Þorbjörg Þorvaldsdóttir
12. - 27.janúar 2002

cv
Frá 1996 hef ég verið að gera ljósmyndir sem ég kalla Uppstillingar. Þessar myndir eru allar af venjulegu fólki að gera hversdagslega hluti, sem við öll könnumst við.
Ég kalla myndirnar Uppstillingar bæði vegna þess að það er mjög lýsandi titill fyrir þær og eins vegna þess að þær eru í beinu framhaldi af hefðbundnum kyrralífs-myndum og uppstillingum.
Uppstilling er lýsandi titill fyrir myndirnar af því að þar er öllu stillt upp. Ekkert er tilviljun heldur er allt ákveðið fyrirfram. Ég reyni að ná uppstillingunni eðlilegri; þ.e. að athöfnin í myndinni sé eðlileg og að maður geti ímyndað sér að myndin hafi verið tekin fólkinu að óvöru. Til þess að ná því tek ég margar myndir af hverri uppstillingu og vel svo aðeins eina úr sem ég nota. Eins nota ég fólk sem ég þekki sem fyrirsætur. Það skiptir í sjálfu sér ekki máli hvert fólkið á myndunum er, en með því að nota fólk sem ég þekki er auðveldara fyrir það að vera afslappað og eðlilegt (/venjulegt) fyrir framan mig og myndavélina.

Um leið og ég reyni að ná uppstillingunni /athöfninni sem eðlilegastri er greinilegt að um er að ræða uppstillingu en ekki tækifærismynd. Engu er ofaukið og uppstillingin /athöfnin hefur "óeðlilega" mikið rými í kringum sig. Þannig skapast einhver skringileikatilfinning. Það er líka það sem ég er að reyna að ná fram. Að geta staðið frammi fyrir algerlega hversdagslegum hlut /athöfn og orðið svolítið hissa. - Að koma auga á fegurðina í hversdagsleikanum.
Kyrrðin og tómleikinn í myndunum eru líka mikilvæg. Í þessum nýju Uppstilligum eru myndirnar allar af fólki úti að ganga eitt með sjálfu sér. Myndefnið er samt áfram það sama; þ.e. venjulegt fólk að gera hversdagslega hluti. Tilfinningin er sú sama; kyrrðin og tómleikinn.

Þessar nýju myndir eiga það líka sameiginlegt að enduróma minningu um ævintýri.


Sýninguna tileinka ég Ráðhildi dóttur minni.