hann sri.
Honum strax aan vsa var,
vitekt fkk ei n hvldir ar,
mjg svo mddur vri.

2
Burt sendi v me beiskri pn
bundinn Kafas mgi sn
Hannas vorn herrann sta.
Hfukennimanns hstu sttt
hafi s etta ri rtt,
gus lgmls tti a gta.

3
r himnarkis hvldarsta
hfum vi, sl mn, forskulda
trekin vst a vera.
En Jess tk n upp sig
nan slka fyrir ig.
Lof s eim ljfa herra.

4
Hjarta bi og hsi mitt
heimili veri, Jes, itt,
hj mr igg hvld hentuga.
komir me krossinn inn,
kom blessaur til mn inn.
Fagna eg r fegins huga.

5
Kafas hafi hr um sp,
hentugast mundi etta r,
a di einn fyrir alla.
Embttis mlti andinn ar,
af v hjarta ei vissi par,
sannleik gus sinnti varla.

6
Balaams dmi eins var eitt,
andagift s var honum veitt,
spaklega tungan spi.
Hann hafi sinni hrekkjar,
hjarta fkk ekki sannleiks g,
v hann fgirndin ji.

7
, Jes, lttu aldrei hr
anda inn vkja burt fr mr,
lei mig veg lfsins ora,
svo hjarta bi og mli mitt
mikli samhuga nafni itt.
Holdsgirnd og hrsni fora.

8
Til Kafas voru komnir senn
kennivaldi og stjrnarmenn.
Biskupinn egar a bragi
leitar andsvars til lausnarans
um lrisveina og kenning hans,
en Jess aftur sagi:

9
Opinberlega, en ekki leynt,
musterinu kennda eg beint.
Hva spyr mig um etta?
Kunngjra mega ar um r
eir sem lrdminn heyru af mr.
lttu ig leirtta. -

10
Gt a, mn sl, og sju ar,
sonur gus undir rannsak var
krafur a kvldi eina.
kvldi hverju koma skalt,
kvldreikning vi ig sjlfan halt,
me kvldoffurs irun hreina.

11
gus kennimann, enk um a,
ar mun um sir grennslast a,
hverninn og hva kenndir.
A lrisveinum mun lka spurt,
sem lt itt gleysi villast burt.
Hugsa glggt, hvar vi lendir.

12
Jess vill, a n kenning klr
krftug s, hrein og opinskr,
lk hvellum lurs hljmi.
Launsmjaran ll og hrsnin hl
hindrar gus dr, en villir sl,
straffast me strngum dmi.

13
Vangslan mn er margvslig.
Mildasti Jes, beii eg ig:
Vgu veikleika mnum.
Forsmun engin fannst hj r,
fullnaarbt a tel g mr.
Styrk veittu jnum num.

14
Eins er hr llum einninn rtt
alvarleg kenning fyrir sett,
a or gus elski og lri.
Trin innvortis efli ge,
einarleg jtning lka me
vxt hi ytra fri.

15
Biskupsjn einn bri
blessaan Jesm pstur sl.
Svo a ritningin segir.
Hgvrlegt forsvar herrann gaf.
Honum, sl mn, a lru af,
um sakleysi itt ei egir.

16
vart samviskan Adam sl,
illan kinnroa fkk hann
fyrsta falli snu.
ess vegna Jess hggi hast
hlaut a la og rona fast
allra fyrst hans pnu.

17
Drottinn Jes, g akka r,
etta leistu til frelsis mr.
Eg bi stsemi na:
Samviskuslgin sviask
slu minni mk og gr,
burt taktu blygun mna.



11. slmur: Um afneitun Pturs

1
Guspjallshistoran getur,
gripinn Jess var,
allir senn, utan Ptur,
yfirgfu hann ar,
og lrisveinn einn annar,
lengdar gengu hljtt
herrans hryggarbraut sanna.
Harla dimmt var af ntt.

2
Kafas kennimanni
kunnugur lrisveinn
inn gengur rt me sanni,
ti st Ptur einn;
ambtt uppljka beiir,
kenndan Petrum
forsal til lsins leiir.
Lrdm hr finna m.

3
Krossferli a fylgja num
fsir mig, Jes kr.
Vg veikleika mnum,
veri eg lengdar fjr.
tr og ol vill rotna,
rengir a neyin vnd,
reis vi reyrinn brotna
og rtt mr na hnd.

4
Koleld, v kalt var nsta,
kveikt hafi rlali,
Ptur me sturlun strsta
st hj eim logann vi.
Ambtt hann ein sproksetti,
af sr a heyra lt:
Mun essi mann, hn frtti,
me Jes af Nazaret? -

5
Hann neitar hratt a bragi,
hrddur vi orin byrst,
ann sig ei ekkja sagi.
gl n haninn fyrst.
tlar sr t a rma,
nnur erna hann s,
talar annan tma
til eirra, er stu hj:

6
Fr Nazaret n er essi
nkominn Jes me. -
Hinna ge tri eg a hvessi,
hver maur spyrja r:
Ertu einn af hans sveinum? -
Enn Ptur neita vann,
sagi me eii einum:
Aldrei ekkta eg hann. -

7
rija sinn ar til lgu
jnar Kafas bert.
Mlfri, sumir sgu,
segir til hver ert. -
Frndi Malkus r mla:
Mundi eg ig ekki sj,
get g sst grun mig tla,
garinum Jes hj?

8
Ptur me bljgu bragi
brlega sagi nei,
sr sig og srt vi lagi,
svoddan mann ekkti hann ei.
Glggt egar gerist etta,
gl haninn anna sinn.
Sst mtti sorgum ltta.
St flaug brjsti inn.

9
Sl mn, r fri fora,
freklega httu sst
n leyfis drottins ora.
styrkt er holdi vst.
ykistu stugt standa,
stilla inn metna arft.
Hver sr vogar vanda,
von er s falli snart.

10
ur aldingari
hrddur Ptur var.
Karlmennskuhugurinn hari
hans sig auglsti ar.
Auvir ambtt hann hrelldi,
of mjg v skelfast vann,
fr sannleik san felldi.
Sama ig henda kann.

11
Koleldi kveiktum jafnast
kitlandi veraldar prjl.
rlar syndanna safnast
saman vi losta bl,
fullir me fals og villu,
forastu eirra glys.
t er me eim illu
einfldum bi slys.

12
Ambtt me yggldu bragi
er essi verld lei,
mrgum meinsnru lagi,
mjg spottyrin grei.
i me rlum snum
jna gus lasta fr.
Styrk mig me mtti num
mt henni, drottinn kr.

13
Eftir afneitun eina
t vildi Ptur g,
hugi hann braut sr beina
bna eim solli fr.
kom eitt ru verra,
umkringdu rlar hann,
af sr sinn sla herra
sr og formla vann.

14
Hgt er hverjum a stofna
httu og vanda spil.
Forvitnis dlskan dofna
dregur ar margan til.
gfu gildran rngva
greip ann hn kunni a n,
tkomu von fkk ngva.
A v tma g.

15
Oft m af mli ekkja
manninn, hver helst hann er.
Sig mun fyrst sjlfan blekkja,
s me lastmlgi fer.
Gur af gei hreinu
gorur reynist vst;
fullur af illu einu
illyrin sparir sst.

16
Hryggileg hrsun henti
heilagan drottins jn.
Syndin mjg srt hann spennti,
slar var bi tjn.
Hva mun g mttarnaumur
mega standast vi,
vangtinn, vesall og aumur,
vlum og hrekkja si?

17
veraldar vonskusolli
velkist g, Jes, hr.
Falli a oft mr olli,
stugt holdi er.
Megnar ei mti a standa
mn hreysti nttrlig.
Lttu itt ljs og anda
leia og styrkja mig.



12. slmur: Um irun Pturs

1
Ptur ar sat sal
hj sveinum inni,
tvennt hafi hanagal
heyrst a v sinni.

2
Binn var risvar
vert hann a neita
sr Jesm slan fr;
sorg m a heita.

3
Drottinn vor veik sr vi,
vst um a getur,
ljfur me lknar si
og leit Ptur.

4
Strax flaug huga hans,
hva sst vari,
lausnarans or og ans
aldingari.

5
Blygaist brtt vi a
brjst fullt af trega,
gekk t r greindum sta
og grt beisklega.

6
Sj me sannri tr,
sl mn stkra,
hva framar hefur
hr af a lra.

7
Htt galar haninn hr
hvers manns gei,
drgar syndir sr,
sem Ptur skei.

8
Srlega samviskan
sekan klagar,
innvortis auman mann
angrar og nagar.

9
Fr hann sig frjlsan sst,
finnist hrelldur;
sem fugl vi snning snst,
sem snaran heldur.

10
Vkja vilji hann
fr vonsku htti,
orka v ekki kann
af eigin mtti.

11
Upp hr tli brtt
aftur a standa,
fellur hann egar rtt
yngri vanda.

12
Lgml gus hrpar htt,
hanagal anna,
segir og snir rtt,
hva s r banna.

13
a vingar, rgar me,
a slr og lemur,
sorgandi, syndugt ge
srir og kremur.

14
a verkar sorg og st
eim seka manni,
hjlpar ngum t
r synda banni.

15
Holdi ar rjskast vi
og ykir illa.
Eykst ann synda si
svik, hrsni og villa.

16
En Jes lit skrt
anda gus ir,
s gjrir hgt og hrt
hjarta um sir.

17
Ltur hann lgml byrst
lemja og hra.
Eftir a fer hann fyrst
a fria og gra.

18
Or Jes ela stt
er hans verkfri.
Helst fr a hugann ktt,
hrelldur vri.

19
Hann gefur hreina tr,
hann fallinn reisir,
hann veikan hressir n,
hann bundinn leysir.

20
Ekki er sjlfs vald sett,
sem nokkrir meina,
yfirbt, irun rtt
og trin hreina.

21
Hendi ig hrsun br
sem helgan Ptur,
undir gus ttu n,
hvort irast getur.

22
Heimska er versta vst
vi a a dyljast,
megir r lst
fr rautum skiljast.

23
Ef Jess a r snr
me star hti,
lttu hjartahr
honum mti.

24
Grta skalt glpi srt,
en gui tra,
elska hans ori klrt,
fr illu sna.

25
nt er irun tp,
a v skalt hyggja,
ef gjrum glp
girnist a liggja.

26
Ptur formerkt fkk
fallhrsun slka,
r syndasalnum gekk.
Svo gjru lka.

27
, Jes, a mr sn
sjnu inni.
Sj mig sran n
slu minni.

28
egar g hrasa hr,
hva mjg oft sannast,
bentu miskunn mr,
svo megi eg vi kannast.

29
Oft lt g upp til n
augum grtandi.
Lttu v ljft til mn,
svo leysist vandi.



13. slmur: Um falsvitnin og Kafas dm

1
Foringjar presta fengu
falsvitni mrg til sett,
fslega fram a gengu,
fullir me svik og prett.
Samhlja uru eigi,
uppdikta margt segi.
Jess agi sltt.

2
Lru, ef lygum mtir,
lfsreglu, sl mn, hr:
Me forsi og jst ei rtir.
rlega svo til ber,
hgvr gn heiftir stillir;
heimskorur sannleik spillir
oft fyrir sjlfum sr.

3
Hirt aldrei, hva sem gildir,
a htta satt ml,
hvort verja ea skja vildir;
verur a mrgum tl.
Munnur, s lngum lgur,
fr lukku og blessun hngur.
Hann deyir sna sl.

4
Sannleiks vitni segi
sekan mig gui hj,
ttast arf g n eigi,
afskun hef g :
Ljgvotta lygi megna
lei Jess minna vegna,
klgun mig frelsti fr.

5
Kafas frtti fyrstur
falsklega herrann a,
sjlfur hvort s hann Kristur,
og svo enn framar kva:
Vi sannan gu ig g sri,
ef sonur hans ertu hinn kri,
segu oss satt um a. -

6
Jess jtar a stundu,
jafnframt v svo nam tj,
son mannsins sj eir mundu
sitja aan fr
til kraftarins hgri handar
og hr eftir komanda
skrasta ski .

7
Kennimann reif sn kli,
kva: slkt gulstun er. -
A spyr me gnabri:
Um a hva haldi r? -
Allt ri undir tekur:
Er hann vst dauasekur;
svoddan samykkjum vr. -

8
Jess ei ansa hirti
ur, logi var,
en gus nafn gjarnan virti,
gaf v Kafas svar.
Lyg heims lti stir,
lausnarans dmis gtir,
leita gus lofdrar.

9
Hygg a og herm hi sanna,
hvenr sem til er reynt,
hrst ei htanir manna,
halt inni jtning beint,
gt vel a geymir etta,
gus or og trna rtta
mekenndu ljst og leynt.

10
Kafas lgsgn leia
lrt hafa margir enn.
Hva sem hfingjar beia,
hinir lykta senn,
vinskap sig villa lta,
viljandi rngu jta.
Forist a frmir menn.

11
S er mn huggun sama,
sem n var, Jes minn,
krossinn a vill ama,
ofskn og hrmung stinn.
Hj inni hgri hendi,
hr n lfi endi,
fagnaar ng g finn.

12
r til gulstun lagi
ljgandi kennimann,
dauasekan ig sagi.
Sannlega rskur ann
tti eg a heyra heldur,
hart me rttu sakfelldur.
Vst g ng til ess vann.

13
Andlegt vald einum rmi
rskurar dauann r.
Drottinn nardmi
dmir v lfi mr.
akka g elsku inni,
keyptir slu minni
frun og frelsi hr.



14. slmur: Um jnanna spott vi Kristum

1
Eftir ann dm sem allra fyrst
andlegir dmdu um herrann Krist,
hafa eir, v a var ntt,
egar til hvldar gengi skjtt.

2
Drottinn vor eftir reyttur ar
rlum til gslu fenginn var.
Gjri a honum gys og dr
gulausra manna flokkur rr.

3
Hung, spottyri, hrp og brigsl
hver lt me rum ganga vxl,
hrktu og slgu herrann ar;
hann mean bundinn var.

4
Sju og skoa, sla mn,
saklausa lambsins beisku pn.
Hugsa vandlega um a allt,
af essu hva lra skalt.

5
Hann sem a nturhvld og r
hverri skepnu af miskunn bj,
sinni gna eymda str
ngvan kost fkk neinni vr.

6
Hvldarntt marga hef g ,
herra Jes, af inni n.
Kvl n eymdum mig keypti fr,
kannast g n vi gsku .

7
Nr sem g reyni sorg ea stt,
seinast a kemur dauans ntt,
nturkvala, sem neyddu ig,
njta lttu , Jes, mig.

8
Samviskuslg og satans h
sefi, Jes, n blessu n.
Ofbo dauans og andltspn
af taki og mki gskan n.

9
Margur, og vst a maklegt er,
mjg essum sklkum formlir.
finnast nokkrir hr heim
a hegun allri lkir eim.

10
Hva gjra eir sem hr jr
hafa a spotti drottins or,
lifa glpum ljst til sanns,
lasta og forsm jna hans?

11
S sem gus n og sannleikann
sr, ekkir, veit og skynja kann,
kukl og fjlkynngi kynnir sr,
Kafas rlum verri er.

12
Soninn gus ekki ekktu eir;
v syndga hinir langtum meir,
sem kallast vilja kristnir best,
Kristum lasta allra mest.

13
Hrsnarar eir, sem hrekki og synd
hylja, undir frmleiks mynd,
lkjast essum er lausnarann
lmdu blindandi og spju hann.

14
Hverjum sem spott og hni er kr,
hann gengur essum selskap nr.
Forsmn gurkins, ftks manns
fyrirlitning er skaparans.

15
, vesll maur, a v g,
eftir mun koma tminn s,
sama hva niur sir hr
sjlfur n efa upp sker.

16
Ef hr jr er hni og h,
hrp og gulastan niur s,
upp skori verur eilft sp,
agg og forsmn helvti.

17
tla ekki, aumur mann,
af komast muni strafflaust hann,
sem soninn hefur hr htt og spja,
horfi fairinn upp a.

18
Hva Jess n um nturskei
naustaddur hr af mnnum lei,
gulegur um eilf
af illum djflum la m.

19
kenndum r, aumur s,
aldrei til leggu h n sp.
veist ei hvern hittir ar,
heldur en essir Gyingar.

