Uppvakningar voru hafšir til żmsra framkvęmda so sem sendir til aš drepa óvini žeirra er vöktu žį upp eša spilla hagsmunum žeirra; ašrir skyldu hafšir til vinnuléttirs. En žeir sem vöktu žį upp skyldu verša fyrst aš sleikja žį utan og fęgja, sķšan glķma viš žį og nį yfirburšum yfir žeim so žeir gętu komiš žeim nišur aftur, annars mundu žeir snśast móti žeim er vöktu žį upp.Żmist įttu deyjandi menn aš vera bešnir um žénustu sķna eftir dauša žeirra og žį įttu žeir er žaš fölušu aš vera ónęddir af hinum nęstu žrjįr nętur, en yrši žaš vel afstašiš meš yfirburšum uršu draugarnir aš vera hinum undirgefnir. Żmist įttu žeir aš vera eftir skildir į bśstöšum žeirra er frį stöšunum viku, žeim til foreyšingar og óbśsęlda er viš tóku, eša žeir uršu žar eftir lįtna unnusta sķna so sem draugar Jóns Ķsleifssonar į Felli er įttu aš valda žvķ aš jökullinn hljóp į Fellsland žį žeir voru reknir žašan.
Og um draugadugnaš var sagt aš ort hefši veriš vķsa žessi:
- Mikiš gengur Melstaš į,
- menn žar lśa hrinda.
- Tķu raka, en tólf žar slį
- og tuttugu heyiš binda.
Žó fylgdi žaš oft žessum sögum aš óbśsęlt hefši veriš į žeim heimilum.
Afturgöngur nefndust žeir sem af hefndargirni, ektaskaparįst eša -löngun viš trślofaša er sviku hana, eša aušselsku virtust vera į ferš eftir daušann og sagt er aš fylgi ķ nķunda liš eša lengur žeim sem žeir voru hugfastastir ķ lķfinu, og įreittu žį żmislega, sętu um aš villa žį ķ lķftjón, ollušu žeim óbśsęld, geršu öšrum illt žegar so bęri til aš hinir kęmu heim į bęi žeirra og voru žį nefndar fylgjur sem birtust ķ vondum draumum, ollu byltum og krankleik ķ gripum.
En vęri deilt į žį sem fylgjurnar įttu og aš komu og žeim brigslaš um žęr, įttu žęr aldrei eftir žaš aš óžęgja žeim sem brigslaši. Sumir žeirra er žessar vofur fylgdu įttu aš verša aš skammta žeim daglega til aš frķast viš ofrķki žeirra.
Žetta og af žvķ leišandi ęttarlżti voru kallašar dķsir. En innihaldsmeira var žaš orš žegar meš žvķ var meint allt óžęgilegt og óvišrįšanlegt ķ lķfinu er nįši til žess er kallaš var mótlętisforlög, svo sem óhöpp eša krankleikar oršsakašir af tilfellum sem oft var eignaš illum ašsóknum. En aš öšru leyti eru dķsafręši óljós.
(Žjóšsagnasafn Jóns Įrnasonar)
Netśtgįfan - mars 2001