Um haustiš 1780 sendi Halldór Bjarnason, er žį hélt Reynistašarklaustur, son sinn tvķtugan, er Bjarni hét, og mann meš, er Jón hét og var kallašur Austmann, sušur um land til fjįrkaupa žvķ fyrirfarandi įr hafši mjög falliš fé į Noršurlandi.Sķšar um haustiš sendi og Halldór yngri son sinn sušur, er Einar hét, ellefu įra aš aldri, og mann meš honum, er Siguršur hét, og įttu žeir aš hjįlpa hinum til aš reka féš noršur er žeir höfšu keypt.
Žaš er męlt aš Einar hafi naušugur fariš žessa för og hafi sagt aš hann mundi ekki aftur heim koma. Hitt er og męlt aš fašir hans hafi įkaft viljaš lįta hann fara žvķ žó Reynistašarfólk vęri aušugt bjóst Halldór viš aš vinir sķnir mundu gefa Einari kind og kind, er hann, svo ungur, fęri til fjįrkaupanna.
Žegar žeir bręšur voru aš fjįrkaupunum eystra og syšra er męlt aš Bjarni, er var ķ flestu fyrir žeim félögum, hafi eitt sinn komiš inn ķ smišju žar sem prestur nokkur var aš smķša jįrn. Bjarni tók upp jįrnbśt einn er lį hjį presti og męlti:
- Tvķllaust žetta tel ég stįl,
- tólin prests eru komin į ról.
Žessu reiddist prestur žvķ svo stóš į aš hann įtti žunga meš vinnukonu sinni og hugši, sem žó var ekki, aš Bjarni hefši heyrt žaš og vildi bregša sér brigslum. Prestur svaraši žį ķ bręši sinni:
- Żli žķn af sulti sįl,
- sólarlaus fyrir nęstu jól.
Žessi ummęli prests uršu aš įhrķnsoršum žvķ seint um haustiš lögšu žeir félagar fjórir meš féš upp į fjöllin og ętlušu noršur Kjalveg žrįtt fyrir ašvaranir vina žeirra og kunningja žvķ svo žótti sem feigš kallaši aš žeim. Var žeim žį fenginn leišsögumašur er Jón hét. En allt um žaš komu žeir hvergi fram og uršu allir śti meš fénu og öšrum fjįrmunum er žeir höfšu meš sér.
Nś leiš allur veturinn svo aš ekkert spuršist til žeirra bręšra. En fyrst fengu menn į Reynistaš grun į hvernig fariš hefši žegar Björgu Halldórsdóttur, systur žeirra bręšra, dreymdi aš Bjarni kęmi til sķn og kvęši:
- Enginn finna okkur mį
- undir fannahjarni.
- Dęgur žrjś yfir daušum nį
- dapur sat hann Bjarni.
Leiš svo af veturinn til žess um voriš aš feršamašur einn fór sušur fjöll og fann tjald žeirra félaga og žóttist sjį žar lķk beggja žeirra bręšra og tveggja manna annarra. Sķšar komu ašrir feršamenn aš tjaldinu, sįu žį ašeins tvö lķkin og žegar sent var frį Reynistaš eftir lķkunum fundust ekki nema tvö. Var žaš lķk žeirra Siguršar og Jóns leišsögumanns.
Eftir langa leit fannst miklu noršar į fjöllunum önnur höndin af Jóni Austmann, reištygi hans og reišgjaršir sundurskornar og reišhestur hans skorinn į hįls. Var žaš trś manna aš hann, sem hafši veriš mestur mannskapsmašur žeirra félaga, hefši haldiš noršur žangaš en hefši, žegar hann örvęnti um aš nį noršur ķ byggš, drepiš sjįlfur hestinn til aš stytta eymdarstundir hans.
En af bręšrunum fannst hvorki hold né hįr né heldur gripir žeir er žeir höfšu haft meš sér. Žegar lķk žeirra bręšra fundust ekki dreymdi systur žeirra enn aš Bjarni bróšir sinn kęmi og kvęši žetta:
- Ķ klettaskoru krepptir liggjum bręšur
- en ķ tjaldi įšur žar
- allir hvķldum félagar.
Af žessari stöku fengu menn grun į aš mašur nokkur, sem fariš hafši žennan veg um voriš, hefši stoliš af lķkum žeirra bręšra öllu fémętu, tekiš sķšan lķkin sjįlf śr tjaldinu og fališ einhvers stašar.
Var žį byrjuš rannsókn og mįl höfšaš en allt kom fyrir ekki. En meš žvķ ekkert var sparaš til aš fį skżrslu um lķkhvarfiš var galdramašur til fenginn aš vita hvers hann mętti vķsari verša. Hann hafšist viš ķ śthżsi į Reynistaš. Žóttist hann sjį aš lķk žeirra bręšra vęru uršuš ķ hraungjótu og stór hella ofan į en miši meš rśnum lęgi undir hellunni og sagši karl aš lķkin mundu ekki finnast fyrr en mišinn vęri aš engu oršinn.
Žóttist hann sjį žetta allt gjörla heima og bjóst til feršar en į leišinni glaptist allt fyrir honum svo hann fann ekki lķkin er hann kom ķ óbyggšina žar sem žeirra var von.
Lķkin fundust loks nįlęgt 1845 sušur ķ Kjalhrauni, undir hellu eins og galdramašurinn hafši sagt.
Netśtgįfan - jśnķ 1997