20
Sjlfan slr mig n hjarta hart;
hef g n efa mikinn part
af svoddan illsku stunda.
Aumjklega g megeng a.

21
S hef g niur synda rt,
svviring mn er mrg og ljt.
Uppskerutmann ttast g,
angrast v slin nsta mjg.

22
Herra minn, Jes, hrmung n
huggun er bi og lkning mn.
Sakleysi vst sir hr.
Slunnar vxt gafstu mr.

23
Bldropar nir, blessa s,
ber ann vxt sem heitir n.
ann sama gu mr sjlfur gaf.
Sluhjlp mn ar sprettur af.

24
Hddur varstu til heiurs mr;
hgg n og slg mn lkning er.
Aldrei m djfull eiga vald
mig a leggja hefndar gjald.

25
En r til heiurs aftur mt
irast vil g og gjra bt,
holds vilja gjarnan hefta minn.
Hjlpi mr, Jes, kraftur inn.



15. slmur: Um rstefnu prestanna yfir Krist

1
Mjg rla uppi vru
ldungar Ja senn,
svo til samfundar fru.
Fyrstir kennimenn
rslag ltu leiast,
lkar a llum vel,
hverninn eir gtu greiast
gus syni komi hel.

2
Heimtu me heiftarlundu
herrann vorn til sn brtt,
orsk v ngva fundu,
allir senn mltu htt:
Seg oss, ef ertu Kristur,
einasti son gus s. -
Grarinn gsku lystur
gaf andsvar ar upp :

3
eg a yur segi,
ekki samt tri r,
andsvari mr og eigi,
ef g spyr nokkurs hr.
Mannsins son sji sitja
senn hj gus hgri hli,
ski mun einu vitja
aftur me drarsi. -

4
Ertu gus son? eir sgu.
Svarai drottinn: J. -
Djarfir ann dm lgu:
Dauamaur er s. -
Upp stu strax a stundu,
str eim hjarta brann,
frelsarann fjtrum bundu,
fru Plat hann.

5
Hr mttu, sl mn, sanna,
svo gengur a til vst;
stundan illvirkjanna
umhyggju vantar sst.
rla eir blundi brega,
binda fast ll sn r,
klklega hrekkjum hega;
hver sem ess fengi g.

6
En sem tt a vera
tvalinn drottins jn,
verk hans og vilja a gjra
og varast itt slartjn,
andvara ngvan hefur,
umhyggjultill sst,
vi glys heims glaus sefur.
Gu ni svoddan brest.

7
Margir upp rla rsa,
ei geta sofi vrt,
eftir au heimsins hnsa,
holds gagni er eim krt.
Slin brjsti sofnu
snist a mestu dau,
til allra dygga dofnu,
sem drottinn helst bau.

8
Forsjnar verkmenn vsir
vngari drottins ,
fyrst dagsljminn lsir,
ljft bi g gi a v,
um sitt embtti hyggi,
rla gjr bnin s,
ijulausir ei liggi
lkamans gjlfi.

9
Hatursmenn herrans vaka,
hugsandi a gjra tjn.
Eftir v ttu a taka,
ef ertu hans tryggajn.
Viljir vi eim sporna
og varast eirra h,
rla dags alla morgna
vi or gus haltu r.

10
enk n nu hjarta
ar nst annan sta,
hvar um herrann r kvarta,
hyggja mttu ar a.
Orum hans ekki treystu
illgjarnir Jar eir,
r spurning ngri leystu,
v versnuu meir.

11
Hver trir n, hart hti
herrann forhertum l?
Allfstir inna mti
irunar svrin bl.
Hirtingar hjlpa ekki;
heimur versnandi fer.
Blindleikinn tri eg oss blekki.
Bi straff nlgt er.

12
Vst er g veikur a tra,
veistu a, Jes, best,
fr syndum seinn a sna,
svoddan mig angrar mest.
framast a g megna
num orum g vil
treysta og gjarnan gegna.
Gef mr n ar til.

13
ar nst a essu gtir,
a er og lrdmsgrein,
ef rtti mtir,
afskun dugir ei nein,
hafu bilund hra;
herrann mun til n sj.
Lt olgesdmi dra
drottins ig hugga .

14
Mr er sem eyrum hljmi
rskurur drottins s,
rla efsta dmi,
upp egar dauir st,
afskun ei mun stoa,
andsvr n spurningar.
S stendur vst voa,
sem verur sekur ar.

15
Hr er n kostur a heyra
herrann talandi n.
Jess opni mitt eyra,
svo a v fengi eg g.
Hgvr vors bata bur,
blessaur, essa t.
Annars heims er hann strur
llum forhertum l.

16
rla rskurinn lgu
ig Gyingar ,
Jes, og sekan sgu,
seldu ig Plat.
rla efsta degi
afskun gildir s,
til daua eg dmist eigi,
drottinn, ess minnist .

17
rla dags uppvaknaur
t g minnist n.
Jes minn hjlparhraur,
hugsa til mn.
rla efsta dmi
afskun vertu mr.
Minnstu , frelsarinn frmi,
hva fyrir mig leistu hr.



16. slmur: Um Jdasar irun

1
Jdas girndar gri
af Gyingunum fyrst
rjtu peninga i,
v sveik hann herrann Krist.
Ljst egar lta vann,
drottinn var n til daua
dmdur og ungra naua,
iraist eftir hann.

2
Greitt musteri gengur,
greinir svo ritning fr,
um silfri sinnti ei lengur,
senn vill a prestum f,
sagi me srum m:
, hva g gjri illa,
yfir mig kom s villa,
a sveik g saklaust bl. -

3
Lisemd prestarnir lgu
litla, sem von var a,
harlyndir honum sgu:
Hva eigum vr me a?
mtt einn sj um ig. -
Silfrinu glfi grtti,
gekk aan, mjg sr fltti,
og hengdi sjlfan sig.

4
Rstefnu herrar hldu,
httu ar sast vi,
fyrir akur sjlfir seldu
silfri leirkerasmi.
ur sagt um a var
spdms sgnum snnum;
s var vegferarmnnum
gefinn til greftrunar.

5
Sj hr hva illan enda
trygg og svikin f.
Jdasar lkar lenda
leiksbrur snum hj.
Andskotinn illskuflr
enn hefur snru snna
sngglega eim til bna,
sem fara me fals og dr.

6
tr sinn eigin herra
t um hlsinn sl.
Enginn fkk af v verra
en s meinlausum bj
forri, fals og vl.
Jdas v henging henti,
hann flskum til sn benti
eins og Aktfel.

7
Fgirndin Jdas felldi.
Fyrst var hans atekt s,
gus son Gyingum seldi,
gleymdi v ru og tr.
Svo til um sir gekk,
kastai keyptum aui,
kvaldi sorg og daui,
huggun alls ngva fkk.

8
Undirrt allra lasta
girndin kllu er.
Frmleika fr sr kasta
fjrplgsmenn gjarnir,
sem freklega elska f,
aui me okri safna,
andlegri blessun hafna,
en setja sl ve.

9
Annahvort er vonum,
auurinn fagur n
hafnar r, ellegar honum
hryggur burt kastar ,
dauinn rengir a.
girndin tpt svelgir,
af v slina velgir
kldum kvalasta.

10
Falsi og fgirnd rangri
fora r, sl mn bl,
svo mtir ei gn n angri,
a fer dauans t;
vir ltils veraldar plg.
Hver sem sr lynda ltur,
a lnar drottinn mtur,
s hefur alls ngta ng.

11
Oft Jess ur hafi
minning Jdas gjrt.
Hrekkvsin hjarta vafi;
hann hlt a einskis vert.
N kom ar einninn a
tilsgn hatai hreina,
huggun fkk v ei neina.
Varastu vti a.

12
En hva framleiddi hann illa
ur lferni sitt;
essi var hans villa
verri en allt anna hitt,
a hann rvnting me
sl og lf setti vanda.
Synd mt heilgum anda
held g hr hafi ske.

13
drottni ef viltu deyja,
drottni lifu hr,
til ills lt ei ig teygja,
or gu s s krast r.
Sll er s svo vi bst.
En ef ig fall hendir,
aftur tma vendir,
undan drag irun sst.

14
Brot n skalt bljgur jta,
en bi gu um n,
af hjarta hryggur grta,
en heilnm iggja r.
Umfram allt enktu :
Son gus bar nar syndir
og, svo miskunn fyndir,
saklaus fyrir sekan d.

15
Drottinn, lt mig ei dyljast
drlega syndir vi,
hr um stund megi hyljast.
Herra trr, ess g bi:
Nr heimi fer g fr,
rvnting ei mr grandi,
or itt og sannleiks andi
hjarta mitt huggi .



17. slmur: Um leirpottarans akur

1
Svo sem fyrr sagt var fr,
silfurpeninga ,
hverjir loks Jdas hrelldu,
hfuprestarnir seldu.

2
Og keyptu einn til sanns
akur pottmakarans.
ar m fullt frelsi hafa
framandi menn a grafa.

3
ar finnst ein ing fn;
ess gttu, sla mn.
Af gus settu ri
um a Sakaras spi.

4
Lkist leirkerasmi
lknsamur drottinn vi,
sem Esajas fyrr sagi,
sjlfur a rtt t lagi.

5
Af leir me lfsins kraft
lt hann mannkyni skapt,
hrein ker til heiurs setur,
hin nnur lgra metur.

6
Drottinn einn akur ,
er honum falur s.
Minnstu, hann miskunn heitir,
mddum l huggun veitir.

7
Jess er einn s mann,
sem akurinn keypti ann,
en hans bldropar blir
borgunargjaldi ir.

8
Framandi flki a,
sem fkk ei neinn hvldarsta,
erum vr, sorgum setnir,
af syndugu eli getnir.

9
Illskunnar eli vort
tlenda hefur gjrt
oss fr eilfri glei.
Adams falli a skei.

10
Slin tleg er,
mean dvelst hn hr
holdsins hreysi naumu,
haldin fangelsi aumu.

11
Dauinn me dapri st
dregur um sir t
hana, hreysi brotnar,
holdi jru rotnar.

12
Eins og tkasta hr,
ef g rtt skynja f,
hjlparlaus sl m heita,
hvldar ei kann sr leita.

13
Httu og hrmung
herrann minn Jess s,
nd vora af st og mildi
r tleg kaupa vildi.

14
Fairinn falt a lt,
friarsta slum ht,
ef sonurinn gjald a greiddi,
sem gus rttlti beiddi.

15
Opnai sjinn sinn
sonur gus, Jess minn,
hstrktur, kvalinn, krndur,
krossi til daua pndur.

16
Bldropar dundu ar,
drasta gjald a var,
keyptan akur v eigum,
hrddir deyja megum.

17
Hr egar verur hold
huli jararmold,
slin hryggarlaust hvlir.
Henni gus miskunn sklir.

18
En skalt a v g,
akursins greftrun
ngvir utan eir fengu,
Jersalem gengu.

19
Kristnin gus hr heim
heitir Jersalem.
hana inn komast hltur
hver sem miskunnar ntur.

20
henni hver einn s er,
Jesm trir hr,
skrur og alla vega
irun gjrir daglega.

21
kvinn er g n,
af v g hef tr,
miskunn gus slu mna
mun taka vktun sna.

22
Hverninn sem holdi fer,
hr egar lfi ver,
Jes, umsjn inni
htt er slu minni.

23
g lofa, lausnarinn, ig
sem leystir r tleg mig.
Hvld n g narspakri
n miskunnar akri.

24
gafst mr akurinn inn,
r gef g aftur minn.
st na g rka,
eigu mitt hjarta lka.

25
Eg gef og allan r,
mean tri eg hr,
vxtinn iju minnar
akri kristninnar innar.

26
Eins bi g, aumur rll,
a unnir , Jes sll,
linum lkama mnum
legsta akri num.

27
Hveitikorn ekktu itt,
upp rs holdi mitt.
bindini barna inna
blessun lttu mig finna.



18. slmur: S fyrsta klgun Gyinga fyrir Plat

1
rla, sem glggt g greina vann,
me gus son bundinn fara
prestarnir, svo a pndist hann,
til Platum landsdmara.
inghs inn
a sama sinn
sagt er enginn kmi,
svo ekki meir
saurguust eir.
Sj hr hrsninnar dmi.

2
Inngang um hsdyr heiingjans
hldu eir synd bannaa,
saurgast bli saklauss manns
sndist eim ngvan skaa.
Heimsbrnum hr
viring er
aumstddum hjlp a veita,
en gus ors forakt,
girnd og prakt
engin misgjr skal heita.

3
Platus, sem a formerkt fkk,
fyrst ei eim metna stti,
n dvalar sjlfur t v gekk,
embttisskyldu gtti.
Sakargift
vill fulla f
fram borna af eirra munni.
Dryri fljt
drambsemi mt
dmarinn gefa kunni.

4
Lt r ei vera afmn a,
ef vilt frmur heita,
af Plat ljst a lra a,
sem loflegt er eftir a breyta.
Ranglti hans,
ess heina manns,
halt r minnkun tvefalda.
eim miur fer
en honum hr,
hver vill ann kristinn halda?

5
liti strt og hfingshtt
hrast skyldir ekki.
Sannleiksins gta t tt,
engin kjassml ig blekki.
rugirnd ljt,
hofmug ht,
hlir sst yfirmnnum.
Drambltum ar
gef andsvar,
byggt rkum snnum.

6
ldungar Ja allra fyrst
upp bru sk refalda:
Flkinu essi frsnr vst,
fyrirbur a gjalda
keisarans skatt, _
a segjum vr satt,
sjlfur vill kngur heita
og Kristur s,
sem koma ,
kvittun og fri a veita. -

7
Hr koma fram au rttu rk
ru og anka minna:
r, Jes, gefin var refld sk,
a kann g glggt a finna.
refaldleg sekt
mig ji frekt,
ar um g klagast mtti.
refalda stygg
og unga lyg
leist me sgum htti.

8
Frsni gui allt mitt er
eli og lf fneyta.
rum v gef g oft af mr
ill dmi, svo a breyta.
En hr mt
me elsku ht
ll gusbrn rtt v tra,
fr blvan, dey,
djfli og ney
drottinn r lnum sna.

9
Gui tti eg a greia fr
gjald, hlni og akkarskyldur.
Ranglega hef g haldi v,
hndla sem rll gildur.
Ausveipnin n
fyrir llum skn,
stsemdar herrann kri.
baust: gefi,
gafst sjlfur me,
hva gus og keisarans vri.

10
Sannlega hef g hroka mr
hrra en vera skyldi,
bo og skipun mns herra hr
haldi minnsta gildi.
Kngdm heim
og heiri eim
hafnair og flir.
Htignin n
himnum skn.
Hn mun birtast um sir.

11
Rgur varstu fyrir ranga sk,
rttlti Jes mildi,
upp a ll mn illskurk
afplnu vera skyldi.
klgun s
sem oldir ,
ess bi g, herrann frmi,
s mitt forsvar,
finnst g ar
fyrir eim stranga dmi.



19. slmur: Um Krist jtning fyrir Plat

1
Gyingar hfu af hatri fyrst
harlega klaga Jesm Krist,
sem ur sagt er fr.
Landsdmarinn gjri a g
glggt, hva ir framburur s.

2
klgun fyrsta andleg var,
um a Platus sinnti ei par,
nnur um skylduskatt.
Hann vissi vel, eir sgu ei satt,
svoddan mlum egjandi hratt.

3
En sem eir nefndu knginn Krist,
kom honum til hugar fyrst,
hva fyrri heyri og nam
af Jum mlt um Messam,
ef mtti ske, a kmi n fram.

4
Plat sinni sumum finnst,
sem um gus drkun hugsa minnst,
hfingjum hrsna ttt.
Undirsta frelsi frtt
fjrplgsgjarnir rkja n ltt.

5

Hirstjrinn spuri herrann ,
hvort hann s Ja kngur s.
En Jess aftur tr:
Talar svo af sjlfum r,
ea sgu arir vlkt af mr? -

6
var Plat eli kalt.
ig hatar, sagi hann, flki allt.
Hva illt hefur gjrt? -
Aftur Jess ansar bert,
er a nsta enkingarvert:

7
Mitt rki er ekki han af heim;
hart mundi annars mti eim
stra minn mttarher,
sem n mig seldu nauir hr,
svo nu ekki Gyingar mr. -

8
Platus aftur ansa vann:
Ertu kngur? sagi hann.
Jtai Jess v:
Hinga kom g heiminn ,
svo herma skyldi eg sannleikinn fr.

9
Hver af sannleiknum sjlfur er,
s mna rddu heyrir hr. -
Hnissvar hinn til fann:
Hva er sannleikur? sagi hann.
Svo gekk t me rskurinn ann.

