Hallgrímur kveđur til stúlkuSéra Hallgrímur Pétursson var kraftaskáld. Einu sinni var hann á ferđ upp í Borgarfirđi og kom ţar ađ einum stórbć og var ţar um nótt. Hann var hvurki fríđur né ríkmannlega til fara. Yngisstúlka ţar á bćnum fór ađ fćra spott ađ honum um kvöldiđ. Hann sat á rúmi móts viđ hana. Ţá kvađ hann:
- Horfi ég nú á hendina á ţér
- og hana fyrir mér virđi.
- Enginn er sú sem af henni ber
- í öllum Borgarfirđi.
- En eignast muntu argan ţrćl
- sem ekki er skóţvengs virđi.
- Hvorki muntu heil né sćl
- hér í Borgarfirđi.
Hann sá ađ reiđisvipur kom á stúlkuna. Ţá bćtti hann viđ:
- Vékstu fyrri vondu ađ mér,
- víf, en góđu eigi.
- Enginn mađur unni ţér
- upp frá ţessum degi.
Hún hafđi síđan enga eirđ né ró í Borgarfirđi. Var henni ráđlagt ađ fara ţađan og ţađ gjörđi hún, en aldrei varđ hún vinsćl upp frá ţví og mađurinn hennar varđ böđull og voru í ţá daga hafđir til ţess ómerkilegir menn.
Síra Hallgrímur andastSíra Hallgrímur Pétursson hefir veriđ talinn hiđ andríkasta skáld hér á landi af allri alţýđu manna og er enn talinn, og sýnir eftirfylgjandi saga hvađ menn hafa haldiđ hann guđi kćran fyrir sálma sína og guđsótta:
Ţegar síra Hallgrímur andađist sáu menn hvar tveir hvítir fuglar liđu í loft upp af húsi ţví er hann lá í, međ skál á milli sín. Í henni var ofurlítiđ ljós bjart og logandi. Liđu ţeir til himna einmitt á sömu stundu og presturinn andađist.
Enn um andlát síra HallgrímsSíra Hallgrímur kvađ seinni sálminn er hann kvađ á banasćnginni - hefir mér veriđ sagt - rétt áđur en hann andađist. Dró af honum áđur en sálminum var lokiđ. Tók ţá sá viđ er sálminn skrifađi og yfir honum vakti og kvađ seinasta versiđ.
(Ţjóđsagnasafn Jóns Árnasonar)
Netútgáfan - júní 2001