======================
Einu sinni stįlu tveir smalastrįkar hestum Eirķks og rišu žeim. Žegar žeir ętlušu aš sleppa hestunum og fara af baki voru žeir fastir į hestunum og gįtu ekki hreyft sig, en hestarnir hlupu heim į leiš aš Vogsósum."Žetta dugir ekki," segir annar strįkurinn, "viš veršum aš losa okkur af hestunum žvķ annars komumst viš ķ höndurnar į honum séra Eirķki, en af žvķ veršum viš ekki öfundsveršir."
Og um leiš og hann sagši žetta tók hann hnķf upp śr vasa sķnum og skar stykkiš śr buxunum sem fast var viš hestinn; var hann žį laus og stökk af baki.
En hinn smalinn vildi eša žorši ekki aš skemma buxurnar sķnar og sat kyr. Vildi žį hinn ekki yfirgefa hann og fór meš honum heim aš Vogsósum og teymdi hestinn meš bótinni į bakinu.
Eirķkur var śti; hann yrti fyr į strįkana og segir: "Hvernig žykir ykkur aš rķša Vogsósaklįrunum, piltar?"
"Dįgott," segir sį sem laus var, en hinn bar sig illa og baš Eirķk aš losa sig.
Eirķkur spurši hvort honum fyndist hann vera nokkuš fastur.
"Įšan fannst mér žaš," segir strįkur hįlfkjökrandi.
"Reyndu žį nś," segir Eirķkur.
Strįkur gjörši žaš; var hann žį laus og fór af baki hiš brįšasta. Žį var lķka bótin laus į hinum hestinum.
En svo lķkaši Eirķki vel viš žann strįkinn sem skar heldur buxurnar sundur en sitja fastur aš hann tók hann og kenndi honum.
(Žjóšsagnasafn Jóns Įrnasonar)
Netśtgįfan - įgśst 2001