10
Hr mttu, sl mn, heyra fyrst,
herrann Jess er kngur vst,
ekki a heimsins htt.
Svoddan vel athuga tt;
a eykur glei hjartanu rtt.

11
Kngstign n, Jes, andleg er.
Allir hafa sn vld af r
hfingjar hr um heim.
lnar, gefur, lnar eim
lndin, rki, metor og seim.

12
Fyrir inn kraft og frelsishnd
forsvara kngar rki og lnd,
sem er eim undir lagt.
En mti djfli og dauans makt
dugir engin hfingja prakt.

13
hefur sigra synd og dey,
sjlfan djful og vtis ney,
hir eitt herlegt str,
allan svo inn leystir l.
Lof s r um eilfa t.

14
Andlegt itt rki og eilft er;
or sannleiksins v rtt stjrnar hr.
inn veldis vndur s
vini slr mr alla fr.
eim krafti sigra g .

15
En fyrst itt rki andlegt var,
um a heimurinn sinnti ei par.
Hann fann ei hofm sinn
hj r, Jes, herra minn,
hatai allan gvilja inn.

16
Undrast v, sl mn, ekki arft,
akast veraldar lir margt;
ar um r enkja ber:
Ertu enn tleg hr,
annars heims itt furland er.

17
Sannleikakngsins sannleiksraust
s arf a elska hrsnislaust,
sem er hans undirmann,
v slg og lygi hatar hann,
hreinhjrtuum miskunnar ann.

18
Ef , mn sl, gui gldd
girnist a heyra kngsins rdd,
gttu gjrla hr,
hva boa drottins jnar r;
eirra kenning raustin hans er.

19
Rannsaka, sl mn, or a rt,
a verur spurt: Hva hefur gjrt?
herrann heldur dm,
hjlpar ngum hrsnin tm,
hrein s tr verkunum frm.

20
En skum ess ei saklaus ert,
sjlfur spyr ig: Hva hefur gjrt?
hvern umliinn dag;
iran gjr og grt inn hag,
gus son bi a fra lag.

21
Allt hef g, Jes, illa gjrt.
Allt a a bta kominn ert.
Um allt v g kvittur er.
Allt mitt lf skal knast r;
ar til, bi g, hjlpa mr.



20. slmur: nnur klgun Gyinga fyrir Plat

1
Platus hafi prfa n
pslarsk Jes gefna.
Kln virtist honum kngstign s,
Kristur sannleik r nefna.
Heims sannleik heira lst,
hddi gus sannleik mest.
Sannindin elska ber;
or drottins lttu r
krast allra efna.

2
Jafntt ganga jarlinn r
til Ja t a bragi:
ngva sk essum manni me
m g finna, hann sagi.
Gyingar heldur hart
herrann klguu um margt
me i, gn og dramb.
En rtt sem meinlaust lamb
lausnarinn ljfur agi:

3
Hann hefur upp st linn lands,
lengi mjg va kenndi,
fr Gallea og svo til sanns
um sir allt hinga vendi. -
Platus hugi hr
hrinda eim vanda af sr.
Herdes hafi v
hirstjrn eim parti ;
til hans v herrann sendi.

4
Fyrir mig, Jes, oldir
jning og beiska pnu.
Hjarta glest, v g heyri n
hrsa sakleysi nu.
Syndin l srt mr;
sk fannst engin hj r.
Svo er sakleysi itt
sannlega ori mitt;
vi mlefni tkstu mnu.

5
Lgml drottins hefndum hart
htar mr eftir vonum,
aftur minn Jess ansar snart:
Engin sk finnst hj honum.
Sakleysi mitt til sanns
segi eg n ori hans.
Engin klgun fljt
orka skal neitt mt
mnum ollyndis jnum. -

6
nytjuhjal og mlgin mn
mr til falls koma tti.
En, Jes, blessu gnin n
a allt fyrir mig btti.
Skylda mn aftur er
eftir a breyta r,
egjandi ri tr
ola, nr l g n.
rf er g ess vel gtti.

7
Platus meinti mannvits slg
mundi brigul standa,
koma vill v me knskung
kng Herd vanda.
Kunna atfer enn
allmargir veraldarmenn.
Bi gu og gt n vel.
Gjarn er heimur vl.
Glausum svikin granda.

8
Krossgangan, Jes, essi n
ar fyrir eflaust skei,
svo hvlast mtti sla mn
stt eilfri glei.
Embttis mak langt
oft mr finnist strangt,
til lofs og knunar r
a vil g gjarnan hr
la me ljfu gei.



21. slmur: Um Herdis forvitni og hvta kli

1
egar Herdes herrann s,
hann var mjg glaur nsta.
Af honum heyrt hafi og helst vill f
hans snd lta glsta.
Forvitinn mrgu frtti a;
fsn holdsins kapp lagi
me byrstu bragi.
Jess tk ekki undir a,
vi llum spurningum agi.

2
Margir finnast n hr heim
Herdis lkar rttir.
Gus or er skemmt og gaman eim
sem glens ea njar frttir.
Holdsins forvitni hnsir rtt
herrans leyndardma
me fsn ei frma,
aumri skynsemi tla of htt,
aldrei til skilnings koma.

3
Mannvits forvitni og menntaglys
margir vilja reyna,
a ori drottins gjra gys,
gaman loflegt a meina.
Varastu, sl mn, vtin reynd,
virtu hsta gildi
mestu mildi,
alvarlega me gri greind
gu vi ig tala vildi.

4
Gu gjrir ekki a gamni sr
glpamnnum a hta.
Kallsmlgi honum og engin er,
a megir miskunn hljta.
Aumjklega me allri gt
ttu um slkt a ra
og fleiri fra.
En af r heyrast aldrei lt,
or drottins skulir ha.

5
Heyri eg um ig, minn herra, rtt
hjlprisori nu,
allt snist mr bi og btt
bli hjarta mnu.
sakramentinu s g ig,
svo sem lking skrri,
me n mr nrri.
, hva gleur s snd mig.
Engin finnst huggun strri.

6
Herdis fsn var holdleg s,
hann r forvitnin ginna.
En mn sla af st og tr
andvarpar ig a finna.
Lofsamleg er s lukkustund,
lt g ig, herrann i,
inni pri.
Gef mr loksins ann fagnaarfund,
fyrst um sinn hr bi.

7
a kennir herrans gnin frm
ar nst annan mta,
hann vill ei snum helgidm
fyrir hunda kasta lta.
Drottinn forsmir drambsamt ge,
drlega margs freisti
og frekt sr treysti.
Hugstoltum niur hrinda r,
hgvra sl vi reisti.

8
Herdes og hans hofflk ltt
um herrann akta vildi,
fri hann eitt fati hvtt,
forsmn a heita skyldi.
Til Platum san sendur var;
svo komst friarstilli
ofstopinn illi.
Drambsm fundin ur bar
vinskap eirra milli.

9
Hvtt kli gjri hung r,
herra minn, Jes sti,
drarskra svo skenktir mr,
sknandi gus rttlti.
Sakleysismerki etta itt
ns furs gskan hreina
ekkti alleina.
Hann sr og prfar hjarta mitt,
hva sem illgjarnir meina.

10
Heilagra slna hpur skr
himnum me skikkun fra
til heiurs r, Jes, herra kr,
hvtum klum sig skra.
Eins hr jru upp fr v,
eflaust minning slka
me rksemd rka,
birtust snjhvtum bning
blessair englar lka.

11
Veittu, Jes, miskunn mr,
meinleysis skrddur kli,
jni eg tllaust tryggum r
me tr, von og olinmi.
Rttltisskra skarti itt
skni slu minni,
lf hr linni.
Eins lttu holdi einninn mitt
afklast rjsku sinni.

12
Forlkast gjru fjandmenn tveir,
frstu ar, Jes, milli.
Eg veit mr gefst v miklu meir
miskunn og friarstilli.
Hj gui fur svo til sanns
sst engin reii lengur
n styggar strengur.
Daglega milli mn og hans
minn trr frelsari gengur.

13
Hvar sem friur hreyfir sr
af holdsins veikleik brum
millum kristinna manna hr
mti gus vilja og rum,
gakktu ar, Jes, milli mest
me num friaranda
og varna vanda.
Hjlpa , svo vr hugsum best
hreinum krleik a standa.



22. slmur: Um krossfestingarhrp yfir Krist

1
Fr Herde Kristur kom,
kallar Platus snjllum rm
Gyingal og ljs gaf rk,
lausnarinn hefi ngva sk;
samykkur vri og sr til ess
sjlfur kngurinn Herdes.

2
Sannlega drottinn sakleysi
sr, elskar bi og styrkir me.
Hjarta og munnur hvers eins manns
hltur a jna vilja hans.
Mlefni gott fr gan rm.
Gt ess, mn sl, og vertu frm.

3
Siur Gyinga s var ,
sakamann einn eir skyldu f
um pskatmann fr pslum fr,
Platus tti a gegna v,
frelsisminning r Egypt.
Aldrei bau drottinn svoddan .

4
Sj til, mn sl, a sivaninn
sst megi villa huga inn;
forast honum a fylgja hr
framar en gus or leyfir r.
G minning ngva gjrir sto,
gilda skal meira drottins bo.

5
Platus Jum sagi svo:
Sji n glggt um kosti tvo:
Eg b hr Jesm yur fram
ea moringjann Barrabam. -
Hann meinti yri helst me v
herrann fr daua gefinn fr.

6
fr n glggt af essu s,
ar sem drottinn er ekki me
verki, formi og vilja manns,
vera til einskis rin hans.
Srviska holdsins svikul er,
svo sem Platum skei hr.

7
Yfirmennirnir allra fyrst
skuu a drottinn krossfestist;
almgann svo annan sta
eggjuu mest a bija um a;
Barrabas tlausn skyldi ske,
skilinn Jess fr lfi s.

8
Veraldar dmin varast skalt;
voga ekki a gjra a allt,
sem hfingjarnir hafast a,
heimurinn kalli loflegt a.
blindur leiir blindan hr,
bum eim htt vi falli er.

9
Hver ig eggjar illverk br,
aldrei gakktu me eim r.
Vinn a ei fyrir metor manns
a missa gus n og vinskap hans;
hvorugur annars btir bl,
bir rati straff og kvl.

10
Yfirmnnunum er v vant,
undirstarnir hnsa grannt
eftir v sem fyrir augun ber;
aunmast hi vonda er.
Hva hfingjarnir hafast a,
hinir meina sr leyfist a.

11
Ill eftirdmi alla grein
eru samlkt vi mylnustein.
Viljir vera af fri frjls,
festu hann aldrei r vi hls.
gus tta fr r glpum hrind;
g vertu rum fyrirmynd.

12
Hsfr Plat holl gaf r,
hefi hann betur a v g.
Gar kvinnur ess gti mest,
gjarnan stundi dmin best.
Abgail fr ru og smd;
illa Jessabel verur rmd.

13
Set g a n sinni mr,
sti Jes, a g a r.
Allir hrpuu allt um kring
yfir ig daua og krossfesting.
Sem lamb meinlausast agir ;
ar af stendur mr huggun tr.

14
Lgmlsins blvan bitur og sterk,
banvnn djfull og ll mn verk,
hrpa vilji n hvert um sig
hefnd og fordming yfir mig,
nt g, minn Jes, n v,
fr eirra klgun ver g fr.

15
fellisdmsins gna hrp,
ystu myrkranna vein og p
aldrei mun koma a eyrum mn,
eyrun blessu v heyru n
kalls og hreysti kringum ig;
fr kvl og angist a frelsti mig.

16
Hrpar n yfir mr himinn og jr
helgun, fri, n og sttargjr.
Hvort sem g geng n t ea inn
nu nafni, Jes minn,
bnarhrp mitt hreinni tr
himneskum gui knast n.

17
En r til heiurs allan t
englar drottins og kristnin fr
hrpar n bi himni og jr
hsanna, lof og akkargjr.
Amen segir og upp a
nd mn glavr hverjum sta.



23. slmur: Um Krist hstrking

1
Platus herrann hsta
hstrkja ltur ar.
Nakinn vi stlpann strsta
strengdur Jess var.
Strsmenn me svipum hrktu hann.
Sl mn, hr sj og skoa,
hva sonur gus fyrir ig vann.

2
Helgasta holdi fra
fr hvirfli iljum a
drottni var srt a sva,
svall allt af benjum a.
Hver hans lkama limur og
af srum sundur flakti,
s hirting mjg var sk.

3
Blessaur dreyrinn dundi
drottins lfsum r,
sem regn a hraast hrundi
himins dimmu skr.
Blnai hold, en blgnai und.
Sonur gus srt var kvalinn
saklaus eirri stund.

4
g var sem fjtrum frur
fangelsi ungu ,
nd og samvisku srur,
syndin mn olli v.
S dauleg slar sttin hr
um hverja t sr dreifi,
ekkert fannst heilt mr.

5
Svipan lgmlsins lamdi
lf og sl heldur frekt,
ttinn kvalanna kramdi,
kominn var g sekt.
Banvnlegt ori mitt var mein,
hjarta af hryggum stundi,
hvergi fkkst lkning nein.

6
Sstu , Jes sli,
sr mn brilig.
Til lausnar num rli
v lstu binda ig;
gekkst svo undir grimmdarkvl,
a g kvittaur yri
vi eilft hryggarbl.

7
Sjkdm minn sjlfur barstu,
svo var g heill. Me v
hrmungum hlainn varstu,
fr hryggum er g n fr.
Hegning leist svo hefi eg fri.
Benjar nar mr bttu,
bt s ar tti vi.

8
Hrslan vill hjarta krenkja
me hrum sorgarsting,
egar g gjri a enkja
um na hstrking.
Av, g gaf ar efni til.
einn galst rjsku minnar,
ess n g irast vil.

9
v fell g n til fta,
frelsarinn Jes, r.
Lttu mig nafns ns njta.
N og vg sndu mr.
g skal me hlni heira ig
n og um eilf alla.
huggar , herra, mig.

10
Glestu, mn sl, mig grddi
gus sonar heilagt bl,
synd og sorgin mddi.
Sj, hr er lkning g.
N fyrir reii n er vs.
Brot rlsins herrann btti,
bar v sns furs hrs.

11
Skoa skyldu na
skrlega, sl mn, n.
Sonur gus sig lt pna,
svo lknu yrir .
Heilbrig jna honum rtt
me tr, hollustu og hlni.
Haf gt inni sttt.

12
knist honum a jaka
itt hold rkumslum me,
lega v skalt taka.
olinmtt hjartage
sr drottinn og elskar best.
Lausnara a lkjast num
lof er r allra mest.

13
Ekkert m sma sur:
Sktur rllinn er,
herrann hrmungar lur.
Haf slkt minni r.
Hryggarmynd hans er heiur inn.
Lt mig a lra og halda,
ljfasti Jes minn. -



24. slmur: Um purpurakli og yrnikrnuna

1
Illvirkjar Jesm eftir a
inn inghsi leiddu,
afklddu fyrst, og fljtt anga
flki allt koma beiddu.
Purpuraklis forna flk,
fst mtti varla hung slk,
yfir hans benjar breiddu.

2
Helgunarkli hafi eg misst,
hlaut v nakinn a standa.
Adam olli v allra fyrst,
arf lt mr ann til handa.
Syndanna flk g frist ,
forsmn og minnkun hlaust af v
me hvers kyns hska og vanda.

3
Burt tk Jess blygun hr,
beran v lt sig pna,
rttltisklna keypti mr,
kann s fagurt a skna.
Athvarf mitt jafnan er til sanns
undir purpurakpu hans,
ar hyl g misgjr mna.

4
yrnikrnu ungri eir
rengdu a herrans enni.
Bleldi heitum brenndu meir
broddar svandi henni.
Augun hans bi og andlit me
allt blinu litast r.
Slkt tri eg kvala kenni.

5
Fyrir hlni Adams var
ll jrin lst banni,
vxt v slkan af sr bar,
or gus tri eg a sanni.
essum blvunar yrnikrans
rengt var a hfi lausnarans
til huggunar hrelldum manni.

6
En Jes hlni aftur hr
allri jr blessun frir,
heilnman vxt hn v ber,
hverja skepnu vel nrir.
Fyrir gskunnar gjrning ann
gjarnan lofi og prsi hann,
hva sig um heiminn hrrir.

