======================
Einu sinni sem oftar komu vermenn til séra Eirķks og gistu um nótt hjį honum. Žeir fengu hey handa hestum sķnum, en žóktust ekki fį nóg svo žeir stįlu töšu frį Eirķki ķ višbót handa žeim.Um morguninn eftir fóru žeir leišar sinnar; varš žį į fyrir žeim skammt frį garši į Vogsósum; žar fóru hestarnir aš drekka. Gįtu vermennirnir ekki nśiš žeim śr sporunum og voru hestarnir žarna allan lišlangan daginn aš drekka.
Um kvöldiš sneru mennirnir heim aftur aš Vogsósum og beiddu Eirķk aš lofa sér aš vera. Hann gjörši žaš, en segir um leiš: "Žykir ykkur ekki Vogsósatašan furšanlega žorstlįt, piltar?"
Ašrir segja aš einungis einn af vermönnunum hafi stoliš töšunni og hafi hann einn oršiš aš snśa heim aftur aš Vogsósum um kvöldiš žvķ hestarnir hans hafi veriš aš drekka allan daginn, en hinir hafi komizt įfram leišar sinnar; hafi žį Eirķkur sagt viš hann um leiš og hann lofaši honum aš vera um kvöldiš:
"Megn er hśn Vogsósatašan, enda skaltu aldrei leika žetta oftar, heillin."
Žaš er og sagt aš aldrei stal sį mašur töšu frį Eirķki framar.
(Žjóšsagnasafn Jóns Įrnasonar)
Netśtgįfan - september 2001