- Hljóðs bið eg allar
- helgar kindir,
- meiri og minni
- mögu Heimdallar.
- Viltu að eg, Valföður,
- vel fyr telja
- forn spjöll fira,
- þau er fremst um man.
- Eg man jötna
- ár um borna,
- þá er forðum mig
- fædda höfðu.
- Níu man eg heima,
- níu íviði,
- mjötvið mæran
- fyr mold neðan.
- Ár var alda,
- það er ekki var,
- var-a sandur né sær
- né svalar unnir;
- jörð fannst æva
- né upphiminn,
- gap var ginnunga
- en gras hvergi,
- áður Burs synir
- bjöðum um ypptu,
- þeir er Miðgarð
- mæran skópu;
- sól skein sunnan
- á salar steina,
- þá var grund gróin
- grænum lauki.
- Sól varp sunnan,
- sinni mána,
- hendi inni hægri
- um himinjöður;
- sól það né vissi
- hvar hún sali átti,
- stjörnur það né vissu
- hvar þær staði áttu,
- máni það né vissi
- hvað hann megins átti.
- Þá gengu regin öll
- á rökstóla,
- ginnheilög goð,
- og um það gættust;
- nótt og niðjum
- nöfn um gáfu,
- morgun hétu
- og miðjan dag,
- undorn og aftan,
- árum að telja.
- Hittust æsir
- á Iðavelli,
- þeir er hörg og hof
- hátimbruðu;
- afla lögðu,
- auð smíðuðu,
- tangir skópu
- og tól gerðu.
- Tefldu í túni,
- teitir vóru,
- var þeim vettergis
- vant úr gulli,
- uns þrjár kómu
- þursa meyjar
- ámáttkar mjög
- úr Jötunheimum.
- Þá gengu regin öll
- á rökstóla,
- ginnheilög goð,
- og um það gættust,
- hver skyldi dverga
- dróttir skepja
- úr Brimis blóði
- og úr Bláins leggjum.
- Þar var Mótsognir
- mæstur um orðinn
- dverga allra,
- en Durinn annar;
- þeir mannlíkun
- mörg um gerðu
- dvergar úr jörðu,
- sem Durinn sagði.
- Nýi og Niði,
- Norðri og Suðri,
- Austri og Vestri,
- Alþjófur, Dvalinn,
- Bívör, Bávör,
- Bömbur, Nóri,
- Án og Ánar,
- Ái, Mjöðvitnir.
- Veigur og Gandálfur,
- Vindálfur, Þráinn,
- Þekkur og Þorinn,
- Þrár, Vitur og Litur,
- Nár og Nýráður,
- nú hefi eg dverga,
- - Reginn og Ráðsviður, -
- rétt um talda.
- Fíli, Kíli,
- Fundinn, Náli,
- Hefti, Víli,
- Hannar, Svíur,
- Frár, Hornbori,
- Frægur og Lóni,
- Aurvangur, Jari,
- Eikinskjaldi.
- Mál er dverga
- í Dvalins liði
- ljóna kindum
- til Lofars telja,
- þeir er sóttu
- frá salar steini
- Aurvanga sjöt
- til Jöruvalla.
- Þar var Draupnir
- og Dólgþrasir,
- Hár, Haugspori,
- Hlévangur, Glói,
- Skirvir, Virvir,
- Skáfiður, Ái.
- Álfur og Yngvi,
- Eikinskjaldi,
- Fjalar og Frosti,
- Finnur og Ginnar;
- það mun upp
- meðan öld lifir,
- langniðja tal
- Lofars hafað.
- Uns þrír kómu
- úr því liði
- öflgir og ástkir
- æsir að húsi,
- fundu á landi
- lítt megandi
- Ask og Emblu
- örlöglausa.
- Önd þau né áttu,
- óð þau né höfðu,
- lá né læti
- né litu góða;
- önd gaf Óðinn,
- óð gaf Hænir,
- lá gaf Lóður
- og litu góða.
- Ask veit eg standa,
- heitir Yggdrasill,
- hár baðmur, ausinn
- hvíta auri;
- þaðan koma döggvar
- þær er í dala falla,
- stendur æ yfir grænn
- Urðarbrunni.
- Þaðan koma meyjar
- margs vitandi
- þrjár úr þeim sæ,
- er und þolli stendur;
- Urð hétu eina,
- aðra Verðandi,
- skáru á skíði,
- Skuld ina þriðju.
- Þær lög lögðu,
- þær líf kuru
- alda börnum,
- örlög seggja.
- Það man hún fólkvíg
- fyrst í heimi,
- er Gullveigu
- geirum studdu
- og í höll Hárs
- hana brenndu,
- þrisvar brenndu,
- þrisvar borna,
- oft, ósjaldan;
- þó hún enn lifir.
- Heiði hana hétu
- hvar er til húsa kom,
- völu velspáa,
- vitti hún ganda;
- seið hún hvar er hún kunni,
- seið hún hugleikin,
- æ var hún angan
- illrar brúðar.
- Þá gengu regin öll
- á rökstóla,
- ginnheilög goð,
- og um það gættust
- hvort skyldu æsir
- afráð gjalda
- eða skyldu goðin öll
- gildi eiga.
- Fleygði Óðinn
- og í fólk um skaut,
- það var enn fólkvíg
- fyrst í heimi;
- brotinn var borðveggur
- borgar ása,
- knáttu vanir vígspá
- völlu sporna.
- Þá gengu regin öll
- á rökstóla,
- ginnheilög goð,
- og um það gættust
- hverjir hefði loft allt
- lævi blandið
- eða ætt jötuns
- Óðs mey gefna.
- Þór einn þar vó
- þrunginn móði,
- hann sjaldan situr
- er hann slíkt um fregn.
- Á gengust eiðar,
- orð og særi,
- mál öll meginleg
- er á meðal fóru.
- Veit hún Heimdallar
- hljóð um fólgið
- undir heiðvönum
- helgum baðmi;
- á sér hún ausast
- aurgum fossi
- af veði Valföðurs.