7
Blvan mr yfir hfi hkk,
htu lgmls bri,
en Jess hana undir gekk,
svo aftur g blessun ni.
Gu minn krnu gaf mr ar
gsku og drar eilfrar
hr og himnum bi.

8
Reyrstaf honum hnd me sp
hirstjrans rlar fengu,
heilsuu kngi og krupu hn,
kallsor vxl gengu;
reyrnum hrktu um hfu hans,
hrktu andlit lausnarans
me kvala kappi strngu.

9
gengur gushs inn,
gt ess vel, sl mn frma,
h ar ekki herrann inn
me hegun lkamans tma.
Beygu holdsins og hjartans kn.
Heit bn n starkveja s.
Hrsnin mun sst r sma.

10
Sjlfs mns verskuldan s g hr,
svoddan tti eg a la
um eilf sem aldrei ver,
me gn og srum kva,
hefi mr ekki hung n
hjlpa, Jes, fr eirri pn.
Blessa s nafn itt bla.

11
ll n lging er upphef mn,
stkri Jes mildi.
Heiur er mr a hung n,
hver sem mr nira vildi.
Hggin, sem leistu, hressa mig;
himnum ver g n fyrir ig
metinn mesta gildi.

12
Mean lfs er mr heit,
eg skal ig, drottinn, prsa,
af hjartans grunni hverjum reit
heiur ns nafns auglsa.
Feginn vil g heimi hr
hla og fylgja llu r.
Lt mr na lisemd vsa.



25. slmur: Um tleislu Krist r inghsinu

1
Landsdmarinn leiddi
lausnarann t me sr,
Gyingum andsvr greiddi
glgglega og svo tr:
r sji ennan hr.
Sannlega yur g segi,
sk finnst me honum eigi,
sem dauadms ver er. -

2
gekk Jess t anninn,
yrni og purpurann bar.
Sagi: Sji hr manninn,
sjlfur dmarinn ar.
Gyingar gfu svar:
Burt me hann, svo eir segja.
S skal krossi deyja. -
sk eirra ein s var.

3
Or og afskun gilti
engin essum sta;
heiftin svo hugann fyllti,
hjarta var forblinda.
Sast eir sgu a:
Ljslega lfsstraffs krefi
lgmli, v hann hefi
gjrt sig gus syni a.

4
Rtt lg, sem ritu finnast,
rangfru Jar hr.
Oss ber ar a minnast,
ill dmi forumst vr.
Dmurinn drottins er.
Hinn me heiftum klagi
og hreinan sannleik aflagi,
sji valdsmenn a sr.

5
g heyri, minn herra,
hversu kvalinn vart,
gjrvll vill glein verra;
galstu mn nsta hart,
v g braut miki og margt.
En mr guspjll greina
glggt itt sakleysi hreina,
hjarta fr huggun snart.

6
Athuga, sl mn, ttum
tgngu drottins hr,
svo vi rtt minnast mttum,
hva miskunn hans veitti r.
Hyggjum a, hann t ber
yrnikrnu tta,
ar me purpurann ltta,
blr og blugur er.

7
Me blskuld og blvan stranga,
beiskum reyr kvalahnt
ttum vi greitt a ganga
fr gus n rekin t,
hrakin heljar st,
kldd forsmnar flkum,
frskfu drottni rkum,
nakin og niurlt.

8
, synd, , syndin arga,
hva illt kemur af r.
, hversu meinsemd marga
m drottinn la hr.
itt gjald allt etta er.
Blinda hold ig ei ekkti,
egar n flr mig blekkti.
Jess miskunni mr.

9
En me v t var leiddur
alsrur lausnarinn,
gjrist mr vegur greiddur
gus nar rki inn
og eilft lf anna sinn.
Blskuld og blvan mna
burt tk gus sonar pna.
Dr s r, drottinn minn.

10
t geng g t san
trausti frelsarans
undir bl himins blan
blessaur vst til sanns.
N fyrir nafni hans
t bori lk mitt lii
leggst og hvlist frii,
sl fer til sluranns.

11
Drar krnu dra
drottinn mr gefur ;
rttltis skrann skra
skal g og lka f
upprisudeginum ,
hstum heiri tilreiddur,
af heilgum englum leiddur
slu eim sjlfum hj.

12
Svo munu gus englar segja:
Sji n ennan mann,
sem alls kyns eymd r beygja
ur heimsins rann;
oft var hrelldur hann.
Fyrir bl lambsins bla
binn er n a stra
og slan sigur vann.

13
muntu, sl mn, svara,
syngjandi fgrum tn:
Lof s mnum lausnara.
Lamb gus hsta trn
sigur gaf snum jn.
Um blessaar himnahallir
honum segjum vr allir
heiur me stum sn.

14
Son gus ertu me sanni,
sonur gus, Jes minn.
Son gus syndugum manni
sonararf skenktir inn,
son gus einn eingetinn.
Syni gus syngi glaur
srhver lifandi maur
heiur hvert eitt sinn.



26. slmur: Samtal Plat vi Kristum

1
Hr um gus son heyri
heiinn landsdmari,
hann spyr, v hrast gjri,
hvaan vor drottinn s.
En Jess ur agi,
a og vel maklegt var.
Platus brtt a bragi
byrstist og aftur sagi:
Viltu ei veita svar?

2
Mn er, a mttu jta,
maktin svo tignarlig;
g m vel lausan lta
og lka krossfesta ig. -
Jess svarar og segir:
Sst ttu vald mr,
ef r vri a eigi
a ofan gefi, svo megir
heiri eim halda hr.

3
S hefur synd enn meiri,
er seldi mig r hnd. -
Platus hygg g a heyri;
hann grundar efnin vnd.
Gjri strax gria a leita.
Gfu prestarnir ans:
Vg ef essum vilt veita,
vst mttu ekki heita
kr vinur keisarans. -

4
Heiingjar halda gjru,
hjguir eirra senn
brn ttu alin jru
eins og holdlegir menn.
Hann ttast hr ef vri
herrann goanna kyns,
hugi v helst a bri,
hentuglega fram fri
rannskn rttdmisins.

5
Skurgo sn heinir hldu
hafandi mestu akt,
forgefins hug sinn hrelldu,
hrddir vi eirra makt.
, hversu framar tti
einn srhver kristinn mann
ttast drottins almtti
me st og blygunarhtti,
sem stoltum steypa kann.

6
Af strri makt sig r stra
stoltur Platus hr,
rtt ml til rangs a fra
reiknai leyfilegt sr.
Kann vera margan megi
meining s villa rtt,
lgin brjti og beygi,
banna s eim a eigi,
fyrst vald eir hafa htt.

7
Gu er s vldin gefur,
gti ess ri sttt;
sitt lni hver einn hefur
hr af drottni til sett.
Hann lt ig heiur hljta,
heirast v af r vill;
viringar vel mtt njta,
varast drambsemi ljta,
rg og rangindin ill.

8

Yfirvald einn gu sendi,
undirmenn gi ar a,
sver drottins hefur hendi,
heira skulum vr a,
hlugir frii halda,
hlf og forsvari n.
verlyndis rjskan kalda
unglegri hefndargjalda
a vsu sr vnta m.

9
Eins sem hver einn misbrtur,
eftir v straffast hann.
Harari hefndir hltur
hinn s meira til vann.
eim mun ei plgan verra,
sem rjskast illsku rt.
S jn von hins verra,
sem vilja ekkir sns herra,
gjrir vert mt.

10
Varveiti valdsmenn alla
vor gu sinni sttt,
svo varist vonsku a falla,
vel stundi lg og rtt.
Hinir hlni standi,
hver svo sem skyldugt er.
Hrein tr og helgur andi
haldist voru landi.
Amen, ess skum vr.



27. slmur: Plat samtal vi Gyinga dmstlnum

1
Platus heyri hta var
honum keisarans reii ar,
t leiddi Jesm anna sinn,
upp sest egar dmstlinn.

2
Gyingum san sagi hr:
Sji, ar yar kngur er. -
eir bu: Tak ennan burt fr oss,
brlega lt hann deyja kross. -

3
Skal g krossfesta kng yvarn?
kallar Platus hnisgjarn.
ngvan kng, segja eir aftur hr,
utan keisarann hfum vr. -

4
Guspjallshistoran hermir fr,
heiti s staur Gabbat.
Ha steinstrti ir a.
ar mttu, sl mn, gta a.

5
Vei eim dmara, er veit og sr,
vst hva um mli rttast er,
vinnur a fyrir vinskap manns
a vkja af gtu sannleikans.

6
Platus keisarans hrddist heift,
ef honum yri r vldum steypt.
etta, sem helst n varast vann,
var a koma yfir hann.

7
, vei eim sem me rtt lg
umgangast og au tka mjg,
sannleiknum meta sitt gagn meir,
svviring drottni gjra eir.

8
Huga sn g og mli mn,
minn gi Jes, enn til n.
Platus kng ig kallar hr,
krossfesting Jar ska r.

9
Vst ertu, Jes, kngur klr,
kngur drar um eilf r,
kngur englanna, kngur vor,
kngur almttis tignarstr.

10
ststu bundinn ar fyrir dm,
leistu hrp og kvala rm,
afsegja gjru allir ig;
undrar strlega etta mig.

11
, Jes, a er jtning mn:
g mun um sir njta n,
egar , drar drottinn minn,
dmstl skjum setur inn.

12
Frelsaur kem g fyrir inn dm,
fagnaarslan heyri eg rm:
nu nafni tvaldir
tvalinn kalla mig hj sr.

13
Kng minn, Jes, g kalla ig.
Kalla rl inn aftur mig.
Herratign ngva a heimsins si
held g ar mega jafnast vi.

14
Ha steinstrti heimsins sleipt
hefur mr oft vanda steypt.
anga lt Jess leia sig,
svo lknin hans kmi yfir mig.

15
Jes, n kristni ks ig n,
kngur hennar einn heitir .
Stjrn n henni svo haldi vi,
himneskum ni drar fri. -



28. slmur: Um Plat rangan dm

1
Platus s a snnu ar,
sn r mttu ei gilda par.
Upphlaup sr bi hrddist hann,
hugi a stilla vanda ann;
fullngja vildi flksins bn,
f skyldi Jess dauans tjn.
Sannleika ngum sinnti meir,
svo dmdi allt sem beiddu eir.

2
Hendur vatni nam vo,
ar nst vi Ja mlti svo:
Sjlfir um yur sji r.
Saklaus vi rttltt bl g er. -
Allur almginn upp a
andsvarar greitt essum sta:
Hans bl, n hann kvelji kross,
komi yfir brnin vor og oss. -

3
Platus hafi prfa ar,
pslarsk drottins engin var;
fyrir og eftir eins r hann
rskura Jesm saklausan;
mt samvisku sinni vert
sjlfur viljandi dmdi bert.
Gu gefi a yfirvldin vor
varist au dmin glpa str.

4
Hva margur n heiminum
hr fyrir lastar Platum,
sem elskar og ikar mest
athfi hans og dmin verst.
ttinn dmi oft fr sess;
yfirherrarnir njta ess.
Almgans hrsun olli v,
illgjarnir sklkar hlaupa fr.

5
batavon og vinaht
verkin dylja su ljt.
Lka kemur s fordild fram,
sem forsvara getur Barrabam.
Gefst raunin hva gilda skal
gulltungan s sem Achan stal.
Mske og iggi mtur hinn
meir en Platus etta sinn.

6
Eg spyr hva veldur, dygg flest
eykst nr daglega og fjlgar mest?
Umsjnarleysi er orsk hst,
eigin gagnsmunir essu nst.
Miskunn, sem heitir sklkaskjl,
skyggnist eftir um fntt hl.
ttinn lgin svo vingar rtt,
ora au ekki a lta htt.

7
Fyrir flkinu egar ar
voi Platus hendurnar,
fyrir gui sr ann gjri grun,
gilda mundi s afskun.
Varastu, maur, heimsku hans.
Hr villir sjnir manns,
almttug drottins augsn skr
allt itt hjarta rannsaka fr.

8
Viltu ig vo, vo hreint
el hjartans bi ljst og leynt.
Ein laug er ar til elisg:
irunartr og Jes bl.
Grt na synd, en set itt traust
sonar gus pnu efalaust.
Lt af illu, en elska gott.
Allan varastu hrsnisvott.

9
Blshefnd sig og brn sn me
blindaur lur hrpa r.
Efldist svo essi skin kld,
enn dag bera eir hennar gjld.
Athugagjarn og orvar srt,
einkum egar reiur ert.
Formling illan finnur sta,
fst mega dmin upp a.

10
Drottinn Jes, sem dmdur vart,
dmari kemur aftur snart.
Dmsmenn lttu til drar r
dmana vanda rtt sem ber.
vo vor hjrtu og hendur me.
Hrein tr varveiti rsamt ge.
itt bl flekklaust sem fli kross,
frelsi a brnin vor og oss.



29. slmur: Um Barrabas frelsi

1
Seldi Platus saklausan
son gus til krossins daua.
Upphlaupsmaur s vg eitt vann,
frelsi fann,
fkk lf, en missti naua.

2
myrkvastofu s bundinn bei,
Barrabas fr g hann heiti.
M hr finnast ein merking grei
um mannkyns ney,
mjg skr a llu leyti.

3
Barrabas fr g a fur og ni
flestir lrir menn i.
Adam lkist ar eflaust vi
og allt hans li,
sem fll dauans kvi.

4
Upphlaupsmaur hann orinn var,
epli munn sr leiddi,
sjlfs gus boori sinnti ei par,
og san ar
sig og allt mannkyn deyddi.

5
djfuls fjtrum fastur l
fanginn til eilfs daua.
Allir hans nijar t fr
me eymd og r
ttu von kvala og naua.

6
Hr Jes var heli kalt
af heinu dmt yfirvaldi,
fkk Adam sjlfur frelsi snjallt
og flk hans allt,
sem fagnar v lausnargjaldi.

7
N fyrst g Adams niji er,
nr mr gengur a dmi.
Sl mn, set slkt fyrir sjnir r,
og sju hr
sannferugt lrdms nmi.

8
, hva oft hef g aumur gjrt
uppreisn mt drottins anda,
daglega v hans boor bert
svo braut g vert.
Mr bar hlni a standa.

9
Mun g ekki vi manndrp fr:
mna sl rtt g deyddi.
Ill dmin gfust af mr n
og nauir
nungann ar me leiddi.

10
frgur er g orinn mest.
Allar skepnur a sanna.
Frum ekkert forsvar sst;
fangelsi verst
fyrir v hlt g a kanna.

11
myrkvastofu g bundinn b,
blvan lgmls mig hrir;
dapurt nlgist dauans str
og dmsins t;
daglega sorgin mir.

12
Heyri g n ann hjlpar rm,
a hafir , Jes mildi,
fyrir mig lii lflts dm;
n lknin frm
lausan mig kaupa vildi.

13
S heilaga aflausn hrygg og st
af hjarta mnu greiir,
syndanna leysir hlekkja hnt
og hr me t
r hru fangelsi leiir.

14
Hva daua saknmt sst mr,
svoddan miskunn g ekki,
til daua allt var dmt r,
minn drottinn, hr;
dminum kvi eg v ekki.

15
Lf mitt og sl ig lofar n,
leyst fr dauans fangelsi.
Eg lifi ea dey, a er mn tr
brigul s,
nu, Jes, frelsi.

16
Himneskri pskaht
hef g n ess a ba.
Myrkvastofunni frelstur fr
g fagna
flokki tvaldra la.

17
Svo er n Barrabas orinn fr,
Adam og g, hans niji.
Hver kristin sla heimi
vorn herra v
heiri, lofi, tilbiji.



30. slmur: Um Krist krossbur

1
Strsmenn Krist r kpunni fru
og klddu hann snum bning .
Sollnar undir srt vi hrru;
r sviu og blddu upp n.
blessuu snu baki sru
hann bar sinn kross og mddist v.

2
Skei svo samri stundu,
Smon nokkurn bar ar a,
framandi maur er gekk um grundu,
gripu Jar ann sta,
krossinum hans herar hrundu,
en hann gekkst nauugur undir a.

3
eir sem, sl mn, syndir drgja
samviskunni vert mt,
undir drottins endurnja,
ef ekki gjra lstum bt.
Vi skulum fr eim flokki flja
og fyrirgefningar bija af rt.

