Žaš skeši einhverju sinni aš Hvammi ķ Laxįrdal į žeim tķmum sem messur tķškušust į jólanętur aš mašur sem heima var žar eftir hvarf į jólanótt, og fór svo tvęr jólanętur, en žrišju jólanótt vildi enginn vera heima nema einn sem bauš sig fram til žess.Žegar nś fólkiš var ķ burtu fariš tók hann sér góša bók og las ķ henni žar til hann heyrši einhvern umgang frammi ķ bęnum; žį slökkur hann ljósiš og getur trošiš sér milli žils og veggjar.
Sķšan fęrist nś žruskiš inn aš bašstofunni og gjörist nś ę ógnarlegra, skraf og hįreysti, og žegar žaš er komiš inn ķ bašstofu gaufar žaš ķ hvert horn og veršur žį glašvęrš mikil er žaš kemst aš raun um aš enginn muni vera heima. Kveikir žaš žį ljós, setur borš į mitt gólf, breišir į dśk og ber į alls konar skrautbśnaš og óśtsegjanlegar dżrindiskrįsir.
Žegar best stóš nś į boršhaldinu stökk mašurinn undan žilinu og žį tók huldufólkiš fjarskalegt višbragš undan boršum śt, og śt og upp į heiši og beina stefnu aš Nykursskįl (žaš er stór kvos sunnan og austan ķ Geitafellshnjśk). Žetta fer mašurinn allt į eftir, en žarna hverfur honum fólkiš ķ klappir. En hann fer heim og sest aš leifunum į boršinu, og bar ekki į neinu illu į jólanętur upp frį žvķ.
Eftir žetta var bęrinn kallašur Kasthvammur af žvķ ógnarlega kasti sem huldufólkiš tók frį krįsaboršinu.
Öšruvķsi segja ašrir: Žegar fólkiš stóš frį boršinu varš į eftir madama nokkur tigugleg. Hśn hafši yfir sér gręnt silkikast og nįši mašurinn ķ žaš og reif śr žvķ eša konan kastaši žvķ af sér, og fyrir žetta er bęrinn kallašur Kasthvammur. Silki žetta var lengi sķšan brśkaš fyrir altarisklęši ķ Žverįrkirkju.
(Žjóšsagnasafn Jóns Įrnasonar)
Netśtgįfan - jślķ 2000