Svo stóš į, aš sóknarbęndur įttu einu sinni aš gjöra upp og hlaša kirkjugaršinn į Barši ķ Fljótum. Dag einn snemma voru žeir allir komnir til žess starfs, nema karl einn; sį mašurinn žótti heldur grįlyndur og lķtt viš alžżšuskap. Leiš svo fram į mišjan dag, aš karlinn kom ekki, og žótti hinum, aš honum seinkaši. Um mišdegisbil sįu žeir, hvar karl kemur og teymir eftir sér grįan hest. Žegar karl kemur, veršur hann fyrir hrakyršum hinna, er įšur höfšu komiš, aš hann kęmi seint ķ samvinnuna. Karl lét sér ekki óšslega og spyr, hvaš hann skuli vinna. Vill žį svo til, aš honum er skipaš ķ flokk meš žeim, er flyja įttu hlešslu ķ garšinn, torf og strengi, og lętur hann sér žaš vel lķka. Grįni var mjög śfinn og illur viš ašra hesta, er voru ķ torflestinni, sleit sig aftan śr žeim, beit žį og barši, og žar kom, aš enginn hesturinn hélst viš fyrir honum. Žetta žótti flutningsmönnum mein mikiš, og kom žeim nś saman um aš leggja į hann žeim mun žyngra; en žaš kom allt fyrir ekki. Hann fór eins léttilega meš helmingi žyngri klyfjar eins og įšur og linnti ekki fyrr lįtum en hann hrakti śr höndum žeim alla ašra hestana, og varš hann žį einn eftir. Karl tók žį klįrinn og lagši į hann eins mikiš og įšur hafši veriš lagt į alla hina hestana ķ hverri ferš og fór meš hann į milli, og var hann žį spakur. Žannig flutti hann į Grįna alla hlešsluna ķ garšinn. En er žvķ var lokiš, tekur hann beisliš fram af honum undir kirjugaršinum, žar sem hann var nżhlašinn, og slęr meš beislinu į lendar hestinum, ķ žvķ hann sleppir honum. Viš žaš kunni Grįni ekki, setur upp rassinn, og koma bįšar lappirnar į kirkjugaršinn, er hlašinn hafši veriš upp um daginn, og hrundi stórt skarš ķ hann, og hefur žaš aldrei stašiš sķšan, hvaš oft sem žaš hefur veriš hlašiš, uns fariš var aš hafa žaš fyrir ganghliš śt ķ kirkjuna. En žaš sįst sķšast til feršar klįrsins, aš hann brį į leik, er hann var laus, og linnti ekki fyrr en hann komst ķ Holtsvatn; žóttust žį allir vita, aš žetta hefši veriš nykur.
Netśtgįfan - janśar 1997