4
Upp heimsins akklti
er hr dmi ljst til sanns.
Margan lknai son gus sti
sjkan meal almgans.
N var ei neinn s bli bti
og bri me honum krossinn hans.

5
Smon bi og syni hans ba
sjlf hr nefnir historan,
v guhrddur skal njta na
og nijar margir eftir hann.
Miskunnsemd vi menn fra
minnast gu og launa kann.

6
Framandi maur mtti Kristi,
me honum bar hans unga kross.
Hr m finna, hvern a lysti,
hreina ing upp oss:
Gyingaflk gus n missti,
gafst heiingjum drarhnoss.

7
Synda undir fast mnar
oft hverri stundu nr,
samviskunnar sr ei dvnar,
sviameini illa grr.
Blessaar, Jes, benjar nar
bi g mki og lkni r.

8
essi krossins unga byri
r var, drottinn, lg bak,
svo fyrirmyndan fylld s yri,
frnarviinn bar sak.
S inn gangur sorga stiri
af slu minni tk mak.

9
Minnist g jning na.
ig s mddi byrin str.
Sannlega fyrir slu mna
svoddan lei n gskan bl.
Vegna ess mr virstu a sna
vorkunnsemi, nr g l.

10
Hold er tregt, minn herra mildi,
hrmungunum a fylgja r.
g feginn feta vildi
ftspor n, sem skyldugt er,
viljinn minn er veiku gildi,
verur v a hjlpa mr.

11
Elskuge svo itt g ekki,
jum viltu sna li.
Lttu mig, drottinn, einan ekki
nau minni, og ess g bi,
nafni mitt, nauir hnekki,
n n blessu kannist vi.

12
Komir undir krossinn stranga,
kristin sla, gt ess hr,
ef holdi tekur a mgla og manga,
minnstu hver n skylda er.
Lttu sem sjir ganga
sjlfan Jesm undan r.

13
Undir krossi illvirkjanna
aldrei hr ig finna lt.
Varast glpi vondra manna,
verkum num hafu gt.
Ikau bn og irun sanna,
elska gjarnan hf og mt.

14
Hafu, Jes, mig minni,
mu og dauans hrelling stytt.
Brn mn hj r forsjn finni,
fr eim llum vanda hritt.
Lttu standa lfsbk inni
lka eirra nafn sem mitt.



31. slmur: Prdikun Krist fyrir kvinnunum

1
Flki, sem drottni fylgdi t,
fylltist margt angri hru.
Kvinnurnar grtu srt me st,
sem hans kvl aumka gjru.

2
Sneri til eirra son gus sr,
sagi herrann mtur:
Grti r ekki yfir mr,
, Jersalems dtur.

3
Sona yra og eigin eymd
eflaust r grta megi.
Nlgast s t sem n er geymd,
nr r harmandi segi:

4
Sl n byrjan barnlaus er
og brjst au ei sogin vru.
Hrynji yfir oss hlsarnir,
hir og bjrgin stru. -

5
Ef gjrt er svo v grna tr,
geta hver til ess ni,
hva hi ornaa mun ske.
a fr g Jess ri.

6
, hva veraldar viring er
vlt og svikul a reyna.
Gt ess, mn sl, og sju hr
sannprfa dmi eina.

7
plmasunnudag sjlfur inn
son gus borg nam ra.
stvinir hans a sama sinn
sungu lof n alls kva.

8
Fm dgum sar sjlfur t
srur me kross nam ganga.
a hlutu hans vinir a sj me st,
sorg hjartans bru stranga.

9
Hafi svo veri vlt og fl
verldin herra snum,
hvers m sr vnta rllinn ?
ess gt huga num.

10
eim sem hn bur blleik sinn,
bin er sorgin mesta.
Hirtu v aldrei huga inn
vi hana, mn sl, a festa.

11
Sannlega skyldugt segi eg mr
sra kvl a grta,
sem, drottinn Jes, ungt a r
rengdi allan mta.

12
Samt er r ekki nt me v,
g ig aumka vildi.
Eilfa htign ertu
upphafinn, Jes mildi.

13
ar m n heldur aukast af
angur samvisku minnar,
orsk g til og efni gaf
allrar hrmungar innar.

14
Erfii hef g auki r
of ungt me syndum mnum.
Glpanna, sem g gjri hr,
galstu holdi nu.

15
Hrist g mr s hulin geymd
s hefndar pnan stranga,
v g vann til a eilf eymd
yfir mig skyldi ganga.

16
En gle g mig aftur vi
vxtinn kvala inna.
ar af last g frelsi, fri
og forlt synda minna.

17
Angistin sr og sorgarlt,
er sl helst ji mna,
snst fgnu og fegingrt
fyrir miskunn na.

18
Bi g n, Jes bli, ig,
sem bt mr gjrir vinna:
Lt ngvan gjalda eftir mig
illsku n synda minna.



32. slmur: Um a visnaa og grna tr

1
Greinir Jess um grna tr,
getur hins visna einninn me.
Vi skulum, sl mn, skoa n
skran lrdm mli v.

2
Frjvgunareikin vkvu, vn,
vel blmgu st me laufin grn,
egar jru sst til sanns
son gus klddur holdi manns.

3
Lfsins vxtu ljfa bar,
lknai Jess sttirnar,
fr djfli leysti og dauans pn,
daufum gaf heyrn, en blindum sn.

4
Af hverri grein draup hunang stt:
Hjlpriskenning fkk hann rtt.
ll hans umgengni stleg
angraar slir gladdi mjg.

5
Gui var ekkt a grna tr;
glddust himnar og jrin me:
hans fing a vitnast vann
og vi Jrdan skrist hann.

6
Rttltis allan vxt bar:
Inn til krossdaua hlinn var,
saklausa lambi, son gus einn,
af synd og ltum klr og hreinn.

7
mtti ei a ela tr
angurlaust vera jrunni.
Gus reiistormur geisa vann.
Gekk v refsingin yfir hann.

8
Ef spyr a hva valda vann,
vildi gu lta saklausan
soninn komast sorgir r,
sem honum var hjartakr,

9
skalt vita a visna tr
var mannkyn allt jarrki,
ofan a rtum upporna,
vxt rangltis fri a.

10
Skasemdartr, sem skemmdi jr,
skipai drottins reii hr
upphggva svo a ekki ar
akrinum s til hindrunar.

11
Vor Jess mnnum vgar ba.
Vinnast mtti ei a fengist a,
utan hann tki upp sig
illvirkjagjldin hryggilig.

12
Herrann klddist holdi ,
hinga kom til vor jru .
Visnari eik gafst vkvan g,
var thellt hans dra bl.

13
Saklaus v lei hann sorg og h,
syndugt mannkyn svo fengi n.
Hi grna tr var hraki og hrist.
Hr af a visna blmgaist.

14
Gus drarsti sitt hold
sonurinn mtti ei hefja v,
fyrr en heimi hara ney
hafi ola og krossins dey.

15
, hva manns hold er heimsku fyllt,
hrilega r mta villt,
viljandi lstum liggur a,
leikur sr alls kyns glpum a.

16
Margur tlar, fyrst ekki strax
fellur hefndin sama dags,
drottinn aldrei muni meir
minnast a sem gjru eir.

17
v ga trnu yrmt var sst.
urrum fausk mun bli vst.
Hafi fairinn hirt sinn son,
hefndar mun rllinn eiga von.

18
Ef n gus mildin stsamlig
hegnda, sl mn, lur ig,
hans olinmi haltu hr
hjlprismeal gefi r.

19
Visna tr g a vsu er.
Vgu, rttltis herrann, mr.
Gskunnar eikin, grn og fn,
geymdu mig undir skugga n.

20
Von er a mr s mtkast vst.
Mun g umflja dauann sst.
Holdi m ei fyrir utan kross
eignast himnum drar hnoss.

21
Tpti g mnum trarstaf
tr sem drpur hunang af.
Sjn hjartans llu angri
upplsist nr g smakka v.

22
egar mr ganga rautir nr,
r sn til mn, Jes kr.
Hjarta hressi og huga minn.
himneskur narvkvi inn.



33. slmur: Um Krist krossfesting

1
Kom loks me krossins byri
Kristur Hausasta.
rjur tri eg hann yri.
Edik galli blanda
honum eir hldu a.
Drottinn vor drar mildi
drekka ekki vildi,
hann smakkai a.

2
Fals undir fgru mli
fordildar hrsnin ber,
vintta tempru tli,
trarlaus irun hr
edik gallblanda er.
Svoddan srdreggjarvni,
sjist glyslega skni,
herrann hrindir fr sr.

3
a tek g vst til akka,
vilt, drottinn kr,
srt me r sjlfum smakka.
S n miskunnin skr
hverri ney mr nr.
Gallbeiskju blvaninnar
og bikarinn heiftar innar
burt settu fr mr fjr.

4
Nakinn Jesm jru
Jar krossfestu ar
me heiftar sinni hru.
Hendur og fturnar
teygt allt og toga var;
gekk svo jrngaddur nstur
gegnum lfa og ristur,
skinn og bein sundur skar.

5
Tveggja moringja milli
miskunnar herrann hkk,
spdminn fr eg a fylli,
sem fyrr meir um a gekk.
Rir svo ritning ekk:
jn minn, s einn tvalinn,
er me spillvirkjum talinn,
forsmn mjg unga fkk.

6
N g minnist nsta
nakinn Adam st
vi tr me hrmung hsta,
hjartasorg, bl og m,
v verk hans voru ei g,
innvortis angri kvaldi,
undir trjnum sig faldi.
ess galt ll heimsins j.

7
N aftur Jess nakinn
negldur trnu st,
pndur, hstrktur, hrakinn,
hjartans bar sran m.
voru verk hans g.
Einn fyrir ngum faldist,
opinberlega kvaldist.
ess naut ll heimsins j.

8
Horfi eg hendur nar,
herra minn, Jes kr.
Fyrir misgjrir mnar
meinin slk liu r.
Bldreyrinn dundi skr,
saurgun slar og handa,
sem mr oft kom vanda,
af hreint me llu vr.

9
Fs var g fram a halda
feril glpanna hr.
ess ftur nir gjalda;
a var til lknar mr.
Drottinn, g akka r.
Fram friarins leiir
ftspor mn jafnan greiir
han af, hvar g fer.

10
Gu gfi a mitt hold mtti
me r krossfestast n
fr llum illskuhtti;
sk mn er dagleg s.
Minn herra, a veist .
Upp a nd mn kynni
hindru gsku inni
jna me ri tr.

11
Einn me illrismnnum
allir ig hldu ,
sem heilagleik snnum
sjlfur komst himnum fr:
N g ess njta m,
af v g er tvalinn
einn me gus brnum talinn.
ar treysti eg eflaust .

12
g mun, mean g hjari,
minnast krossinn inn,
heimsins ljfi lausnari;
lfgar a huga minn,
hvort g geng t ea inn,
af innstum star grunni,
t me huga og munni
segjandi hvert eitt sinn:

13
Jes Krist kvl eina,
krossinum fyrir mig sken,
s mn sttargjr hreina
og syndakvittunin,
af sjlfum gui sn.
Upp a nd mn vonar
nafni furs og sonar
og heilags anda. Amen.



34. slmur: a fyrsta or Krist krossinum

1
egar kvalarar krossinn
keyra vorn herra gjru,
flatur me trnu lagur l
lausnarinn niur jru.
Andliti horfi eim sta
og augun hans blessu himnum a.
Hann stundi af angri hru.

2
Sinn fam allt eins og barni bltt
breiddi mt furnum kra,
bli dundi og trin ttt,
titrai holdi skra.
Hr skoa, maur, huga inn,
hva kunni meira nokkurt sinn
drottin til hefndar hrra?

3
vinum friar blur ba
brunnur miskunnarinnar.
Hann vill eir njti einninn a
vaxtar pnu sinnar.
Sagi: Fair, eim fyrirgef ;
forblindair ei vita n
sjlfir, hva vont eir vinna. -

4
Lausnara num lru af
lunderni itt a stilla,
hgvrardmi gott hann gaf,
nr gjra menn r til illa.
Blt og formling varast vel,
vald gus allar hefndir fel,
heift lt ei hug inn villa.

5
tt vi ara saklaus srt,
sannlega skalt ess gta,
samt fyrir gui sekur ert,
s frjlst ig a grta.
Illir menn eru hendi hans
hirtingarvndur syndugs manns.
Enginn kann ess a rta.

6
vinum ills skir hr,
ei minnkar heiftin eirra,
olinmi eykur r,
afrkir bo ns herra.
styggir gu me svoddan si,
samviskan mjg ar sturlast vi,
bl itt verur v verra.

7
Upplstu hug og hjarta mitt,
herra minn, Jes sti,
svo a g drar dmi itt
daglega stunda gti.
eir sem fornt angra mig,
ska g helst a betri sig,
svo hj r miskunn mti.

8
Heimsins og djfuls hrekkja vl
holdi rlega villa.
ess vegna ekki ekki eg vel,
n margt gjri illa.
Beri svo til g blindist hr,
bi , Jes, fyrir mr.
a mun hefnd hara stilla.

9
Eg m vel reikna auman mig
einn flokk eirra manna,
sem kvlinni ju ig,
a voru gjld syndanna.
En sem bttir brot mn hr,
bi n lka fyrir mr,
svo fi eg frelsun sanna.

10
Fyrst bast friar fyrir ,
er forsmn r sndu mesta,
vissulega g vita m,
viltu mr allt hi besta,
v g er gus barn og brir inn,
blessai Jes, herra minn.
N kann mig n ei bresta.

11
Allra sast g hr
andlti mnu a gegna,
s , minn gu, fyrir sjnum r
sonar ns pnan megna,
egar hann lagur lgt tr
leit til n augum grtandi.
Vgu mr v hans vegna.



35. slmur: Um yfirskriftina yfir krossinum

1
tskrift Platus eina lt
yfir krossinum standa:
Jess nefndur af Nazaret,
nr kngur Gyingalanda. -
Drottni me sann
dmarinn fann
dauask ngva hrri.
Margur las a
essum sta,
v hann var borg svo nrri.

2
a var rita og anninn sett
renns lags tungumli.
Valdsmenn Ja a vissu rtt,
vilja v Platus brjli.
Hann ansar greitt,
ei skyldi neitt
um breytt, og framar tji:
Hva skrifa er,
skal standa hr. -
Svo skei af drottins ri.

3
ar n krossi herrann hkk,
hr a, mn sla, gtum,
viringartitil fagran fkk
me forprs sakleysis mtum,
a hjlparfs
heiti Jess
heimsins lausnarinn gi,
hver djfli fr
oss frelsa m
flekklaus me snu bli.

4
Nazarenus hann nefnist ar.
Nttruspilling manna
frskilinn einn a vsu var;
vel ekka hlni sanna
sndi hann hreint,
ljst bi og leynt
lifandi gui einum,
hans tignar son,
trr, forsjll jn,
tryggur llum greinum.

5
Kngur Gyinga klr og hreinn
krafti gulegum drottnar,
s Davs stl skal erfa einn,
aldrei hans rki rotnar.
sraels hrs,
heiinna ljs,
heitinn forferum lengi.
Svoddan titil
smdi rtt vel,
sl mn, inn herra fengi.

6
Svoddan viringu vildu hann
vondir Gyingar sneya.
Heiftarfundin eim brann,
af v Platum beia
ortak a brtt
allan htt
r fra settum mta.
Hann kva vi nei,
v a vill ei
eim drottinn veitast lta.

7
Drambltum setur drottinn skammt
me djrfung eirra og hrekki.
eim lst svo sem hann lofar framt,
lengra komast eir ekki.
Allt skal mitt traust
efunarlaust
hans makt jafnan standa.
Hva munu mr
mennirnir
mega nokkru granda?

8
renns lags tungum var etta skr,
v a vor herrann mildi
vildi sn elska, st og n
allri j boast skyldi.
Hvert tunguml
me huga og sl
heiri ig, Jes gi,
sem kvlin n
og krossins pn
keypti fr syndami.

9
Gefu a murmli mitt,
minn Jes, ess g beii,
fr allri villu klrt og kvitt
krossins or itt t breii
um landi hr
til heiurs r,
helst mun a blessun valda,
mean n n
ltur vort l
li og byggum halda.

