Eitt sinn bar žaš til į Kolfreyjustaš ķ Fįskrśšsfirši aš dóttur prestsins hvarf svo enginn vissi og fannst ekki hvar sem leitaš var. Nś var hętt leitinni um sķšir og lišu nokkur įr aš menn vissu ei hvaš af henni hafši oršiš.En einu sinni vildi svo til aš menn voru į sjó og hvessti į žį, en į firši žessum stendur klettur allmikill eša eyja sem kallast Fįskrśšur og sem fjöršurinn dregur nafn af. Menn žessir hleyptu upp ķ eyju žessa.
Žegar žeir komu upp ķ hana nokkuš sjį žeir hellir; žeir ganga žar inn og eru žar um nóttina.
Einn žessara manna er Žorsteinn hét var kvęšamašur og fór aš kveša ķ Jesśrķmum, en žegar hann er bśinn aš kveša nokkur erindi heyršu žeir aš sagt var innar ķ hellirnum:
"Nś er konu minni skemmt, en ekki mér."
Žorsteinn svarar: "Hvaš viltu lįta kveša?"
Honum er aftur svaraš: "Andrarķmur žykja mér fallegastar."
Žorsteinn fór aš kveša śr žeim, en žegar hann er bśinn aš kveša stundarkorn žį er aftur sagt:
"Viltu graut Steini?"
Hann jįtaši žvķ. Žį er rétt ķ gegnum jįrngrindur, sem voru innarlege ķ hellirnum, stór ausa meš heitum graut. Žetta žótti žeim allgott įtu.
Nś lķšur žar til um morguninn aš žeir komast śr eynni og fóru ķ land og sögšu frį žessu. Žį žóttust menn vita hvar prestsdóttur mundi vera; en fįum įrum seinna einn morgun kom prestur śt į Kolfreyjustaš; žį stóš lķkkista į kirkjugaršinum.
Prestur gekk aš kistunni og sló hana upp. Žar žekkti hann dóttur sķna framlišna og sį lķkur til aš hśn mundi hafa dįiš af barnsförum, en į mešan hśn var jöršuš stóš tröllkarl utan viš kirkjugaršinn grįtandi.
Žegar bśiš var aš jarša sįu menn hann ganga śt aš sjó og žóttust sjį hann eins og ganga į skķšum fram ķ Fįskrśšinn, en sķšan hefur ekki oršiš vart viš hann.
(Žjóšsagnasafn Jóns Įrnasonar)
Netśtgįfan - nóvember 1999