10
Handskrift var ein yfir hfi mr,
hver mna slu grtti.
nnur st, Jes; yfir r,
sem angri mns hjarta btti.
Jes, ert
tvalinn bert.
Undir kngsstjrnan inni
rla og s
um allan t
htt er slu minni.



36. slmur: Um skiptin klunum Krist

1
Strsmenn hfu krossfest Krist,
klna hans tku snart,
skiptu stai fjra fyrst,
f skyldi hver sinn part.
kyrtil prjnaan ljst me list
lgu eir hlutfall djarft,
flskuverk mean fullgjrist;
flki horfi margt.

2
Ritning s eina uppfyllt er,
ur var ar um skr:
Skra mnum eir skiptu sr. -
Skrlega svo er tj:
Hlutfalli yfir fat mitt fer, -
f g ess einninn g.
Set, maur, slkt fyrir sjnir r,
sj drottins miklu n.

3
N mttu skilja, nakinn var
negldur drottinn kross.
Opinbert su allir ar
trunninn dreyra foss.
Svoddan forsmn gus sonur bar
sannlega fyrir oss.
Hr baust llum n hylmingar
himneskt miskunnarhnoss.

4
Kalla g merki klin hans
kristnina heimi hr:
Um fjrar lfur foldarranns
flokkur s dreifi sr.
Lfkyrtill essi lausnarans
lknaror blessa er:
Vilji v skipta skynsemd manns,
skilning sannleiksins verr.

5
Ei lt vor drottinn auleg h
eftir essum heim,
klin sem hann bar holdi ,
en hvorki gull n seim.
mtti ei hans mir f
hi minnsta af llum eim.
Illir menn hendi yfir au sl.
Aldrei v dmi gleym.

6
Safna hflega heimsins au.
Hugskin sturlar ge.
igg af drottni itt daglegt brau,
duga lt r ar me.
Holdi jrin hylur rau,
hlotnast m msum f.
Svo ig ei ginni girndin snau,
gt vel hva hr er ske.

7
Strsmanna heift og hargi
herrans kvl gat ei mkt.
viti ng hann srur s,
sinni var illskurkt.
eir sem ftkan fletta f,
flskuverk drgja slkt.
Gu lti ig ekki glp ann ske,
a gjrir anna vlkt.

8
Nakinn krossi hkkstu hr,
herra minn, gu og mann:
Fullnaarborgun fengin er
fyrir mig syndugan.
frn drottinn og sl mn sr,
s glest, en blkast hann.
Brullaupsklna til bjstu mr
ann besta eg girnast kann.

9
Hentuglega fll hlutur s,
herra minn, Jes kr:
lst mig auman finna og f
fagnaaror n skr.
eim klafaldi reifa eg ,
egar mig hryggin slr.
Straumur eymdanna stvast ,
styrk njan hjarta fr.

10
Hr n skipti heimurinn
hljandi aui sn,
endast s glaumur eitthvert sinn,
vin lfsins dvn.
Lttu mr hlotnast, herra minn,
hlutfall nst krossi n,
svo drar fegursti dreyri inn
drjpi slu mn.



37. slmur: Anna or Krist krossinum

1
Uppreistum krossi herrans hj
hans mir standa ni.
Sveri, sem fyrr nam Smeon sp,
sl og lf hennar ji.
Jhannes einninn, Jes kr,
jafnt var ar lka staddur nr.
Glggt s a llu gi.

2
Sinni mur hann segja r:
Son inn lttu ar, kvinna. -
Vi lrisveininn lka me
lausnarinn bltt nam inna:
Sj og mur na ar. -
aan fr, sem skyldugt var,
s tk hana til sinna.

3
S sem hlninnar setti bo,
sinni blessun r heita
eim e foreldrum styrk og sto
stunda me elsku a veita.
Svoddan dygganna dmi hr
drottinn vor sjlfur gaf af sr
brnunum eftir a breyta.

4
Girnist , barn mitt, blessun f,
bjrg lfs og gfu fna,
foreldrum skaltu num
knun og hlni sna.
Ungdmsverlyndi oftast nr
lukku og slys a launum fr.
Hrekkvsa hefndir pna.

5
Ekkjurnar hafa einninn hr
gtis huggun bla.
Jess allt eirra angur sr,
asto eim veitir fra,
ef r me hreinum hug og si
halda sr drottins pnu vi
og hans hjlpris ba.

6
Mara, drottins mir kr,
merkir gus kristni sanna:
Undir krossinum oftast nr
angur og sorg m kanna.
Til hennar ltur ar herrann hrt,
huggunarori sendir drt
og forsjn frmra manna.

7
a reynist oft heimi hr
hlutfall drottins stvina,
hrmungarsveri srt sker,
sld lfsins gleur hina,
hverjir Kristum ha mest;
hefur svo lngum vigengist.
Ltt vill v angri lina.

8
En eir sem Jesm elska af rt,
undir krossinum standa,
herrans blfami horfa mt,
hvern eir lta anda.
Trar og vonar sjnin sett
sr hans og benjar skoar rtt.
a mkir mein og vanda.

9
Jess einninn me st og n
aftur til eirra ltur,
gefur hugsvlun, hjlp og r,
harmabnd af eim sltur.
Agtin fursaugun klr
ll reikna sinna barna tr;
asto au aldrei rtur.

10
g lt beint ig, Jes minn,
jafnan hryggin srir.
mnum krossi krossinn inn
krftuglega mig nrir.
Srhvert einasta sri itt
sannlega grir hjarta mitt
og njan fgnu frir.

11
g andvarpa, ska og bi,
augunum trar minnar
lt g hvert einast ori vi
upp til krosspnu innar.
Strax sna mr n signu sr,
syndugum manni opinn str
brunnur blessunarinnar.

12
Gleistund holds gefur mr
gu minn a vilja snum,
upp ig, Jes, horfi eg hr
hjartans augunum mnum.
Aulegar gin lkamlig
lttu aldrei villa mig
fr krossins fami num.

13
Jnas sat undir einum lund,
ngra meina sr kenndi.
Hdegisslar hitastund
hann ei til skaa brenndi.
Jes krossskugga skjli hr
sklir langtum betur mr
fyrir gus heiftar hendi.

14
Hvort g sef, vaki, sit eur st
slu og httum naua,
krossi num g held mig hj
horfandi bl itt raua.
Lt mig einninn, vin verr,
t af sofna ftum r;
svo kvi eg sst vi daua.



38. slmur: Um hung og brigsl sem Kristur lei krossinum

1
eir sem a Krist krossi senn
komu og fram hj gengu,
hristu me hung hfuin,
honum til brigslis fengu,
heitor sn hefi hann haldi ltt,
herrans musteri a brjta,
remur dgum anna ntt
efna me bygging fljta.

2
Tveir lugu svoddan falsmenn fyrst
fyrir Kafas dmi;
af v hafi a t borist
eftir fjlmennis rmi.
essir hafi heyrt og s
herrans jarteiknir frar,
lygin eim betur gafst um ge.
Gengur svo enn til var.

3
ldungar landsins, flki flest
og flokkur heiinn strsmanna
herrann vorn Jesm hddu mest
me hfingjum prestanna;
sgu: Ef ertu son gus kr,
s ig me krafti styur,
kom hr, svo a sjum vr,
sjlfur af krossi niur.

4
Hann, s e rum hefur hr
hjlpa og lkna marga,
megnar n ekki a snnu sr
sjlfum r ney a bjarga. -
Svoddan hyri, hrp og dr
hlaut Jess a la.
St a yfir um stundir rjr.
Stutt var andlts a ba.

5
fram hj Krist krossi n
kallsandi held g ganga,
sem ekki af hjartans st og tr
elska hans pnu stranga,
heilagleik snum hrsa fr,
vi holdsins fsn sig binda,
san falla rvnting
ea forhering synda.

6
A num krossi, Kriste kr,
kem g sem einn framandi.
Gef mr leyfi a ganga nr.
Ge mitt styrki inn andi,
svo g hugleii hva til kom,
hung, brigslyri og pnu
leistu, manngsku mildin frm,
mti andlti nu.

7
Sl mn og lf r smdir hlaut
sjlfs gus musteri a heita,
skrninni v g n a naut;
a nam gus andi veita.
San hefur a syndin mrg
srlega gjrt a brjta.
Holds nttran mjg elskar rg
athfi heimsins ljta.

8
remur dgum ar mt
v ht g mrgu sinni,
me irun, tr og yfirbt
aftur a btast kynni.
, hva veitir slkt erfitt hr,
efnin og dug vill verra.
Brigsli sem til var bi mr,
bar n Jess, minn herra.

9
velgengninni g hrsa htt
hraustleika trarinnar.
mtltinu hn bilar brtt;
brest finn g stran hennar.
Enginn fullkominn mr sst
vxtur dygga stur.
Bar v fyrir mig brigsli verst
blessaur Jess mtur.

10
Hjlpa lst g me heilnm r
hinum sem illa breyta,
sjlfs mns lta sst f g;
svoddan m blindi heita.
Mr var ar strsta minnkun a,
mtti hyrum kva.
Burt tk n Jess bli a,
brigslin v vildi hann la.

11
Jes, nu andlti
yfir ig brigslin dundu,
a svo frii nd mn s
minni dauastundu.
Hddur varstu af llum, einn
alla fr hung leystir.
Aldrei tapast s nokkur neinn,
sem nafn itt upp treystir.

12
Nr sem hrekkvsra hung n
hjarta mitt srt vill stanga,
undir inn kross g feginn fl,
fram hj skal eigi ganga.
ar stend g kyrr, kalls og sp
kveiki mr heims bla.
Upp ig, Jes, einn g s.
Allt vil g me r la.

13
Fyrst varst hddur, herra,
harmakvl leistu slka,
svo heiri ig n han fr
himnar og jrin lka.
Allir englar og ll heims mynd
undir itt vald sig hneigi.
Og g ar upp , aum mannkind,
amen af hjarta segi.



39. slmur: Um rningjans irun

1
Annar rninginn rddi,
sem refsa a sinn var,
herrann vorn Jesm hddi,
hann gaf etta andsvar:
Ef ar von er til nokkur,
a gus sonur srt,
hjlpa r og svo okkur
r essum kvlum bert. -

2
En hinn ar upp gegndi:
Ekki hrist gu.
Hverjum straffs heiftin hegndi,
hn var rtt fornu.
Vi megum vel metaka
verkabetaling ann.
En essi er alls n saka. -
Eftir a sagi hann:

3
Hugsau til mn, herra,
heldur rki itt. -
st drottins ei nam verra,
andsvar lt heyra sitt:
Sannlega r g segi,
s er huggunin vs,
skalt essum degi
mr jna Parads. -

4
Sj hr fyrst straffi synda,
sla mn, hryggilegt:
forhering hjartans blinda
holdi kveljist frekt.
Gefu mr, Jes gi,
g gegni vel hirting n,
me tr og trafli
tji r brotin mn.

5
Rningjans iran eina
athugum lka me.
Hann gjri iran hreina,
hatai illverk ske.
v sagi hann vri a vonum
verlaunin rangltis,
vtun veitti honum,
sem vildi ei gta ess.

6
Hann tri, himnarki
hefi vor Jess r,
syndugra sndist lki;
svo treysti upp hans n.
Me blygun og hrelldum huga
herrann sn minnast ba,
ljflega lt sr duga,
lofor ef fengi a.

7
Hrp og hreysti gjru
heinir og Jar ar
kringum krossinn jru
me kalls, brigsl og hungar.
Svarai ei son gus neinu,
sjlfan a gilti hann,
en syndugs manns ori einu
n dvalar gegna vann.

8
Stt mr fyrir sjnum skartar,
sll Jes, gskan n:
r gekk heldur til hjarta
hans ney en sjlfs ns pn.
Sama hefur sinni
vi syndugar skepnur hr,
v aldrei elsku inni
aftur, minn herra, fer.

9
Illvirkinn hafi unni
daverkin strst,
gtu glpanna runni
greitt fram dauann nst.
En Jess ekki vildi
a neitt minnast n;
svo var mikil hans mildi;
mn sl, a huglei .

10
Enginn rvnta skyldi,
irast hafi seint.
Sm er gus sonar mildi,
s annars hjarta hreint,
v hvorki vi stai n stundir
stlu er drottins n:
Allt fram andlti undir
oss bst hans hjlparr.

11
En skalt ekki treysta
vissri dauastund,
n gus me glpum freista,
gjrandi r lund,
nartminn s nsta
ngur hndum fyrir.
Slkt er httusemd hsta.
Henni gu fori mr.

12
Svo margt g syndga hefi,
sorgin mig sturlar n.
Iran gus n mr gefi,
glandi von og tr.
Herra Jes hjartkri,
hugsa til mn,
dapur er dauinn nrri,
og drag mig kvlum fr.



40. slmur: rija or Krist krossinum

1
Upp rningjans or og bn
ansai gus hinn kri son:
skalt, sannlega segi eg r,
sluvist hafa dr hj mr. -

2
Sju me gtni, sl mn kr,
snn irun hverju krafta fr.
Upp a dmi er hr rtt
llum til lrdms fyrir sett.

3
Reii drottins upp egnd er
yfir ranglti mannsins hr,
iranin blkar aftur gu;
ei verur syndin tilreiknu.

4
komi hstug hefndin br,
hrein iran jafnan finnur n.
Mitt standandi straffi v
stillist gus reii upp n.

5
Samvisku orma srin verst
snn iran jafnan grir best,
hugsvalar sl og huggar ge,
heilaga engla gleur me.

6
Bn af irandi hjarta hr,
hn er fyrir gui metin dr.
Herrann Jess hverri t
henni gaf jafnan andsvr bl.

7
Sem Mises me snum staf
stt vatn dr forum steini af,
eins fr irandi andvarp heitt
t af gus hjarta miskunn leitt.

8
Jtning mn er s, Jes minn,
g er sem essi spillvirkinn,
j, ngu betri fyrir augsn n,
ef vilt reikna brotin mn.

9
Kem g n num krossi a,
kannastu, Jes minn, vi a.
Syndanna unginn jakar mr,
reyttur g n a mestu er.

10
Alnakinn ig einu tr,
t nar hendur breiandi,
srin og bli signa itt
sr n og skoar hjarta mitt.

11
ar vi huggar mn sla sig,
svoddan allt leistu fyrir mig.
ns hjartadreyra heilg lind
hreinsar mig vel af allri synd.

12
Krossins burt numinn kvlum fr
kngur rkir himnum .
Herra, hr mig hrellir pn,
hugsau inni dr til mn.

13
Segu hvern morgun svo vi mig,
sti Jes, ess beii eg ig:
dag itt hold heimi er,
hjarta skal vera hj mr.

14
dag, hvern morgun eg svo bi,
aldrei lt mig ig skiljast vi.
Slin, hugur og hjarta mitt
hugsi og stundi rki itt.

15
Eins kemur mn andltst,
orin lt mig au heyra bl:
dag, seg , skal slin n
sannlega koma dr til mn.

16
Herra minn, varst hulinn gu,
hni leist og krossins nau.
hafir me hstri d
himnarki vald og r.

17
Dauanum mt mr djrfung n
daglega vex af ori v:
dag, - lur ei langt um a,
leidd verur nd slusta.

18
, Jes, su orin n
andlts sasta huggun mn.
Sl minni veri slan vs
me sjlfum r Parads.



41. slmur: a fjra or Krist krossinum

1
Um land gjrvallt var yfri myrkt
allt nr fr sjttu stundu,
slin v ljma sinn fkk byrgt
senn til hinnar nundu.
Gu minn, Jess svo hrpar htt,
hvar fyrir gleymdir mr brtt? -
Svoddan, mn sl, vel mundu.

2
Enginn skal hugsa a herrann
hafi me efa og bri
hrpa anninn n horfi fr
heilagri olinmi.
Syndanna kraft og kvalanna str
kynnir hann oss, svo veri hrr
hjrtun fr hrekkjai.

3
Slin blygast a skna skr,
skapara sinn s la.
Hn hafi ei skuld, a vitum vr,
ess voameinsins stra;
, hva skyldi skammast sn
skepnan sem drottni jk pn,
me hrygg og hjartans kva.

4
Av, hva m g, aumur rll,
angraur niur drjpa,
g heyri, minn herra sll,
s harma bylgjan djpa
gekk yfir ig galstu mn;
gjarnan vil g a ftum n
feginn fram flatur krjpa.

5
ystu myrkrum um eilf er
p og gnstran tannanna.
Hefndarstraff a var maklegt mr
fyrir margfjldann glpanna.
Fr v, Jes, frelstir mig.
Frekt gengu myrkrin yfir ig,
svo skyldi eg kvl ei kanna.

6
svrtu myrkri a sama sinn
sorgarraust lstu hljma,
hrpair mig, herra, inn
himneskan drarljma.
v ljsi um eilf r
thrpa skal mn rddin klr
lof inna leyndardma.

7
Synda, sorga og mtgangs me
myrkrin svo oft mig pna,
a glggt fr ekki slin s
slugeislana na.
Jes, rttltisslin st,
syrgjandi g a fyrir r grt.
Harmaraust heyr mna.

8
Gu minn, segi g gjarnan hr,
geyst mig sorgin mi;
Jes, g lri n a af r;
au skulu mn rri.
Gjrvll heimsins glein dvn,
gu minn, g hrpa vil til n.
Gu minn allt bl mitt gri.

9
Yfirgefinn kva son gus sig,
sri hann kvlin megna;
yfirgefur v aldrei mig
eilfur gu hans vegna.
Fyrir herrans hryggarraust
hstur drottinn mun efalaust
grtbeini minni gegna.

10
slarbirtunni eg sviptur er,
sjn og heyrn tekur a dvna,
raust og mlfri minnkar mr,
myrkur dauans sig sna,
minni r, drottinn sll, s
sonar ns hrp krossins tr.
Lei sl til ljssins mna.



42. slmur: a fimmta or Krist krossinum

1
srri ney,
sem Jess lei,
sagi hann glggt: Mig yrstir, -
svo ritning hrein
hverri grein
uppfylltist ein.
Um a mig ra lystir.

2
Strax hljp einn a,
sem heyri a,
hitta njararvtt kunni;
lt reyrprik,
drap edik
me ill tilvik,
og bar Jes a munni.

3
Forundrast m,
mn sl, ar
maurinn, hver ess gtir,
a hann sem r
hefur me d
himni og l,
hrmung vlkri mtir.

4
Hann, s sem vn
af valdi sn
r vatni stt til reiddi,
me sorgarskikk
fkk srt edik
fyrir svaladrykk,
srt hann orstinn neyddi.

5
v mundi ei hr
til hlfar sr
herrann ediki lka
sem vn gtt
gjra vel stt,
fyrst gat a btt
hans gudmsmaktin rka?

6
Komin var t,
kraftaverk fr
Kristur ei gjra skyldi.
Hin stundin
fyrir hendi l,
hrygg, kvl og r
herrann vor la vildi.

7
Kraftaverk hrein
kenndu grein,
a Kristur gus sonur vri.
En kvlin hans
sndi til sanns,
a syndugs manns
sektir og gjld hann bri.

8
Gus einkason
gjrist vor jn,
grddi hann mein og kva.
En offurlamb best
hann orinn sst
fyrir utan brest,
v hann kvl nam la.

9
Af stri v,
sem st hann ,
styrkleiki manns nttru
reytast mjg vann;
v yrsti hann,
i vkvann,
af ediki sru.

10
annan sta
merk, maur, a,
og minnst ess hverju sinni,
a herrann Krist
hefur mest yrst
af st og lyst
eftir sluhjlp inni.

11
, maur, n
enk ar um ;
inn hugur blygast skyldi:
Gu yrstir hr
a hjlpa r,
en hjarta itt er
yrst eftir hans mildi.

12
Heyr , sl mn,
talar til n
trygga brguminn gi:
yrstur g er
hryggum hr,
svo hjlpi eg r
r httu kvalanna fli.

13
Ber honum sst,
ess bi g vst,
beiskan drykk hrsnis anda.
Orin hans hrein
alla grein
fyrir utan mein
brjlu lttu standa.

14
Upp or n
svarar sl mn,
sorgin mli heftir:
Sjlf yrsti eg n,
i Jes,
og a veist,
inni miskunnsemd eftir.

15
Ekki er hj mr
a yrstum r
ori eg n fram a bja,
nema f tr,
tr veik, klr,
sem til n str;
tak a og vir til ga.

16
Lof, dr s r,
lausn fkkstu mr,
og lst ig svo miklu kosta.
Hjarta n
huggast af v,
a eg er fr
fr eilfum kvalaorsta.



43. slmur: a sjtta or Krist krossinum

1
Eftir a etta allt var ske,
ediki Jess smakka r,
rtt og lfskrafta verra fann:
a er fullkomna, sagi hann.

2
Or ns herra me st og tr
athuga skyldir, sl mn, .
Ef eirra grundvll sannan sr,
sta huggun au gefa r.

3
Fyrst skaltu vita a gu t gaf
greinilegt lgml himnum af.
Hann vill a skuli heimi
hver maur lifa eftir v.

4
Algjrt rttlti ljst og leynt,
lkama, sl og gei hreint,
syndalaus or og atvik me
af oss lgmli heimta r.

5
Hugurinn vor og hjarta s
hreinni elsku rtt brennandi,
fyrir utan hrsni, bri og bann
bi vi gu og nungann.

6
Hver etta gti haldi rtt,
honum var lfi fyrir sett,
en ef einu t af br,
eilf fordming vi v l.

7
Enginn maur fr Adam fyrst,
eftir ann tma hann syndgaist,
fullngju gat v gjrt til sanns.
Gengur a langt yfir eli manns.

8
brileg var allra sekt,
eftir v drottinn gekk svo frekt,
annahvort skyldi uppfyllt a
ea mannkyni fortapa.

9
Jess eymd vora alla s,
ofan kom til vor jru ,
hum himna upprunninn af,
undir lgmli sig hann gaf.

10
Viljuglega vorn sta gekk,
var s framkvmdin gui ekk,
furnum hlni fyrir oss galt,
fullkomnai svo lgml allt.

11
En svo a synda sektin ske
sannlega yri forlkt me
og blvan lgmlsins burtu m,
beiska kvl lei og dauans h.

12
hann n hafi allt upp fyllt,
sem oss var sjlfum a gjra skylt,
og bta ll vor brotin fr,
berlega vildi hann lsa v.

13
ess vegna herrann hrpa nam,
hart nr krossi stiginn fram,
a oss voru andlti
ll hans verskuldan huggun s.

14
Svoddan agttu, sla mn,
sonur gus hrpar n til n,
hva r til frelsis na kann:
a er fullkomna, segir hann.

15
Fullkomna lgml fyrir ig er,
fullkomna gjald til lausnar r,
fullkomna allt hva fyrir var sp;
fullkomna skaltu eignast n.

16
Herra Jes, g akka r,
vlka huggun gafstu mr;
fullkomleika allan minn
umbtti gudmskraftur inn.

17
Hjlpa mr, svo hjarta mitt
hugsi jafnan um dmi itt
og haldist hr heimi n
vi hreina samvisku og rtta tr.

18
Upp essi n orin traust
hrddur dey g kvalaust,
v s frelsis fullkomnan n
forlka hefur brotin mn.



44. slmur: a sjunda ori Krist

1
Hrpai Jess htt sta,
holdsmegn og kraftur dvnar:
g fel minn anda, frelsarinn kva,
fair, hendur nar. -

2
, kristinn maur, enk upp
ns herra beiskan daua;
a orum hans lka einninn g,
eru au lkning naua.

3
Jess haldinn hstri kvl,
hlainn me eymdir allar,
dapurt a kom dauans bl,
drottin sinn fur kallar.

4
Herrann vill kenna ar me r,
n ef mannraunir freista,
glyndur fair gu inn er,
gjrir honum a treysta.

5
Fyrir Jesm fullvel mtt
fur inn drottin kalla.
Enn ig krossinn vingi rtt,
a mkir hrmung alla.

6
Eins og fairinn aumkar sig
yfir sitt barni sjka,
svo vill gu einninn annast ig
og a r miskunn hjka.

7
Einninn sna r or hans klr
dauleik slarinnar.
kroppurinn veri kaldur nr,
krenkist ei lfi hennar.

8
Hvar hn finnur sinn hvldarsta,
herrann snir r lka.
Hnd gus ns furs heitir a,
hugsa um ru slka.

9
Viljir eftir enda lf
eigi n sl ar heima,
undir hnd drottins hr blf,
hans boor skaltu geyma.

10
Lttu gus hnd ig leia hr,
lfsreglu halt bestu:
Blessu hans or sem boast r,
brjsti og hjarta festu.

11
Hrittu ei fr r herrans hnd,
hn ig tyfta vildi;
legg heldur bi lf og nd
ljflega drottins mildi.

12
Hr egar mannleg hjlpin dvn,
holdi kveini og sti,
upp hnd drottins augun n
t me trnni lti.

13
A morgni og kvldi minnst ess vel,
mlsupptekt lttu na:
Af hjarta eg r hendur fel,
herra gu, slu mna.

14
Svo mttu vera viss upp ,
vilji r dauinn granda,
sla n mtir miskunn
millum gus furs handa.

15
Hn finnur ekkert hryggarstr,
hrmung n mu neina,
frii skoar t bl
sjnu drottins hreina.

16
Eftirtekt mr a einninn jk,
er g ess gta kunni,
andltsbn sna sjlfur tk
son gus af Davs munni.

17
Bn na aldrei byggu fast
brjstvit nttru innar.
gus ori skal hn grundvallast;
a gefur styrk trarinnar.

18
Vr vitum ei hvers bija ber,
blindleikinn holds v veldur.
Or gus snir ann sannleik r.
Sll er s ar vi heldur.

19
Vertu, gu fair, fair minn
frelsarans Jes nafni.
Hnd n leii mig t og inn,
svo allri synd g hafni.

20
Hndin n, drottinn, hlfi mr,
heims g asto missi.
En nr sem mig hirtir hr,
hnd na eg glaur kyssi.

21
Dauans str af n heilg hnd
hjlpi mr vel a reyja.
Metak , fair, mna nd;
mun g svo glaur deyja.

22
Minn Jes, andltsori itt
mnu hjana eg geymi.
S a og lka sast mitt,
sofna eg burt r heimi.



45. slmur: Um Jes daua

1
frelsarinn fursins hnd
fl n blessaur sna nd,
niur sitt hfu hneigi fyrst
herrann, v hann slaist.
Drottinn vor anninn d tr.
Dsemd kunni ei meiri ske.

2
Sankti Pll segir, sannri raun
syndarinnar s dauinn laun.
Banaspjt hans eru brotin ljt
boorum drottins gjr mt.
S skal deyja sem syndgar hr.
Svoddan rskurur rttur er.

3
En a hr heima tti sst,
af v Jess er saklaus vst.
Af helgum anda me hreinum si
hann var getinn meyjar kvi;
gus furs veru fegurst mynd
frjls lifi og d af allri synd.

4
Hvorki refsing n heljarba
hafi n Jess forskulda.
Hva kom til, a herrann lei
hara pnu og beiskan dey?
Ea hvar fyrir hirtist hann,
hirtingar til sem aldrei vann?

5
Gus andi ar gjrir skil,
greinir vlka orsk til:
Vegna misgjra vorra hr
vissulega hann srur er,
v drottinn lagi svo fyrir sann
syndirnar vorar upp hann.

6
Sj hr, mn sl, fyrir syndir n
sonur gus lur kvl og pn.
Hann d fyrir ig sem dauans ba
drlega hafir forskulda.
Hann lt sitt lf svo lifir .
Lfs eilfs von v ttu n.

7
mig var fallin yngsta raut,
v a g drottins lgml braut.
Samvisku sri syndagr;
svo fkk dauinn sterk yfirr.
Til fordmingar mr fjtrin hans
fastlega hldu vst til sanns.

8
Lgml safnai sektum mr.
Sektinni dauinn eftir fer.
Dauinn til dmsins dregur snar.
Dmurinn straffi rskurar.
Straffi um eilf aldrei dvn,
eilf v var hin yngsta pn.

9
Lgmli hr sig forgreip fyrst;
felldi a dm yfir herrann Krist.
a bau a s blvaur s,
sem bana lur einu tr.
Djarflega eftir v dauinn gekk,
drottin fr lfi skili fkk.

10
Sekt , sem lgml setti mr,
saklaus borgai Jess hr.
a missti sna makt v,
mig verur n a lta fr.
Dauans broddur var brotinn ;
burt hans fangelsi slapp g fr.

11
Eilfur daui deyddur er.
Dauinn Jes a vinnur hr.
Drt metur drottinn daua minn.
Daui, hvar er n broddur inn?
Dauinn til lfsins n stutt er stig.
Strlega v dauinn batar mig.

12
Dauinn v orkar enn til sanns,
t slokkna hltur lfi manns,
holdi leggst sinn hvldarsta.
Hans makt nr ekki lengra en a;
slin af llu fri fr
flutt verur himna slu .

13
num daua, , Jes,
er mn lfgjf og huggun tr.
Dsemdarkraftur daua ns
dreifist n inn til hjarta mns.
Upp a synd og illskan ver
t af deyi brjsti mr.

14
hneigir nu hfi ljst,
herra, krossi dst.
Me v bentir mr a sinn
a minnast jafnan daua inn.
Eins, g dey, skulu augun mn
upp lta, drottinn sll, til n.

15
Fyrir ann dey sem oldir ,
ig bi g, Jes, um a n,
a gefi mr n gskan bl
ga kristins manns dauat.
Hold mitt lt hvlast hgt fri.
Hnd n slunni taki vi.



46. slmur: Um teiknin sem uru vi Krist daua

1
egar Kristur krossins tr
kannai dauann stra,
teikn og strmerki mestu ske,
mlir svo ritning fra.
Musteristjaldi mjg umvent
miju var a rifna tvennt.
Hristist jr harla va.

2
Sundur klofnuu bjrgin bl,
byrg leiin opnast fru,
lkamir daura lifna ;
lt g au undrin stru;
eftir lausnarans upprisu
inn borgina vitjuu,
af sumum ar snir vru.

3
Hva hr historan hermir rtt,
hygg a v, sl mn mta.
r til lrdms er a fram sett;
ess ttu vel a gta.
Jrin sjlf, egar Jess d,
jafnvel eir hru klettar
sndu meaumkun sta.

4
Steini harara er hjarta a,
sem heyrir um Jes pnu,
gefur sig ar ekki a,
ann meir gjlfi snu.
Kann nokku svoddan kalt hugskot
Krist daua a hafa not?
Gu stjrni gei mnu.

5
a m undra, hin unga jr
reyi ei kyrru a halda.
Blgrtis einninn bjrgin hr
bresti liu margfalda.
Holdi ei n hjarta manns
hryggist vi pnu skaparans,
sem hans hlaut a gjalda.

6
Fortjaldi snir sannleik ann,
sundur rifna ni,
af takast skyldi ll fyrir sann
eftir gus settu ri
Gyingakynsins kngleg stjrn,
kennivaldi og lgmlsfrn,
sem ritning sjlf um spi.

7
Hindrun r llum ri str
inn gus rki banna.
v veldur syndasektin vor
og saurugleikinn verkanna.
En fyrir Jes drstan dey
drottinn til bj oss opna lei
han upp til himnanna.

8
Hr kristninnar helgidm
hfum vr frelsi a ganga.
ar boast n og blessun frm.
Burt er sorgin stranga.
Slin vor hefur bna braut
beint Abrahams gleiskaut
eftir heims hrmung langa.

9
Frelsarans daua einninn a
ndu lkin hr njta;
gulegur kraftur gjri a,
grafirnar opnast hljta;
v drottins Jes daui kross
dauann sigrai fyrir oss,
afl hans og brodd nam brjta.

10
Merk a r jru mtti ei neinn
maur fr dauum standa,
fyrr en tji vor herra hreinn
hold sitt aftur lifanda.
Fyrstur v allra upp reis hann
af eigin krafti og ar me fann
endurlausn oss til handa.

11
Hfinginn krossi herrans hj,
hr me allt flki lka,
jafnframt er svoddan jarteikn sj,
jtning eir gjru slka:
Sannlega hefur saklaus hann
og sonur gus veri, essi mann, -
brjst sl og brtt heim vkja.

12
Flki sem hara krossins kvl
Krist fyrst ska ni,
fann n hi yngsta brjsti bl,
beiskleg samviskan ji.
Of hastarlegan rskur fl,
ef vilt vera af sorgum fr.
Htt er rasanda ri.

13
Dauinn inn, Jes drottinn,
drlegan kraft t sendi.
Heinum manni svo hr vi br,
hann ig gus son mekenndi.
g bi gskunnar gei itt,
gefu vi lifni hjarta mitt,
a svo fr illu vendi.



47. slmur: Um Krist kunningja sem stu langt fr

1
Kunningjar Krist
krossinum langt fr
stu me ungri r,
essa tilburi sj.

2
Var ar og vistatt me
a vsu margt kvenflki,
sr Jes fengu s,
sorgandi bru ge.

3
Af essu, mn sl, sr
sannlega hversu er
valt allt heimi hr.
Haf slkt minni r.

4
Dvnar og dregst hl
dauastundinni
vinskapur, frndur, f.
Fallvalt hygg g a s.

5
vildu vinirnir
veita hjlp nokkra r,
vrn eirra nt er.
Enginn dauanum ver.

6
Lfinu hjkar hnd,
herir sttargrnd.
Hjlpa engin nd
upphugsu rin vnd.

7
Vinskap synda si,
sla mn, ess g bi,
bittu ei verld vi,
viljir sofna fri.

8
Hreinan vinskap halt
vi herrann inn Jesm n
helgri hjartans tr.
Fr heimsins elsku r sn.

9
Hann einn m hjlpa r,
hjsto mannleg ver,
heim ig hndum sr
himna slu ber.

10
a hr sannleik sst,
er sonur gus andaist,
sorgin sri mest,
sem hann elskuu best.

11
Krists brn eru krossbrn,
vi Kristum hlnisgjrn.
Hann snir eim hjlp og vrn,
hr s star kvrn.

12
skyldir ar a g,
eir stu langt fr,
allir samhuga sj
son gus kross festan .

13
Komi svo, konur og menn,
a krossinum Jes senn.
nauin rengi renn,
ar fst ng lkning enn.

14
Kom , sl kristin, hr,
sem kross og mannraunir ber.
Settu fyrir sjnir r
son gus sem pndur er.

15
Upp hans heilg sr
horfi n trin klr.
a mkir trega og tr,
temprar allt sorgarfr.

16
Srtu, syndugur mann,
srur um hyggjurann,
horfu beint upp hann,
sem hjlp r krossi fann.

17
Hver sem eirorminn leit
af sraelsmanna sveit,
eitri ei ann beit,
ll stilltist plgan heit.

18
Svo str synd engin er,
a megi granda r,
ef irandi sr
trnni Jesm hr.

19
S g ig, sll Jes,
svo sem lengdar n.
Von mna og veika tr
vi bi g hressir .

20
g s srin mn,
srir mig hjartans pn.
En srin s g n,
sorg ll og kvinn dvn.

21
Lt mig, , Jes kr,
aldrei svo vera r fjr,
a sji eg ei sr n skr,
sorg og eymd mig slr.

22
Veit mr, g veri og s
vin inn og kunningi.
hverfi heilsa og f,
hjlp mun ng t.

23
g fel srhvert sinn
sl og lkama minn
vald og vinskap inn.
Vernd og skjl ar g finn.



48. slmur: Um Jes susr

1
A kveldi Jar fr g fri
til fundar greitt vi Platum
og ess beiddu a ekki vri
ndu lk krossinum,
v htin var harla nrri.
Hr svo ritning greinir um.

2
Strsmnnum hann bau a brjta
beinin eirra, og svo var gjrt.
Heljarstund v hrepptu fljta
hinir tveir, sem greini eg bert,
en Jesm ltu sns lflts njta,
limina hans ei fengu snert.

3
Strsmann einn me heiftar hti
harlyndur gekk krossi a,
lausnarans su lagi spjti,
lagi nam hjarta sta.
Bl og vatn ar fr g t fljti.
Fyrir var ur sp um a.

4
Umhuga er einum drottni
allra sinna barna lk.
jru hr holdi rotni,
huggun traust mig gleur slk,
hann vill ei tnist bein n brotni.
Blessu s s elskan rk.

5
Gu drottinn me gsku ri
gjri Adams su af
fra kvinnu fyrst li,
fast hann mean svaf;
vaknaur ess a vsu gi
og veglegt henni nafni gaf.

6
Sofnaur sinni su
sri drottinn Jess bar,
svo af vatni og bli hans blu
byggist heilg kristnin ar;
ni hn ela nafni fru,
nr til himna stiginn var.

7
Skoau hverninn skrnin hreina
skiljast n me rttu :
A vsu jafnan vatni eina
vor lkamleg augu sj,
en trarsjnin, svo skal greina,
sonar gus bl ar ltur hj.

8
, hva m g slan sanna
sankti Tmas, postula inn,
su mtti hann sr itt kanna,
sna hnd ar lagi inn.
munt ei mr jum banna
a a skoa, Jes minn.

9
Allar Jes ar stu
opnaar kvlinni.
Dreyralkir dundu og flu
um drottins lf og krossins tr.
Ng af lausnargjaldi gu
gus son fyrir mig lt t.

10
En svo g skyldi sj og jta
sanna elsku drottins mns,
vildi hann ekki lstar lta
lfsarnar hjarta sns.
v er, sl mn, mikil r mta
miskunnsemi lausnara ns.

11
Opnar dyr arkar su
inn um gengu skepnurnar,
sem sjlfur drottinn bau me blu
bjargast skyldu inni ar
fyrir vatnsins fli stru.
Frelsi og lf eim gefi var.

12
Lfsins dyr su sinni
setur Jess opnar hr,
svo angru sla asto finni,
ll mannleg hjlpin ver.
Hver sem hefur ar athvarf inni,
fr eilfum daua leystur er.

13
Ni um sinn arkarglugga
upp til himins liti fkk,
haldinn dimmum hryggarskugga,
htt vatnsins fli gekk,
svo hann mtti um sir hugga
slarljma birtan ekk.

14
Gegnum Jes helgast hjarta
himininn upp g lta m.
Gus mns star birtu bjarta
bi f g a reyna og sj.
Hryggarmyrkri sorgar svarta
slu minni hverfur .

15
Gus var mttug mildin pra,
Mises steininn sl,
t til allra sraels ba
gtt svalavatni dr,
hressti yrsta, ja, la,
eim svo nja krafta bj.

16
sjlfur gu sonarins hjarta,
snum reiisprota slr,
um heimsins ttar alla parta
t rann svalalindin skr.
Slin vi ann brunninn bjarta
blessun og nja krafta fr.

17
Vi ennan brunninn yrstur dvel g,
ar mun g nja krafta f.
essi inn mig fylgsnin fel g,
fargar engin sorg mr .
Slan mig fyrir trna tel g,
hn tekur svo drottins benjum .

18
Hjarta mitt er, herrann gi,
hryggilega saurga mjg.
vo a me nu bli.
ess af aumkt beii g.
Vinni mr bt mu og mi
miskunnsemin gudmleg.

19
Hjartans innstu ar mnar
elski, lofi, prsi ig.
En hjartabl og benjar nar
blessi, hressi, gri mig.
Hjartans ar akkir fnar
r s, gskan eilflig.



49. slmur: Um Krist greftran

1
Jsef af Arimath,
ealborinn rsherra s,
Gyinga svik, vi son gus ske,
samykkt hafi eim aldrei me.

2
Hann var lausnarans lrisveinn,
lfernisfrmur, dyggahreinn,
Gyinga hrddist hefnda raun,
hlt sig a Krist v laun.

3
essi um kvldi anga gekk,
af Plat leyfi fkk,
a mtti Jesm andaan
ofan taka og jara hann.

4
Jsef tk strax af krossi Krist,
keypti njan lndk fyrst.
Nikdemus kom egar ar,
anga kostuleg smyrslin bar.

5
Jsef grf eina tti ar,
tklppu s steini var,
aldingari allskammt fr.
Enginn fyrr dauur henni l.

6
Drlega smuru drottins lk,
dmin m nnur finna slk,
byrgu me steini bna grf,
burt gengu strax fyrir utan tf.

7
Mara, Jakobs mir ein,
Magdalena smu grein,
Salme einninn sat ar hj,
su vors herra greftrun .

8
eirra selskap, sl mn bl,
settu ig niur litla t.
Greftran ns herra gt vel a.
Gagnslaust mun ekki vera a.

9
Vi Jes greftran g f s
Jsef og Nikdemum me.
ur oru eir ekki Krist
opinberlega a jta fyrst.

10
N f eir nsta njan dug,
nga djrfung og styrkan hug,
augljslega svo allir sj
elsku sem drottni hfu .

11
Rjkandi trar hrinn hr
helgur andi svo vinrir,
ljmandi ar af ljsi skn.
Lfgar hann allt me krafti sn.

12
Huggist eir n sem hjarta deigt
hafa og trarmegni veikt,
biji um styrk og stugt ge,
stundi og lri gus or me.

13
Veittu, Jes, a veik tr mn
vaxi daglega og elskan n
eflist svo me mr innvortis,
ytra g sjist merki ess.

14
Anna lka minnast mtt;
mislkar drottni ngvan htt,
heiarleg s hr jr
holdi tvaldra lkfr gjr.

15
Mtast gus anda musteri
manns var rtt kristins lkami.
v m honum veitast viring rtt,
vel me hfi og stilling sett.

16
Erfisdrykkjur og ntt prjl
ekki skylt vi etta ml.
Heiingja skikkan heimskuleg
hfir kristnum engan veg.

17
t sr sla hold
sett vera niur jararmold,
hryggur vert og hugsa brtt,
hr vi lka skiljast tt.

18
Lagt egar niur lki sr,
lttu sem dauinn hvsli a r:
Langt mske ekki li um a,
legg g ig eins slkan sta.

19
Gi Jes, fyrir greftran n
gefu sasta tfr mn
veri frism og farsl mr,
frelsu sl ni dr hj r.

20
rija lagi huggun hrein
hr veitist mr alla grein,
gus sonar hold v greftra var
greftrun minni til viringar.

21
Helgum gus brnum herrans hold
helgai bi jr og mold.
Grfin v er vort svefnhs stt,
svo m ei granda reiin htt.

22
Svo a lifa g sofni hgt,
svo a deyja a kvl s bgt,
svo a greftrast sem gus barn hr
gefu, stasti Jes, mr.



50. slmur: Um varhaldsmennina

1
ldungar Ja annars dags
inn til Platum gengu strax,
sgu: Herra, vr hfum mest
huga fest,
hva s falsari herma lst.

2
Eftir rj daga tt fyrir sann,
upp rsa mun g, sagi hann.
Vi slku er best a leita lags,
lt geyma strax
essa grf inn til rija dags.

3
Mske lki me leyndum hljtt
lrisveinar hans taki um ntt
og lnum segi a lyga skin.
lst ei kyn,
veri s villan verri en hin. -

4
Platus vst eim varhald fkk.
Vaktin strax t af stanum gekk,
grfinni blifu herrans hj
og svo til sj,
settu innsigli steininn .

5
Gyinga hr var heiftin beisk,
hjartans blindleiki og villan treisk.
eim kunni ei ngjast kvl og bann,
sem Kristur fann.
Lka dauan eir lasta hann.

6
Forastu svoddan fflskugrein,
framliins manns a lasta bein.
S daui hefur sinn dm me sr,
hver helst hann er.
Sem best haf gt sjlfum r.

7
Gyingar vildu veita rr
vors lausnara upprisu dr.
En drottins vald og vsdms r
ess vel fkk g.
Verk sitt framkvmdi vst me d.

8
Hefi ei vaktin geymt og gtt
grafarinnar, sem n var rtt,
orsk var meiri a efast ,
hvort upp r st
drottinn vor Jess dauum fr.

9
En eir sjlfir, og er a vst,
upprisu drottins hafa lst,
kennimenn Ja af kaldri stygg,
kvaldir blyg,
keyptu til a bera lyg.

10
ll svikr manna og atvik ill
ntir drottinn, hann vill.
Hans r um eilf stugt str
og stjrnin klr.
Slgin drambltra sltt forgr.

11
Hvli eg n sast huga minn,
herra Jes, vi legsta inn.
egar g gti a greftran n,
glest sla mn.
Skelfing og tti dauans dvn.

12
Sektir mnar og syndir barst
sjlfur egar pndur varst.
Upp a dstu, drottinn kr,
a kvittuust r.
Hjarta v njan fgnu fr.

13
grfst r niur grf me r,
gafst itt rttlti aftur mr.
hafsins djp, sem fyrir sp finnst,
eim fleygir innst.
Um eilf verur ei r minnst.

14
Svo er n syndin innsiglu,
irandi sla kvitt vi gu,
eilft rttlti uppbyrja
annan sta.
Tru manneskja iggur a.

15
Dauinn inn, Jes, deyi hr
drlega holdsins girnd mr.
Grfin n hylji glpi mn
fyrir gus augsn.
Efli mr styrk upprisan n.

16
Steinr mns hjarta thggvin sst.
Heilagur andi vann a best.
Lndk trar g lt t,
minn lausnari.
Ilmandi smyrsl iranin s.

17
Svo finni eg hga hvld r,
hvldu, Jes, brjsti mr.
Innsigli heilagur andi n
me st og tr
hjarta mitt, svo ar hvlist .

18
Dr, vald, viring og vegsemd hst,
viska, makt, speki og lofgjr strst
s r, , Jes, herra hr,
og heiur klr.
Amen, amen, um eilf r.



UM DAUANS VISSAN TMA

1
Allt eins og blmstri eina
upp vex slttri grund
fagurt me frjvgun hreina
fyrst um dags morgunstund,
snggu augabragi
af skori verur fljtt,
lit og bl niur lagi,
lf mannlegt endar skjtt.

2
Svo hleypur skan unga
vissa dauans lei
sem aldur og ellin unga,
allt rennur sama skei.
Innsigli ngvir fengu
upp lfsstunda bi,
en ann kost undir gengu
allir a skilja vi.

3
Dauinn m svo me sanni
samlkjast, ykir mr,
slyngum eim slttumanni,
er slr allt, hva fyrir er.
Grsin og jurtir grnar,
glandi blmstri frtt,
reyr, str, sem rsir vnar,
reiknar hann jafn fntt.

4
Lfi manns hratt fram hleypur,
hafandi ngva bi,
dauans grimmar greipur,
grfin tekur vi.
Allrar veraldar vegur
vkur a sama punkt,
fetar ann fs sem tregur,
hvort fellur ltt ea ungt.

5
Hvorki fyrir hef n valdi
hopar dauinn eitt strik,
fst sst me fgru gjaldi
frestur um augnablik.
Allt hann a einu gildir,
tt illa lki ea vel,
bn ei n bri mildir
hans beiska heiftarel.

6
Menn vaa villu og svma,
veit enginn neitt um a,
hverninn, hverjum tma
ea hvar hann kemur a.
Einn vegur llum greiir
inngang heimsins rann,
margbreyttar lst mr leiir
liggi t aan.

7
Afl dauans eins nam krenkja
alla verld hr;
skal g urfa a enkja,
hann yrmi einum mr?
Adams er eli runni
mitt nttrlegt hold,
g hef ar og til unni,
aftur a vera mold.

8
Hvorki me hef n rni
hr etta lf g fann,
slin er svo sem a lni
samtengd vi lkamann.
herrans hndum stendur
a heimta sitt af mr.
Dauinn m segjast sendur
a skja hva skaparans er.

9
N vel herrans nafni,
fyrst nausyn ber til slk.
Eg er ei eirra jafni,
sem jrin geymir n lk.
Hvenr sem kalli kemur,
kaupir sig enginn fr.
ar lt g ntt, sem nemur,
neitt skal ei kva v.

10
g veit minn ljfur lifir
lausnarinn himnum ,
hann rur llu yfir,
einn heitir Jess s.
Sigrarinn dauans sanni
sjlfur krossi d
og mr svo aumum manni
eilft lf vst til bj.

11
Me snum daua hann deyddi
dauann og sigur vann,
makt hans og afli eyddi,
ekkert mig skaa kann.
leggist lk jru,
lifir mn sla fr;
hn mtir aldrei hru
himneskri slu .

12
Jess er mr minni,
mig hans vald g gef,
hvort g er ti ea inni,
eins g vaki og sef.
Hann er mn hjlp og hreysti,
hann er mitt rtta lf,
honum af hjarta eg treysti,
hann mkir dauans kf.

13
g lifi Jes nafni,
Jes nafni eg dey.
heilsa og lf mr hafni,
hrist g dauann ei.
Daui, g ttast eigi
afl itt n valdi gilt.
Krist krafti eg segi:
Kom sll, vilt.




Nettgfan - mars 1998